ตอนที่ 294

***บทที่ 294: จดหมายจากลุงใหญ่***

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องลอดหน้าต่าง กระทบกับใบหน้าของหลิน ต้าซานที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัย เขานั่งเหม่อมองจดหมายในมืออย่างไม่เชื่อสายตา กระดาษสีหม่นเก่าคร่ำคร่าบ่งบอกถึงการเดินทางที่ยาวนานจากแดนไกล ตัวอักษรที่สลักเสลาด้วยความยากลำบากนั้น แม้จะเลือนรางไปบ้าง แต่ก็ยังพอให้เขาจดจำลายมือของพี่ชายร่วมสายเลือดได้

หลิน หว่านเอ๋อร์ ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มสดใส แต่เมื่อเห็นสีหน้าบิดเบี้ยวของบิดา นางก็พลันรู้สึกถึงลางร้าย

"ท่านพ่อ เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ" นางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

หลิน ต้าซาน เงยหน้าขึ้นมองบุตรสาว ดวงตาของเขาแดงก่ำ "หว่านเอ๋อร์... จดหมายฉบับนี้มาจากลุงใหญ่ของเจ้า"

หว่านเอ๋อร์ขมวดคิ้ว นางจำได้ว่าบิดาไม่เคยเอ่ยถึงพี่ชายคนนี้มาก่อน แม้แต่ตอนที่นางถามถึงญาติพี่น้องทางฝั่งบิดา เขาก็เพียงแต่ส่ายหน้าแล้วบอกว่าไม่มีใคร

"ลุงใหญ่หรือเจ้าคะ? ท่านพ่อมีพี่น้องด้วยหรือ" นางถามด้วยความสงสัย

หลิน ต้าซาน ถอนหายใจยาวเหยียด "มี... แต่เขาไม่ใช่พี่น้องที่ข้าอยากจดจำ" เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขมขื่น "เขาคือคนที่ทรยศครอบครัวของเรา ทอดทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อความร่ำรวยส่วนตัว"

หว่านเอ๋อร์นั่งลงข้างๆ บิดาอย่างเงียบๆ รอคอยให้เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง

หลิน ต้าซาน เริ่มต้นเล่าเรื่องราวในอดีต เสียงของเขาแหบพร่า ราวกับว่ากำลังขุดคุ้ยความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิต

"เมื่อหลายสิบปีก่อน ครอบครัวของเราไม่ได้ร่ำรวยอย่างเช่นวันนี้ เรายากจนข้นแค้น ต้องทำงานหนักทุกวันเพื่อหาเลี้ยงชีพ พี่ชายของข้า... เขาเป็นคนทะเยอทะยาน เขาไม่พอใจกับชีวิตที่แสนลำบาก เขาใฝ่ฝันถึงความร่ำรวยและชื่อเสียง"

"วันหนึ่ง เขาตัดสินใจออกจากหมู่บ้าน ไปทำงานเป็นทหารรับจ้างที่ชายแดน เขาบอกว่าที่นั่นมีโอกาสมากมายที่จะทำให้เขาร่ำรวยได้ ข้าพยายามห้ามเขา แต่เขาไม่ฟัง ข้าไม่เคยคิดเลยว่าการตัดสินใจของเขาในวันนั้น จะนำมาซึ่งความหายนะให้กับครอบครัวของเรา"

น้ำเสียงของหลิน ต้าซาน สั่นเครือ เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ "หลังจากที่เขาจากไปไม่นาน ข่าวลือก็เริ่มแพร่สะพัด เขาประสบความสำเร็จในการรบ ได้รับยศถาบรรดาศักดิ์ และมีทรัพย์สมบัติมากมาย แต่เขาก็เปลี่ยนไป เขาไม่ใช่พี่ชายคนเดิมที่ข้ารู้จักอีกต่อไป เขาเริ่มเหยียดหยามคนยากจน ดูถูกครอบครัว และปฏิเสธที่จะช่วยเหลือพวกเรา"

"ต่อมา ข้าได้ยินข่าวว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับการค้าของเถื่อนและการทุจริต เขาทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มาซึ่งเงินทอง แม้กระทั่งการทรยศต่อชาติบ้านเมือง"

หว่านเอ๋อร์ ฟังเรื่องราวด้วยความตกตะลึง นางไม่เคยรู้มาก่อนว่าบิดาของนางต้องเผชิญกับความเจ็บปวดเช่นนี้

"แล้ว... จดหมายฉบับนี้เขียนว่าอะไรหรือเจ้าคะ" นางถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

หลิน ต้าซาน ยื่นจดหมายให้หว่านเอ๋อร์ นางรับมาอ่านอย่างละเอียด ตัวอักษรที่สั่นเทาบ่งบอกถึงความอ่อนแอและสิ้นหวังของผู้เขียน

เนื้อความในจดหมายกล่าวถึงความสำนึกผิดของลุงใหญ่ที่ได้กระทำต่อครอบครัวในอดีต เขายอมรับว่าเขาหลงผิดไปกับความมั่งคั่งและอำนาจ จนละทิ้งศีลธรรมและความถูกต้อง เขาขอโทษที่ทำให้ครอบครัวต้องอับอายและเดือดร้อน เขาขออโหสิกรรมจากหลิน ต้าซาน และขอให้เขาอภัยให้กับการกระทำที่เลวร้ายทั้งหมด

ในตอนท้ายของจดหมาย ลุงใหญ่ได้กล่าวว่าเขากำลังป่วยหนัก และรู้ดีว่าเวลาของเขาเหลือน้อยเต็มที เขาจึงเขียนจดหมายฉบับนี้มาเพื่อขอความเมตตาจากน้องชายเป็นครั้งสุดท้าย

หว่านเอ๋อร์ อ่านจดหมายจบก็เงยหน้าขึ้นมองบิดา นางเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและขัดแย้งของเขา

"ท่านพ่อ ท่านจะทำอย่างไรหรือเจ้าคะ" นางถาม

หลิน ต้าซาน ถอนหายใจอีกครั้ง "ข้า... ข้าไม่รู้" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง "ข้าโกรธเขา ข้าเกลียดเขา ข้าไม่เคยคิดที่จะให้อภัยเขา แต่เมื่อได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ข้าก็รู้สึกสงสารเขาขึ้นมา"

"เขาคือพี่ชายของข้า แม้ว่าเขาจะทำผิดพลาดมากมาย แต่เขาก็ยังเป็นสายเลือดเดียวกันกับข้า"

หว่านเอ๋อร์ เข้าใจความรู้สึกของบิดา นางรู้ดีว่าการให้อภัยไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคนที่ทำผิดนั้นได้สร้างบาดแผลที่ลึกซึ้งไว้ในใจ

"ท่านพ่อ หากท่านคิดว่าการให้อภัยจะทำให้ท่านสบายใจขึ้น ก็จงให้อภัยเขาเถิดเจ้าค่ะ" นางกล่าว "แต่ถ้าท่านยังไม่พร้อม ก็ไม่จำเป็นต้องฝืนใจตัวเอง"

หลิน ต้าซาน มองหน้าบุตรสาวด้วยความซาบซึ้ง เขารู้สึกขอบคุณที่มีนางอยู่เคียงข้างเสมอ

"ข้ารู้แล้ว หว่านเอ๋อร์" เขากล่าว "ข้าจะให้อภัยเขา ข้าจะไม่ปล่อยให้ความแค้นครอบงำจิตใจของข้าอีกต่อไป"

"แต่..." เขาเว้นจังหวะ "ข้าจะไม่ไปรับเขากลับมา ข้าไม่ต้องการให้เขามาสร้างความวุ่นวายให้กับชีวิตของพวกเราอีก"

หว่านเอ๋อร์ พยักหน้าเข้าใจ นางรู้ว่าบิดาได้ตัดสินใจแล้ว และนางจะเคารพการตัดสินใจของเขาเสมอ

"เช่นนั้น ข้าจะให้คนเขียนจดหมายตอบกลับไป" นางกล่าว "ข้าจะบอกเขาว่าท่านพ่อได้ให้อภัยเขาแล้ว และขอให้เขาจากไปอย่างสงบ"

หลิน ต้าซาน ยิ้มออกมาอย่างอ่อนแรง "ขอบใจเจ้ามาก หว่านเอ๋อร์"

ในที่สุด ความแค้นที่ฝังรากลึกอยู่ในใจของหลิน ต้าซาน ก็ได้รับการปลดปล่อย เขารู้สึกโล่งใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

การให้อภัยครั้งนี้ ไม่เพียงแต่เป็นการปลดปล่อยลุงใหญ่ของหว่านเอ๋อร์จากความผิดในอดีต แต่ยังเป็นการปลดปล่อยตัวหลิน ต้าซาน เองจากความทุกข์ทรมานที่เขาต้องแบกรับมานานแสนนาน

และนั่นก็เป็นการปิดฉากเรื่องราวของตัวร้ายในอดีตอย่างสมบูรณ์ ปิดฉากความขมขื่นที่คอยตามหลอกหลอนครอบครัวหลินมานานแสนนาน เปิดประตูสู่แสงสว่างและความสุขที่แท้จริง

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: ฤดูเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่]**