ตอนที่ 276

***บทที่ 276: ความรักสุกงอม***

สายลมอุ่นยามบ่ายพัดโชยเอื่อย อากาศในตำบลซิ่งฮวาช่วงปลายฤดูร้อนอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานของดอกไม้นานาพันธุ์ที่แข่งกันเบ่งบานสะพรั่งทั่วไร่สุขสำราญ แสงแดดสีทองสาดส่องลงมายังทุ่งดอกไม้กว้างสุดลูกหูลูกตา แต่งแต้มสีสันสดใสให้แก่หมู่มวลบุปผา ทั้งดอกทานตะวันสีเหลืองอร่าม ดอกดาวเรืองสีส้มสด ดอกกุหลาบหลากสีสัน และดอกไม้ป่าอีกมากมายที่แข่งกันชูช่ออวดความงาม

หลิน หว่านเอ๋อร์ยืนอยู่กลางทุ่งดอกไม้ สายตาจับจ้องไปยังทิวทัศน์อันงดงามเบื้องหน้า ในใจพลันบังเกิดความรู้สึกสงบและผ่อนคลายหลังจากที่ต้องเผชิญหน้ากับปัญหาต่างๆ มามากมาย โรงเรียนแห่งใหม่ที่สร้างขึ้นสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี เด็กๆ ต่างก็มีความสุขกับการเรียนรู้ และชาวบ้านทุกคนก็มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น

จ้าวเฉินเดินเข้ามาใกล้หว่านเอ๋อร์ เขาหยุดยืนอยู่ข้างๆ นาง มองตามสายตาของนางไปยังทุ่งดอกไม้เบื้องหน้า รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เมื่อเห็นว่าหว่านเอ๋อร์มีความสุขมากเพียงใด

"หว่านเอ๋อร์" จ้าวเฉินเอ่ยเรียกชื่อนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

หว่านเอ๋อร์หันมามองจ้าวเฉิน ดวงตาของนางเป็นประกายระยิบระยับ "ท่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่" นางถามด้วยรอยยิ้ม

"ข้ามาถึงได้สักพักแล้ว เห็นเจ้ายืนชมทิวทัศน์อยู่ก็ไม่อยากขัดจังหวะ" จ้าวเฉินตอบพลางยื่นมือไปลูบผมนางเบาๆ

หว่านเอ๋อร์ยิ้มให้เขาอย่างอ่อนหวาน "ข้าแค่รู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างกำลังไปได้ด้วยดี ข้าดีใจที่ได้เห็นตำบลซิ่งฮวาพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว"

"นั่นก็เป็นเพราะเจ้าต่างหาก หว่านเอ๋อร์" จ้าวเฉินกล่าวด้วยความชื่นชม "เจ้าเป็นคนที่มีความสามารถและเสียสละอย่างมาก หากไม่มีเจ้า ตำบลซิ่งฮวาคงไม่มีวันนี้"

หว่านเอ๋อร์ส่ายหน้า "อย่าพูดเช่นนั้นเลย ทุกคนต่างก็ช่วยกันทั้งนั้น ข้าแค่เป็นส่วนหนึ่งในการผลักดันให้ทุกอย่างก้าวหน้าไป"

จ้าวเฉินจับมือของหว่านเอ๋อร์ไว้แน่น "ไม่ว่าใครจะพูดอย่างไร ในสายตาของข้า เจ้าคือคนที่สำคัญที่สุด"

หว่านเอ๋อร์หน้าแดงเล็กน้อย นางหลบสายตาของจ้าวเฉินลงต่ำ "ท่านพูดอะไรของท่าน"

จ้าวเฉินยิ้มอย่างอ่อนโยน เขาค่อยๆ ยกมือของหว่านเอ๋อร์ขึ้นมาจูบเบาๆ "หว่านเอ๋อร์ ข้ารู้ว่าข้าอาจจะไม่ใช่คนที่เพียบพร้อม แต่ข้าสัญญาว่าจะดูแลเจ้าให้ดีที่สุด จะปกป้องเจ้าจากอันตรายทั้งปวง และจะทำให้เจ้ามีความสุขตลอดไป"

หว่านเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นมองจ้าวเฉิน ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความรักและความซาบซึ้งใจ นางรอคอยคำพูดเหล่านี้มานานแสนนาน

"ท่านรู้ไหมว่าข้ารอเวลานี้มานานแค่ไหน" หว่านเอ๋อร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

จ้าวเฉินยิ้มให้หว่านเอ๋อร์อย่างอบอุ่น "ข้ารู้ ข้ารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเจ้า"

จ้าวเฉินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าวออกมาด้วยความหนักแน่น "หลิน หว่านเอ๋อร์ ข้ารักเจ้า ท่านจะแต่งงานกับข้าได้หรือไม่"

หว่านเอ๋อร์น้ำตาคลอเบ้า นางพยักหน้าเบาๆ "ข้าตกลง ข้ารักท่านเช่นกัน จ้าวเฉิน"

จ้าวเฉินโอบกอดหว่านเอ๋อร์ไว้แน่น ทั้งสองยืนอยู่กลางทุ่งดอกไม้ โอบกอดกันและกัน ท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายที่อบอุ่นและความหอมหวานของดอกไม้นานาพันธุ์ ความรักของทั้งสองได้เบ่งบานสะพรั่งเต็มหัวใจ

เบื้องหลังพุ่มไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลนัก หลิน ต้าซานและป้าเถียนแอบซุ่มดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข ทั้งสองลุ้นให้จ้าวเฉินสารภาพรักกับหว่านเอ๋อร์มานานแล้ว และในที่สุดวันนี้ก็มาถึง

"ดูสิ นั่นลูกสาวของข้า" หลิน ต้าซานกระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ "ลูกสาวของข้ากำลังจะแต่งงานแล้ว"

ป้าเถียนตบไหล่ของหลิน ต้าซานเบาๆ "ใช่แล้ว ท่านตาแก่ ในที่สุดลูกสาวของท่านก็จะได้ลงเอยกับคนที่เหมาะสมสักที"

"จ้าวเฉินเป็นคนดี ข้าเชื่อว่าเขาจะดูแลหว่านเอ๋อร์ได้" หลิน ต้าซานกล่าวด้วยความมั่นใจ

"แน่นอนที่สุด" ป้าเถียนตอบ "จ้าวเฉินรักหว่านเอ๋อร์มาก ข้าเห็นได้จากแววตาของเขา"

ทั้งสองมองไปยังคู่รักที่กำลังโอบกอดกันด้วยความรักใคร่ ในใจพลันบังเกิดความสุขและความอบอุ่น

จ้าวเฉินและหว่านเอ๋อร์ผละออกจากกัน ทั้งสองสบตากันด้วยความรักใคร่

"ข้าสัญญาว่าจะทำให้เจ้ามีความสุขที่สุด" จ้าวเฉินกล่าว

"ข้าก็เช่นกัน" หว่านเอ๋อร์ตอบ

ทั้งสองจูบกันเบาๆ ท่ามกลางทุ่งดอกไม้ที่สวยงาม

นับจากวันนี้ไป ชีวิตของทั้งสองจะเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล ทั้งสองจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน สร้างครอบครัว และร่วมกันพัฒนาตำบลซิ่งฮวาให้เจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้น

ความรักของทั้งสองได้สุกงอมเต็มที่ พร้อมที่จะเก็บเกี่ยวผลผลิตอันงดงาม

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: แผนการขอแต่งงาน]**