ตอนที่ 290

***บทที่ 290: กำหนดคลอด***

ยามเซิน (15:00-17:00 น.) ล่วงเลยไปแล้ว ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มลง ฝนเม็ดเล็กๆ โปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่องราวกับม่านน้ำสีเทา หว่านเอ๋อร์รู้สึกถึงความปวดหน่วงในช่องท้องเป็นระยะๆ นางรู้ว่าถึงเวลาแล้ว

"ท่านพี่..." หว่านเอ๋อร์เอ่ยเสียงแผ่วเบา มือเรียวคว้าจับมือของจ้าวเฉินไว้แน่น

จ้าวเฉินที่นั่งอยู่ข้างเตียงสะดุ้งเฮือก รีบลุกขึ้นประคองภรรยาด้วยความเป็นห่วง "เป็นอย่างไรบ้างหว่านเอ๋อร์ เจ้าเจ็บมากหรือไม่"

"ข้า...ข้ารู้สึกว่าเด็กๆ อยากจะออกมาแล้ว" หว่านเอ๋อร์กัดฟันพูด ใบหน้าซีดเซียวไปด้วยความเจ็บปวด

จ้าวเฉินหน้าซีดเผือด เขารีบตะโกนเรียกคนรับใช้ "หมอตำแย! หมอฝู! เร็วเข้า! คุณหนูใหญ่เจ็บท้องแล้ว!"

ไม่นานนัก หมอตำแยชราและหมอฝูร่างท้วมก็รีบรุดเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนก หมอตำแยรีบเข้ามาตรวจอาการของหว่านเอ๋อร์อย่างละเอียด ก่อนจะพยักหน้าให้หมอฝู

"คุณหนูใหญ่ใกล้คลอดแล้วจริงๆ เตรียมน้ำอุ่น ผ้าสะอาด และอุปกรณ์ต่างๆ ให้พร้อม" หมอตำแยสั่งการเสียงดัง

จ้าวเฉินได้ยินดังนั้นก็ยิ่งร้อนใจ เขาเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องด้วยความกระวนกระวายใจ มือทั้งสองกำเข้าหากันแน่น เขารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะระเบิดออกมา

"ท่านพี่...ท่านอย่าเดินไปเดินมาเลย ข้าเวียนหัว" หว่านเอ๋อร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

จ้าวเฉินรีบหยุดเดินและเข้ามานั่งข้างเตียง จับมือของหว่านเอ๋อร์ไว้แน่น "ข้าขอโทษหว่านเอ๋อร์ ข้าเป็นห่วงเจ้ามากเกินไป"

หว่านเอ๋อร์ยิ้มให้จ้าวเฉินอย่างอ่อนโยน "ข้ารู้...ข้ารู้ว่าท่านเป็นห่วงข้า"

หมอตำแยและหมอฝูช่วยกันดูแลหว่านเอ๋อร์อย่างใกล้ชิด พวกนางคอยเช็ดเหงื่อบนใบหน้าให้หว่านเอ๋อร์ คอยป้อนน้ำซุปบำรุงกำลัง และคอยให้กำลังใจอยู่ตลอดเวลา

"คุณหนูใหญ่หายใจเข้าลึกๆ แล้วเบ่งออกมานะเจ้าคะ" หมอตำแยบอก

หว่านเอ๋อร์พยายามทำตามคำแนะนำของหมอตำแย นางเบ่งสุดแรงเกิด ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง นางรู้สึกเหมือนกระดูกทุกส่วนกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

จ้าวเฉินมองดูภรรยาด้วยความสงสาร เขาอยากจะช่วยแบ่งเบาความเจ็บปวดของนาง แต่เขารู้ว่าเขาทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากให้กำลังใจอยู่ข้างๆ

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ความเจ็บปวดของหว่านเอ๋อร์ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ นางเริ่มส่งเสียงร้องออกมาด้วยความทรมาน

"อ๊าก! ท่านพี่...ข้าเจ็บเหลือเกิน" หว่านเอ๋อร์ร้องไห้ออกมา

จ้าวเฉินก้มลงจูบหน้าผากของหว่านเอ๋อร์เบาๆ "อดทนหน่อยนะหว่านเอ๋อร์ อีกนิดเดียวเท่านั้น"

ในขณะที่จ้าวเฉินกำลังให้กำลังใจภรรยาอยู่นั้นเอง ก็ได้ยินเสียงร้องของทารกดังขึ้น

"อุแว้! อุแว้!"

เสียงร้องของทารกดังกระหึ่มไปทั่วทั้งห้อง จ้าวเฉินถึงกับน้ำตาคลอเบ้า เขาไม่เคยรู้สึกดีใจขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

"ยินดีด้วยนะเจ้าคะคุณชาย ท่านได้ลูกชายแล้ว" หมอตำแยกล่าวด้วยรอยยิ้ม

จ้าวเฉินรีบหันไปมองหว่านเอ๋อร์ที่นอนหอบหายใจอยู่บนเตียง "หว่านเอ๋อร์ เจ้าเก่งมาก"

แต่ยังไม่ทันที่จ้าวเฉินจะได้ชื่นชมบุตรชายคนแรก เสียงร้องของทารกอีกคนก็ดังขึ้น

"อุแว้! อุแว้!"

คราวนี้จ้าวเฉินถึงกับอึ้งไป เขาหันไปมองหมอตำแยด้วยความสงสัย

"อะไรกัน? ยังมีอีกคนหรือ?"

หมอตำแยยิ้มกว้าง "ใช่แล้วเจ้าค่ะคุณชาย ท่านได้ลูกชายฝาแฝด! เป็นบุญของตระกูลจ้าวอย่างแท้จริง"

จ้าวเฉินถึงกับพูดไม่ออก เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เขามีความสุขจนล้นอก เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเขาจะได้ลูกชายฝาแฝด มันเป็นของขวัญที่วิเศษที่สุดในชีวิตของเขา

"หว่านเอ๋อร์...เจ้าให้ข้าถึงสองคน" จ้าวเฉินกระซิบข้างหูภรรยาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

หว่านเอ๋อร์ยิ้มอย่างอ่อนแรง "ข้าบอกแล้ว...ว่าข้าจะให้ท่านมากกว่าที่ท่านคิด"

หมอตำแยและหมอฝูช่วยกันทำความสะอาดและห่อหุ้มทารกแฝดด้วยผ้าเนื้อดี ก่อนจะนำมาให้จ้าวเฉินอุ้ม

จ้าวเฉินอุ้มทารกแฝดไว้ในอ้อมอกอย่างเบามือ เขามองดูใบหน้าเล็กๆ ของลูกชายทั้งสองด้วยความรักใคร่ เขาไม่รู้ว่าจะขอบคุณหว่านเอ๋อร์อย่างไรดี ที่มอบของขวัญอันล้ำค่าเช่นนี้ให้แก่เขา

ฝนยังคงตกพรำๆ อย่างต่อเนื่อง แต่ภายในห้องกลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและความสุข ทายาทของตระกูลจ้าว-หลินได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว และพวกเขาจะนำพาความเจริญรุ่งเรืองมาสู่ตระกูลอย่างแน่นอน

[โปรดติดตามตอนต่อไป: ชื่อของเด็กน้อย]