ตอนที่ 284

***บทที่ 284: ของฝากจากแดนไกล***

เสียงร้องขอความช่วยเหลือจากชาวประมงดังขึ้น ทำให้หลิน หว่านเอ๋อร์และจ้าวเฉินต้องรีบตรงไปยังจุดเกิดเหตุ เมื่อไปถึงก็พบว่าชาวประมงคนหนึ่งนอนหมดสติอยู่กับพื้น ใบหน้าซีดเผือด เหงื่อไหลโทรมกาย

"เกิดอะไรขึ้น?" จ้าวเฉินถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน

"เขาออกไปหาปลาตั้งแต่เช้า" ชาวประมงคนหนึ่งตอบ "พอกลับมาก็เป็นแบบนี้"

หว่านเอ๋อร์รีบเข้าไปตรวจอาการของชาวประมงผู้นั้น นางจับชีพจร พบว่าอ่อนแรงมาก และมีไข้สูง

"เขาอาจจะโดนพิษจากสัตว์ทะเล" หว่านเอ๋อร์กล่าว "ต้องรีบให้ยา"

นางร่ายเวทเบาๆ เพื่อบรรเทาอาการเบื้องต้น จากนั้นจึงสั่งให้คนไปต้มยาแก้พิษที่นางพกติดตัวมา เมื่อได้ยาแล้ว นางก็ป้อนให้ชาวประมงผู้นั้น

หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ ชาวประมงผู้นั้นก็เริ่มรู้สึกตัว อาการค่อยๆ ดีขึ้น

"ขอบคุณท่านหญิง" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง "หากไม่ได้ท่าน ข้าคงแย่แน่"

หว่านเอ๋อร์ยิ้มและกล่าวว่า "ไม่เป็นไร พักผ่อนให้มากๆ"

เมื่อเห็นว่าชาวประมงผู้นั้นอาการปลอดภัยแล้ว หว่านเอ๋อร์และจ้าวเฉินจึงกลับไปยังที่พักเพื่อเตรียมตัวออกเดินทางในเช้าวันรุ่งขึ้น

รุ่งอรุณมาเยือน แสงแรกของวันสาดส่องลงมายังชายหาด หว่านเอ๋อร์และจ้าวเฉินพร้อมด้วยเกวียนบรรทุกสัมภาระมากมาย เตรียมพร้อมที่จะเดินทางกลับสู่ฟาร์มสวรรค์

"ขอบคุณทุกคนที่ดูแลพวกเราเป็นอย่างดี" หว่านเอ๋อร์กล่าวกับชาวประมงที่มายืนส่งพวกเขา

"ขอให้ท่านเดินทางปลอดภัย" ชาวประมงต่างกล่าวอวยพร

หว่านเอ๋อร์และจ้าวเฉินขึ้นนั่งบนเกวียน ม้าเริ่มออกเดินลากเกวียนไปตามเส้นทางที่มุ่งสู่บ้าน

การเดินทางกลับเป็นไปอย่างราบรื่น สองข้างทางเต็มไปด้วยทิวทัศน์ที่สวยงาม หว่านเอ๋อร์และจ้าวเฉินพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เกี่ยวกับประสบการณ์ที่พวกเขาได้พบเจอมา

"ข้าตื่นเต้นที่จะได้นำเครื่องเทศและผลไม้แปลกๆ เหล่านี้ไปปลูกในมิติ" หว่านเอ๋อร์กล่าวด้วยความกระตือรือร้น "ข้าอยากรู้ว่ามันจะเติบโตได้ดีแค่ไหน"

"ข้าก็เช่นกัน" จ้าวเฉินตอบ "ข้ามั่นใจว่าเจ้าจะสามารถสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ ได้อีกมากมาย"

ระหว่างทาง หว่านเอ๋อร์ได้พบกับพืชสมุนไพรหายาก นางจึงเก็บเกี่ยวติดมือกลับไปด้วย เพราะรู้ว่าในมิติของนางสามารถเพาะพันธุ์พืชเหล่านั้นให้ขยายพันธุ์ได้รวดเร็ว

เมื่อเดินทางมาถึงฟาร์มสวรรค์ เสี่ยวเฟิงก็วิ่งออกมาต้อนรับด้วยความดีใจ

"พี่สาว! ท่านพี่! กลับมาแล้ว!" เสี่ยวเฟิงตะโกนด้วยเสียงดัง

"เสี่ยวเฟิง" หว่านเอ๋อร์ยิ้มและลงจากเกวียน นางโอบกอดน้องชายด้วยความคิดถึง

"ข้าคิดถึงพี่สาวมาก" เสี่ยวเฟิงกล่าว "ท่านพี่ซื้อของเล่นอะไรมาให้ข้าบ้าง?"

"แน่นอน ข้าไม่ลืมเจ้าหรอก" หว่านเอ๋อร์หัวเราะ นางหยิบของเล่นแปลกๆ ที่ซื้อมาจากเมืองท่าให้เสี่ยวเฟิง เป็นว่าวรูปปลาหมึกสีสันสดใส และกล้องส่องทางไกลขนาดเล็ก

"ว้าว! ข้าชอบมาก!" เสี่ยวเฟิงร้องด้วยความตื่นเต้น "ขอบคุณพี่สาว ท่านพี่!"

หลังจากทักทายกันเสร็จเรียบร้อย หว่านเอ๋อร์และจ้าวเฉินก็เริ่มขนสัมภาระลงจากเกวียน เครื่องเทศหายากนานาชนิด พันธุ์ผลไม้เมืองร้อนแปลกตา ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ

"เครื่องเทศเหล่านี้มีกลิ่นหอมเป็นเอกลักษณ์" หว่านเอ๋อร์กล่าวขณะดมเครื่องเทศชนิดหนึ่ง "ข้าจะนำไปปรุงอาหารสูตรใหม่ๆ"

"ผลไม้เหล่านี้ก็ดูน่าสนใจ" จ้าวเฉินกล่าวขณะมองดูผลไม้ที่มีสีสันสวยงาม "ข้าจะลองปลูกมันในเรือนกระจก"

หว่านเอ๋อร์สั่งให้คนงานเตรียมดินและปุ๋ย เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเพาะปลูกพืชพันธุ์ใหม่ๆ เหล่านี้ นางตั้งใจที่จะทดลองปลูกพืชแต่ละชนิดในแปลงที่แตกต่างกัน เพื่อดูว่าพืชชนิดใดจะเติบโตได้ดีที่สุดในสภาพแวดล้อมของมิติ

เสี่ยวเฟิงเดินตามพี่สาวและพี่เขยไปทุกหนทุกแห่ง เขาตื่นตาตื่นใจกับของใหม่ๆ ที่พวกเขาขนกลับมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งกล้องส่องทางไกล เขาใช้มันส่องดูทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวอย่างสนุกสนาน

"พี่สาว ข้าเห็นนกตัวใหญ่บินอยู่บนฟ้า" เสี่ยวเฟิงร้องขึ้นด้วยความตื่นเต้น "มันกำลังบินไปทางภูเขา"

"ดีมาก เสี่ยวเฟิง" หว่านเอ๋อร์ยิ้ม "เจ้าช่างสังเกต"

เมื่อจัดการเรื่องสัมภาระเรียบร้อยแล้ว หว่านเอ๋อร์และจ้าวเฉินก็เดินสำรวจฟาร์มของตนเอง พวกเขาพบว่าทุกอย่างเป็นไปด้วยดี พืชผักต่างๆ เติบโตอย่างงอกงาม สัตว์เลี้ยงก็แข็งแรงสมบูรณ์

"ทุกอย่างดูดีมาก" จ้าวเฉินกล่าวด้วยความพอใจ "ข้าดีใจที่ฟาร์มของเราเจริญรุ่งเรือง"

"ใช่แล้ว" หว่านเอ๋อร์ตอบ "ข้าจะพยายามทำให้ดียิ่งขึ้นไปอีก"

นางเดินไปยังแปลงผักที่นางเคยปลูกผักหายากต่างๆ นางพบว่าผักเหล่านั้นเติบโตได้ดีมาก และให้ผลผลิตที่สูงกว่าที่นางคาดไว้

"ข้าจะนำเมล็ดพันธุ์ของผักเหล่านี้ไปแจกจ่ายให้กับชาวบ้าน" หว่านเอ๋อร์กล่าว "พวกเขาจะได้มีผักดีๆ ไว้รับประทาน"

ในตอนเย็น หว่านเอ๋อร์ได้ทำอาหารมื้อพิเศษ เพื่อเป็นการต้อนรับการกลับมาของตนเอง นางใช้เครื่องเทศที่ได้มาจากเมืองท่า ปรุงอาหารรสเลิศที่ทุกคนต่างชื่นชอบ

"อาหารอร่อยมาก" เสี่ยวเฟิงกล่าวขณะทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย "ข้าชอบอาหารที่พี่สาวทำที่สุดเลย"

"ขอบคุณ" หว่านเอ๋อร์ยิ้ม "ข้าจะทำอาหารอร่อยๆ ให้เจ้าทานทุกวัน"

หลังจากทานอาหารเสร็จ หว่านเอ๋อร์และจ้าวเฉินนั่งพักผ่อนอยู่ในสวน พวกเขามองดูดวงดาวที่ส่องแสงระยิบระยับบนท้องฟ้า

"ข้ามีความสุขมากที่ได้กลับมาบ้าน" หว่านเอ๋อร์กล่าว "ข้ารู้สึกว่าที่นี่คือที่ที่ข้าเป็นตัวของตัวเองมากที่สุด"

"ข้าก็เช่นกัน" จ้าวเฉินตอบ "ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าตลอดไป"

ทันใดนั้นเอง หว่านเอ๋อร์ก็รู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย นางรีบลุกขึ้นและวิ่งไปที่พุ่มไม้ข้างๆ

"หว่านเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไร?" จ้าวเฉินถามด้วยความเป็นห่วง

หว่านเอ๋อร์ส่ายหน้าและกล่าวว่า "ข้าไม่เป็นไร ข้าแค่อาจจะทานอาหารมากเกินไป"

แต่ในใจของนางเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง หรือว่า...

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: ข่าวดี: ทายาทตัวน้อย?]**