ตอนที่ 261

***บทที่ 261: การลอบวางยา...ที่ล้มเหลว***

กลิ่นหอมอบอวลของน้ำซุปไก่ยาจีนลอยคลุ้งไปทั่วห้องครัวของร้านเหลาฟู่อัน หม้อซุปขนาดใหญ่ตั้งอยู่บนเตาอั้งโล่ ความร้อนระอุทำให้ไอน้ำพวยพุ่งขึ้นแตะเพดาน หว่านเอ๋อร์กำชับพ่อครัวให้เคี่ยวซุปอย่างพิถีพิถัน เพื่อให้รสชาติกลมกล่อมและบำรุงกำลังวังชาแก่ผู้สูงอายุที่จะมาร่วมงานเลี้ยงในวันนี้

ทว่าในเงามืดมิดของห้องครัว กลับมีดวงตาคู่หนึ่งจ้องมองหม้อซุปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง ชายร่างผอมซูบ สวมชุดพ่อครัวเก่าๆ ปิดบังใบหน้าด้วยผ้าโพกศีรษะ เขาคืออดีตลูกน้องของร้านเหลาฟู่อันที่ถูกไล่ออกไปเมื่อหลายปีก่อน ด้วยความผิดฐานขโมยเงินของร้าน ชายผู้นี้เก็บงำความแค้นไว้ในใจมาโดยตลอด รอคอยวันที่ได้กลับมาแก้แค้น

เมื่อเห็นว่าพ่อครัวเผลอ หันหลังไปหยิบเครื่องปรุงรส ชายผู้นั้นก็ย่องเข้าไปใกล้หม้อซุปอย่างเงียบเชียบ ในมือของเขาถือห่อยาพิษที่เตรียมมาอย่างดี มันคือยาถ่ายชนิดรุนแรง หากใครได้ดื่มเข้าไป จะต้องท้องร่วงอย่างหนักจนหมดเรี่ยวแรง

ชายผู้นั้นแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย เขาเตรียมจะเทยาพิษลงในหม้อซุป แต่ทว่า…

“โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง!”

เสียงเห่าที่ดุดันของเจ้าดำ สุนัขขนสีดำขลับที่หว่านเอ๋อร์เลี้ยงไว้ ดังขึ้นขัดจังหวะ เจ้าดำกระโจนเข้าใส่ชายผู้นั้นอย่างรวดเร็ว กัดกระชากชายเสื้อจนขาดวิ่น

ชายผู้นั้นตกใจสุดขีด เขาปัดป้องเจ้าดำอย่างทุลักทุเล ห่อยาพิษในมือร่วงลงพื้น เขาเงยหน้าขึ้นมองเจ้าดำด้วยความโกรธแค้น

“ไอ้หมาบ้า! แกกล้าดียังไงมาขวางทางข้า!”

เจ้าดำไม่สนใจคำขู่ของชายผู้นั้น มันยังคงเห่าเสียงดัง พร้อมทั้งขู่คำรามอย่างไม่ลดละ สายตาของมันจ้องเขม็งไปที่ชายผู้นั้น ราวกับจะรู้ว่าชายผู้นี้กำลังคิดร้าย

หว่านเอ๋อร์ซึ่งกำลังตรวจตราความเรียบร้อยของงานเลี้ยง ได้ยินเสียงเห่าของเจ้าดำก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี นางรีบวิ่งมาที่ห้องครัว ก็เห็นภาพชายคนหนึ่งกำลังยืนเผชิญหน้ากับเจ้าดำ ห่อยาพิษตกอยู่บนพื้น

“เกิดอะไรขึ้น!” หว่านเอ๋อร์ถามเสียงดัง

ชายผู้นั้นตกใจเมื่อเห็นหว่านเอ๋อร์ เขารีบหันหลังวิ่งหนี แต่ทว่า…

“ระบบตรวจจับผู้บุกรุกทำงาน! ระบบตรวจจับผู้บุกรุกทำงาน!”

เสียงสัญญาณเตือนภัยดังกระหึ่มขึ้นทั่วทั้งร้านเหลาฟู่อัน ทหารยามที่ประจำการอยู่โดยรอบ รีบวิ่งกรูเข้ามาล้อมจับชายผู้นั้นไว้

ชายผู้นั้นพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่ก็ไม่อาจต้านทานกำลังของทหารยามได้ เขาล้มลงกับพื้น ถูกจับใส่กุญแจมืออย่างแน่นหนา

หว่านเอ๋อร์เดินเข้าไปใกล้ชายผู้นั้น นางจ้องมองใบหน้าของเขาอย่างพิจารณา ก็จำได้ว่าเป็นอดีตลูกน้องของร้านเหลาฟู่อันที่ถูกไล่ออกไปเมื่อหลายปีก่อน

“เจ้า!” หว่านเอ๋อร์อุทานออกมาด้วยความตกใจ “เจ้ากลับมาทำไม?”

ชายผู้นั้นเงยหน้าขึ้นมองหว่านเอ๋อร์ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง

“ข้ากลับมาเพื่อแก้แค้น!” เขาคำรามออกมา “พวกเจ้าทำให้ข้าต้องตกต่ำ พวกเจ้าทำให้ข้าต้องอับอาย ข้าจะทำให้พวกเจ้ารู้สึกเจ็บปวดยิ่งกว่าข้า!”

หว่านเอ๋อร์ขมวดคิ้ว นางก้มลงมองห่อยาพิษที่ตกอยู่บนพื้น นางหยิบมันขึ้นมาดม ก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นยาถ่ายชนิดรุนแรง

“เจ้าคิดจะวางยาพิษในหม้อซุป?” หว่านเอ๋อร์ถามเสียงเย็น

ชายผู้นั้นไม่ตอบ นางเพียงแต่แสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย

หว่านเอ๋อร์สั่งให้ทหารยามนำตัวชายผู้นั้นไปส่งให้ทางการดำเนินคดี นางหันไปมองเจ้าดำด้วยความขอบคุณ

“เจ้าดำ ขอบใจเจ้านะที่ช่วยชีวิตข้าไว้” หว่านเอ๋อร์พูดพร้อมกับลูบหัวเจ้าดำอย่างอ่อนโยน

เจ้าดำเลียมือของหว่านเอ๋อร์ด้วยความรักใคร่ มันกระดิกหางไปมาอย่างมีความสุข

หว่านเอ๋อร์รู้ดีว่าเจ้าดำไม่ใช่สุนัขธรรมดา มันดื่มน้ำทิพย์ในมิติของนางเป็นประจำ ทำให้มันฉลาดและมีสัญชาตญาณที่เฉียบคมกว่าสุนัขทั่วไป

หลังจากจัดการเรื่องคนร้ายเรียบร้อยแล้ว หว่านเอ๋อร์ก็สั่งให้คนตรวจสอบระบบรักษาความปลอดภัยของร้านเหลาฟู่อันให้เข้มงวดยิ่งขึ้น นางเพิ่มจำนวนทหารยาม และติดตั้งกล้องวงจรปิดเพิ่มเติม เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นอีก

นางตระหนักดีว่าชื่อเสียงและความสำเร็จของร้านเหลาฟู่อัน ทำให้มีคนอิจฉาริษยาและจ้องจะทำลายอยู่เสมอ นางจะต้องระมัดระวังตัวให้มากยิ่งขึ้น เพื่อปกป้องธุรกิจของครอบครัว

หว่านเอ๋อร์เดินกลับเข้าไปในห้องครัว นางสั่งให้พ่อครัวทำน้ำซุปหม้อใหม่ โดยกำชับให้ใช้วัตถุดิบที่สดใหม่และสะอาดที่สุด

เมื่อถึงเวลาจัดงานเลี้ยง ทุกอย่างก็เป็นไปอย่างราบรื่น ผู้สูงอายุที่มาร่วมงานต่างมีความสุขกับการได้ลิ้มลองอาหารรสเลิศ และชื่นชมในความกตัญญูของครอบครัวหลิน

หว่านเอ๋อร์มองดูรอยยิ้มของผู้สูงอายุเหล่านั้น นางก็รู้สึกอิ่มเอมใจ นางรู้ว่าสิ่งที่นางทำนั้นถูกต้องแล้ว นางจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องครอบครัวและธุรกิจของนาง จากภัยอันตรายทั้งปวง

ชื่อเสียงของร้านเหลาฟู่อันโด่งดังยิ่งขึ้นไปอีก ไม่ใช่แค่เรื่องรสชาติอาหาร แต่เป็นเรื่องความปลอดภัยและความใส่ใจที่หว่านเอ๋อร์มีต่อลูกค้าทุกท่าน

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: เมนูที่ 99: ข้าวผัดทองคำ]**