ตอนที่ 293

***บทที่ 293: แผนการในอนาคต: แฟรนไชส์?***

ยามเช้ามาเยือน แสงสุริยาฉายส่องทาทาบท้องทุ่งสีทองอร่าม หลิน หว่านเอ๋อร์ ลืมตาตื่นขึ้นด้วยความสดชื่น กระดูกทุกส่วนในร่างกายพลันรู้สึกกระปรี้กระเปร่าราวกับได้รับการชุบชีวิตใหม่ นางหันไปมองยังเปลข้างเตียง เปาเปาและหมั่นโถวกำลังหลับใหลอย่างสงบ ใบหน้าเล็กๆ อิ่มเอิบไปด้วยความสุข

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของหว่านเอ๋อร์ นางลุกจากเตียงอย่างเบามือ เกรงว่าเสียงจะรบกวนการนอนของลูกน้อย เดินตรงไปยังห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้าสำหรับทุกคนในครอบครัว

เมื่อทุกคนรับประทานอาหารเช้าเสร็จสิ้น หว่านเอ๋อร์ก็เริ่มลงมือทำงานในไร่ตามปกติ วันนี้นางตั้งใจจะสำรวจแปลงผักที่ปลูกไว้เมื่อเดือนก่อน เพื่อดูว่ามีอะไรที่ต้องปรับปรุงแก้ไขหรือไม่

ขณะที่เดินชมแปลงผักอยู่นั้น หว่านเอ๋อร์ก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวาน นางรู้สึกดีใจที่ทุกคนมาร่วมแสดงความยินดีกับการเกิดของลูกๆ แต่ในขณะเดียวกัน นางก็เริ่มคิดถึงอนาคตของธุรกิจอาหารของตนเอง

"ข้าจะทำอย่างไรให้ธุรกิจของข้าเติบโตได้อย่างยั่งยืน?" นางพึมพำกับตัวเองเบาๆ "ข้าไม่สามารถดูแลทุกอย่างด้วยตัวเองได้ตลอดไป"

ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในสมองของนาง นั่นคือการขายลิขสิทธิ์สูตรอาหารให้แก่ร้านค้าอื่นๆ ในเมืองต่างๆ นางสามารถเก็บค่าธรรมเนียมแรกเข้าและส่วนแบ่งรายได้จากร้านค้าเหล่านั้น โดยที่นางไม่ต้องไปดูแลกิจการเอง

"นี่อาจเป็นหนทางที่ดี" นางคิด "ข้าสามารถขยายธุรกิจของข้าได้โดยไม่ต้องเหนื่อยมากเกินไป"

นางเดินกลับไปยังเรือนไม้ด้วยความคิดที่เต็มเปี่ยมในสมอง เมื่อมาถึงห้องทำงาน นางก็พบว่าเสี่ยวเฟิงกำลังนั่งอ่านตำราอยู่ที่โต๊ะทำงาน

"เสี่ยวเฟิง" หว่านเอ๋อร์เอ่ยทัก "ข้ามีเรื่องอยากจะปรึกษาเจ้าหน่อย"

เสี่ยวเฟิงเงยหน้าขึ้นมองนางด้วยความสงสัย "มีเรื่องอะไรหรือขอรับ?"

หว่านเอ๋อร์เล่าถึงความคิดที่จะขายลิขสิทธิ์สูตรอาหารให้แก่ร้านค้าอื่นๆ ให้เสี่ยวเฟิงฟังอย่างละเอียด นางอธิบายถึงข้อดีข้อเสียของการทำเช่นนั้น และถามความคิดเห็นของเขา

"ข้าคิดว่านี่เป็นความคิดที่ดีมากขอรับ" เสี่ยวเฟิงกล่าวหลังจากฟังจบ "การขยายธุรกิจด้วยวิธีนี้จะช่วยให้ท่านประหยัดเวลาและแรงงานได้มาก ท่านสามารถมุ่งเน้นไปที่การพัฒนาสูตรอาหารใหม่ๆ และการจัดการไร่ได้เต็มที่"

"แต่ข้าไม่รู้ว่าจะเขียนสัญญาอย่างไร" หว่านเอ๋อร์กล่าวด้วยความกังวล "ข้าไม่เคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อน"

"ไม่ต้องห่วงขอรับ" เสี่ยวเฟิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม "กระผมมีความรู้ด้านกฎหมายอยู่บ้าง กระผมยินดีที่จะช่วยท่านร่างสัญญาให้"

หว่านเอ๋อร์รู้สึกดีใจมากที่ได้รับการช่วยเหลือจากเสี่ยวเฟิง นางรู้ว่าเสี่ยวเฟิงเป็นคนที่มีความสามารถและซื่อสัตย์ นางเชื่อใจเขาอย่างสนิทใจ

"ขอบคุณเจ้ามากนะเสี่ยวเฟิง" หว่านเอ๋อร์กล่าว "ข้าไม่รู้ว่าจะตอบแทนเจ้าอย่างไรดี"

"ไม่ต้องคิดมากขอรับ" เสี่ยวเฟิงกล่าว "กระผมยินดีที่จะช่วยเหลือท่านอยู่แล้ว"

หลังจากนั้น หว่านเอ๋อร์และเสี่ยวเฟิงก็เริ่มร่างสัญญาสำหรับการขายลิขสิทธิ์สูตรอาหาร พวกเขาปรึกษาหารือกันอย่างละเอียดถี่ถ้วน เพื่อให้สัญญาครอบคลุมทุกแง่มุมและเป็นประโยชน์ต่อทั้งสองฝ่าย

หว่านเอ๋อร์เน้นย้ำว่าสัญญาต้องระบุอย่างชัดเจนว่าผู้ซื้อลิขสิทธิ์จะต้องปฏิบัติตามมาตรฐานการผลิตของนางอย่างเคร่งครัด เพื่อรักษาคุณภาพของอาหาร

"ข้าไม่ต้องการให้ใครนำสูตรอาหารของข้าไปทำเสียๆ หายๆ" นางกล่าว "คุณภาพต้องมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ"

เสี่ยวเฟิงเห็นด้วยกับความคิดของหว่านเอ๋อร์ เขาเพิ่มข้อกำหนดเกี่ยวกับการควบคุมคุณภาพลงในสัญญาอย่างละเอียด

พวกเขาใช้เวลาหลายวันในการร่างสัญญาฉบับสมบูรณ์ เมื่อสัญญาเสร็จสิ้น หว่านเอ๋อร์ก็รู้สึกโล่งใจอย่างมาก นางรู้ว่านางได้ทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อปกป้องธุรกิจของตนเอง

"ข้าหวังว่าแผนการนี้จะสำเร็จ" นางพึมพำกับตัวเอง "ข้าต้องการสร้างธุรกิจที่มั่นคงและยั่งยืน เพื่ออนาคตของลูกๆ"

หว่านเอ๋อร์มองออกไปยังทุ่งนาเขียวขจี นางเห็นภาพอนาคตที่สดใสรออยู่เบื้องหน้า ภาพของร้านอาหารที่ใช้สูตรอาหารของนางตั้งเรียงรายอยู่ทั่วทุกหัวระแหง สร้างรายได้และความมั่งคั่งให้กับครอบครัวของนาง

"ข้าจะทำให้มันเป็นจริงให้ได้" นางกล่าวด้วยความมุ่งมั่น

นางรู้ว่าหนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล แต่ด้วยความมุ่งมั่นและความพยายาม นางเชื่อว่านางจะสามารถเอาชนะอุปสรรคทุกอย่างได้

ค่ำคืนนั้น หว่านเอ๋อร์นอนหลับอย่างเป็นสุข นางฝันถึงอนาคตที่สดใสของครอบครัว นางฝันถึงวันที่ลูกๆ ของนางเติบโตขึ้นมาเป็นคนดี มีความสุข และประสบความสำเร็จในชีวิต

แต่แล้ว ในขณะที่หว่านเอ๋อร์กำลังหลับใหลอยู่นั้นเอง ก็มีเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น จดหมายฉบับหนึ่งถูกส่งมาจากชายแดน จดหมายที่เปลี่ยนแปลงชีวิตของครอบครัวหลินไปตลอดกาล!

[โปรดติดตามตอนต่อไป: จดหมายจากลุงใหญ่]