ตอนที่ 283

***บทที่ 283: ทะเลครั้งแรก***

เสียงคลื่นซัดสาดกระทบฝั่งดังสนั่นหวั่นไหว ปลุกหว่านเอ๋อร์ให้ตื่นจากนิทรา นางลืมตาขึ้น มองไปยังผ้าม่านสีขาวบางเบาที่พลิ้วไหวตามแรงลม แสงแดดยามเช้าลอดผ่านเข้ามา ส่องสว่างภายในห้อง นางยันกายลุกขึ้นนั่ง ความทรงจำเมื่อวานไหลบ่าเข้ามาในสมอง ภาพของทะเลกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ยังคงติดตาตรึงใจนางอยู่

"ทะเล..." หว่านเอ๋อร์พึมพำด้วยความตื่นเต้น นางรีบลุกจากเตียง เดินไปยังหน้าต่าง เปิดมันออกกว้าง ภาพของท้องทะเลสีครามใสแจ๋วปรากฏอยู่เบื้องหน้า แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาบนผิวน้ำ ระยิบระยับเป็นประกายราวกับอัญมณีล้ำค่า

หว่านเอ๋อร์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นไอทะเลเค็มๆ สดชื่น ปะทะเข้ากับโสตประสาทของนาง นางรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าอย่างบอกไม่ถูก นางไม่เคยเห็นทะเลมาก่อนในชีวิตนี้ นี่เป็นครั้งแรก และมันก็สวยงามเกินกว่าที่นางเคยจินตนาการไว้เสียอีก

นางรีบแต่งตัวอย่างรวดเร็ว เมื่อแต่งตัวเสร็จ นางก็ลงไปที่ห้องอาหารของโรงแรม จ้าวเฉินนั่งรออยู่ก่อนแล้ว บนโต๊ะมีอาหารเช้าวางเรียงรายอยู่มากมาย ทั้งขนมปังปิ้ง ไข่ดาว แฮม และผลไม้สด

"อรุณสวัสดิ์ หว่านเอ๋อร์" จ้าวเฉินทักทายด้วยรอยยิ้ม

"อรุณสวัสดิ์ ท่านพี่" หว่านเอ๋อร์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มเช่นกัน นางนั่งลงตรงข้ามกับจ้าวเฉิน แล้วเริ่มรับประทานอาหารเช้า

"เมื่อคืนนอนหลับสบายดีหรือไม่?" จ้าวเฉินถาม

"สบายมากเพคะ" หว่านเอ๋อร์ตอบ "ข้าไม่เคยนอนหลับสบายเท่านี้มาก่อนเลย"

"ข้าดีใจที่เจ้าชอบ" จ้าวเฉินกล่าว

หลังจากที่รับประทานอาหารเช้าเสร็จ ทั้งสองก็ออกไปเดินเล่นริมชายหาด หว่านเอ๋อร์เดินลัดเลาะไปตามชายฝั่ง ก้มลงเก็บเปลือกหอยหลากสีสันที่ถูกคลื่นซัดขึ้นมาบนชายหาด นางตื่นตาตื่นใจกับสิ่งแปลกใหม่ที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน

"ท่านพี่ ดูสิ นี่คือปลาดาว" หว่านเอ๋อร์ชี้ให้จ้าวเฉินดูสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดที่เกาะอยู่บนโขดหิน

"นั่นคือเม่นทะเล" จ้าวเฉินชี้ไปยังสิ่งมีชีวิตที่มีหนามแหลมคม

หว่านเอ๋อร์เดินสำรวจชายหาดอย่างสนุกสนาน นางไม่เคยเบื่อเลยสักนิดเดียว

เมื่อเดินเล่นจนเหนื่อย ทั้งสองก็นั่งพักผ่อนใต้ร่มเงาของต้นปาล์ม หว่านเอ๋อร์มองไปยังทะเลกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา นางรู้สึกว่าโลกของนางกว้างขึ้นกว่าเดิมมาก

"ท่านพี่" หว่านเอ๋อร์กล่าว "ข้าอยากจะลองชิมอาหารทะเล"

"แน่นอน" จ้าวเฉินตอบ "ข้าจะพาเจ้าไปร้านอาหารทะเลที่ดีที่สุดในเมืองนี้"

ทั้งสองลุกขึ้น แล้วเดินไปยังร้านอาหารทะเลที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากชายหาด ร้านอาหารแห่งนี้มีชื่อเสียงในเรื่องของความสดใหม่ของอาหารทะเล

เมื่อเข้าไปในร้าน หว่านเอ๋อร์ก็ต้องตะลึงกับอาหารทะเลนานาชนิดที่วางเรียงรายอยู่ ทั้งกุ้ง หอย ปู ปลา หมึก แต่ละชนิดมีขนาดใหญ่โต และดูสดใหม่เป็นอย่างมาก

"ท่านพี่ ข้าอยากจะลองทุกอย่างเลย" หว่านเอ๋อร์กล่าวด้วยความตื่นเต้น

"ได้สิ" จ้าวเฉินหัวเราะ "วันนี้ข้าจะเลี้ยงเจ้าอย่างเต็มที่"

ทั้งสองสั่งอาหารทะเลมาหลายอย่าง ทั้งกุ้งเผา หอยเชลล์อบเนย ปูผัดผงกะหรี่ และปลากะพงนึ่งมะนาว แต่ละเมนูรสชาติอร่อยจนหว่านเอ๋อร์แทบจะหยุดไม่ได้

"อร่อยเหลือเกิน" หว่านเอ๋อร์กล่าว "ข้าไม่เคยทานอาหารทะเลที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย"

"ข้าบอกแล้วว่าเจ้าจะต้องชอบ" จ้าวเฉินกล่าว

หลังจากที่รับประทานอาหารกลางวันเสร็จ ทั้งสองก็เดินไปยังตลาดสดริมทะเล หว่านเอ๋อร์ต้องการที่จะซื้ออาหารทะเลสดๆ กลับไปทำอาหารที่บ้าน

ในตลาดสด หว่านเอ๋อร์ได้พบกับชาวประมงมากมาย พวกเขากำลังนำปลาที่จับได้มาขาย หว่านเอ๋อร์สังเกตว่าชาวประมงส่วนใหญ่ขายปลาในราคาที่ต่ำมาก เพราะพวกเขายังไม่มีวิธีการแปรรูปปลาให้เก็บรักษาได้นาน

"ท่านพี่" หว่านเอ๋อร์กระซิบกับจ้าวเฉิน "ข้ามีความคิดบางอย่าง"

"ความคิดอะไร?" จ้าวเฉินถาม

"ข้าอยากจะสอนชาวประมงให้แปรรูปปลาเค็มและน้ำปลา" หว่านเอ๋อร์ตอบ "วิธีนี้จะช่วยเพิ่มมูลค่าของสินค้า และทำให้พวกเขามีรายได้มากขึ้น"

จ้าวเฉินพยักหน้า "เป็นความคิดที่ดีมาก ข้าจะช่วยเจ้า"

หว่านเอ๋อร์เข้าไปพูดคุยกับชาวประมง พวกเขาให้ความสนใจกับความคิดของหว่านเอ๋อร์เป็นอย่างมาก เพราะพวกเขากำลังประสบปัญหาเรื่องราคาปลาตกต่ำ

หว่านเอ๋อร์เริ่มสอนชาวประมงถึงวิธีการทำปลาเค็มและน้ำปลา นางอธิบายขั้นตอนต่างๆ อย่างละเอียด และให้พวกเขาลงมือทำตาม

"ก่อนอื่น เราต้องนำปลามาขอดเกล็ด ควักไส้ แล้วล้างให้สะอาด" หว่านเอ๋อร์กล่าว "จากนั้นนำปลามาคลุกเคล้ากับเกลือ แล้วนำไปตากแดดให้แห้ง"

"สำหรับการทำน้ำปลา เราต้องนำปลามาหมักกับเกลือในโอ่ง แล้วปิดฝาให้สนิท ทิ้งไว้ประมาณ 6 เดือน น้ำปลาจะเริ่มออกมา"

ชาวประมงตั้งใจฟังคำแนะนำของหว่านเอ๋อร์ พวกเขาทำตามขั้นตอนต่างๆ อย่างระมัดระวัง

"ขอบคุณท่านมาก" ชาวประมงคนหนึ่งกล่าว "ถ้าไม่ได้ท่าน พวกเราคงไม่รู้วิธีทำปลาเค็มและน้ำปลา"

"ไม่เป็นไร" หว่านเอ๋อร์ตอบ "ข้าดีใจที่ได้ช่วยเหลือพวกท่าน"

หว่านเอ๋อร์ใช้เวลาหลายวันในการสอนชาวประมงให้แปรรูปปลาเค็มและน้ำปลา จนกระทั่งพวกเขาสามารถทำได้ด้วยตนเอง

เมื่อเห็นว่าชาวประมงสามารถพึ่งพาตนเองได้แล้ว หว่านเอ๋อร์ก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก นางรู้สึกว่านางได้ทำประโยชน์ให้กับผู้อื่น

วันสุดท้ายก่อนที่จะเดินทางกลับ หว่านเอ๋อร์ตัดสินใจที่จะทำอาหารทะเลเลี้ยงชาวประมง นางจึงขอให้ชาวประมงช่วยหาอาหารทะเลสดๆ มาให้

เมื่อได้อาหารทะเลครบแล้ว หว่านเอ๋อร์ก็เริ่มลงมือทำอาหาร นางทำต้มยำทะเลหม้อใหญ่ ที่มีรสชาติจัดจ้าน เปรี้ยว เผ็ด เค็ม หวาน ครบรส

กลิ่นหอมของต้มยำทะเลลอยไปทั่วบริเวณ ชาวประมงต่างพากันมามุงดูด้วยความสนใจ

"ท่านกำลังทำอะไร?" ชาวประมงคนหนึ่งถาม

"ข้ากำลังทำต้มยำทะเล" หว่านเอ๋อร์ตอบ "เป็นอาหารที่ขึ้นชื่อของบ้านข้า"

เมื่อต้มยำทะเลสุกได้ที่ หว่านเอ๋อร์ก็ตักใส่ชาม แจกจ่ายให้กับชาวประมงทุกคน

ชาวประมงชิมต้มยำทะเลด้วยความอยากรู้อยากเห็น เมื่อได้ชิมแล้ว พวกเขาก็ต้องร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ

"อร่อยเหลือเกิน" ชาวประมงคนหนึ่งกล่าว "ข้าไม่เคยทานอาหารที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย"

"ขอบคุณท่านมาก" ชาวประมงอีกคนกล่าว "ที่นำอาหารอร่อยๆ มาให้พวกเราได้ทาน"

หว่านเอ๋อร์ยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ นางดีใจที่อาหารของนางเป็นที่ชื่นชอบของผู้อื่น

ในช่วงเย็น หว่านเอ๋อร์และจ้าวเฉินนั่งชมพระอาทิตย์ตกริมทะเล แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องลงมาบนผิวน้ำ ระยิบระยับเป็นประกายสีทอง

"ข้ามีความสุขมาก" หว่านเอ๋อร์กล่าว "ข้าไม่เคยมีความสุขเท่านี้มาก่อนเลย"

"ข้าก็มีความสุขเช่นกัน" จ้าวเฉินกล่าว "ที่ได้เห็นเจ้ามีความสุข"

ทั้งสองนั่งกอดกันอยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น ความสุขเอ่อล้นอยู่ในหัวใจของพวกเขา

จู่ๆ ก็มีเสียงดังมาจากกลุ่มชาวประมงที่กำลังจัดเตรียมเรือออกทะเล "ท่านหญิง ท่านหญิง ช่วยพวกเราด้วย!"

หว่านเอ๋อร์และจ้าวเฉินมองไปยังทิศทางของเสียง ก็เห็นชาวประมงกลุ่มหนึ่งกำลังล้อมวงกันอยู่

"เกิดอะไรขึ้น?" จ้าวเฉินถาม

"มีคนป่วยหนัก" ชาวประมงคนหนึ่งตอบ "เขาต้องการความช่วยเหลือ"

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: ของฝากจากแดนไกล]**