ตอนที่ 292

***บทที่ 292: หนึ่งเดือนผ่านไป***

สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยมา แสงแดดอ่อนโยนสาดส่องทั่วหล้า เรือนไม้หลังเล็กของครอบครัวจ้าว-หลินอบอวลไปด้วยความสุขและความอบอุ่น เสียงเด็กทารกดังแว่วมาเป็นระยะ คล้ายเสียงดนตรีที่บรรเลงขับกล่อมให้หัวใจเบิกบาน

หนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เปาเปาและหมั่นโถวน้อยเติบโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แก้มยุ้ยๆ แดงปลั่ง ดวงตากลมโตเป็นประกายสดใส สร้างความเอ็นดูให้กับทุกคนที่ได้พบเห็น หว่านเอ๋อร์ฟื้นตัวจากอาการหลังคลอดได้อย่างรวดเร็ว ด้วยอานุภาพของน้ำทิพย์ในมิติลับ ร่างกายของนางกลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างน่าอัศจรรย์ ผิวพรรณเปล่งปลั่งสดใสยิ่งกว่าเดิม ราวกับดอกไม้แรกแย้มที่ได้รับน้ำค้างชโลม

วันนี้เป็นวันสำคัญยิ่ง วันคล้ายวันเกิดครบหนึ่งเดือนของเปาเปาและหมั่นโถว ครอบครัวจ้าว-หลินจึงจัดงานเลี้ยงฉลองอย่างยิ่งใหญ่ เพื่อความเป็นสิริมงคลแก่หลานชายทั้งสอง

ตั้งแต่เช้าตรู่ หว่านเอ๋อร์ก็ขะมักเขม้นอยู่ในครัว นางลงมือปรุงอาหารด้วยตนเองทุกขั้นตอน คัดสรรวัตถุดิบชั้นเลิศจากมิติลับ นำมาปรุงแต่งเป็นอาหารเลิศรสมากมาย ทั้งอาหารคาวหวานล้วนเป็นเมนูพิเศษที่คิดค้นขึ้นมาเพื่อโอกาสนี้โดยเฉพาะ

"หว่านเอ๋อร์ เจ้าพักผ่อนบ้างเถิด ข้าจะช่วยเอง" หลิน ต้าซานเอ่ยอย่างเป็นห่วงบุตรสาว "เจ้าเพิ่งฟื้นตัว ไม่ควรทำงานหนักเกินไป"

หว่านเอ๋อร์ยิ้มตอบ "ท่านพ่อไม่ต้องกังวล ข้าสบายดีแล้ว น้ำทิพย์ช่วยข้าไว้มาก ตอนนี้ข้าแข็งแรงยิ่งกว่าเดิมเสียอีก อีกอย่าง ข้าอยากทำอาหารให้ลูกๆ ด้วยมือของตัวเอง"

นางกล่าวพลางหันไปมองเปลเด็กที่วางอยู่ข้างๆ เปาเปาและหมั่นโถวกำลังหลับปุ๋ยอย่างมีความสุข รอยยิ้มของหว่านเอ๋อร์กว้างขึ้นกว่าเดิม นางรู้สึกมีความสุขอย่างล้นเปี่ยมที่ได้เห็นลูกชายทั้งสองเติบโตขึ้นทุกวัน

เป่าจูเองก็ไม่ได้อยู่นิ่ง นางนั่งถักหมวกไหมพรมสีสันสดใสให้หลานชายทั้งสองอย่างตั้งใจ ถักทอด้วยความรักและความปรารถนาดี หวังให้หลานชายอบอุ่นสบายในยามอากาศหนาวเย็น

"เสร็จเสียที" เป่าจูพึมพำกับตัวเองเมื่อถักหมวกเสร็จ "ข้าตั้งใจถักเป็นพิเศษ หวังว่าหลานชายของข้าจะชอบ"

เมื่อถึงเวลาเที่ยงวัน แขกเหรื่อก็เริ่มทยอยเดินทางมาถึงเรือนไม้หลังเล็ก บรรดาญาติสนิทมิตรสหายต่างหอบของขวัญมาแสดงความยินดีกับครอบครัวจ้าว-หลิน

"ขอแสดงความยินดีด้วยนะจ้าวเฉิน หว่านเอ๋อร์ ในที่สุดพวกเจ้าก็มีทายาทสืบสกุลแล้ว"

"หลานชายของข้าช่างน่ารักน่าชังยิ่งนัก ข้าขอให้พวกเขาเติบโตขึ้นอย่างแข็งแรงและมีความสุข"

"อาหารของหว่านเอ๋อร์อร่อยล้ำเลิศสมคำร่ำลือจริงๆ ข้าไม่เคยทานอาหารที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย"

เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ ทุกคนต่างอิ่มเอมไปกับบรรยากาศที่อบอุ่นและเป็นกันเอง

จ้าวเฉินเดินต้อนรับแขกด้วยรอยยิ้มแย้ม เขารู้สึกภาคภูมิใจในตัวภรรยาและลูกชายทั้งสองอย่างมาก เขาขอบคุณทุกคนที่มาร่วมแสดงความยินดี และสัญญาว่าจะดูแลครอบครัวให้ดีที่สุด

งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างราบรื่น อาหารเลิศรสถูกนำมาเสิร์ฟอย่างต่อเนื่อง ทุกคนต่างเอร็ดอร่อยไปกับรสชาติที่หอมหวาน กลมกล่อม หว่านเอ๋อร์คอยดูแลแขกเหรื่ออย่างใกล้ชิด นางเดินไปมาอย่างขะมักเขม้น คอยเติมอาหารและเครื่องดื่มให้ทุกคนอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

ในช่วงเวลาที่ทุกคนกำลังมีความสุขกับการรับประทานอาหาร จู่ๆ ก็มีเสียงร้องไห้ดังขึ้น เปาเปาและหมั่นโถวตื่นขึ้นมาพร้อมกัน และเริ่มร้องไห้งอแงเสียงดัง

หว่านเอ๋อร์รีบวางจานในมือ และตรงเข้าไปอุ้มลูกชายทั้งสองขึ้นมาปลอบประโลม นางโอบกอดพวกเขาไว้แนบอก กระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"เปาเปา หมั่นโถว ไม่ร้องนะ แม่่อยู่นี่แล้ว"

เสียงร้องไห้ของเด็กน้อยค่อยๆ เงียบลง เมื่อได้อยู่ในอ้อมกอดของมารดา หว่านเอ๋อร์ให้นมลูกๆ อย่างทะนุถนอม ภาพที่เห็นตรงหน้าสร้างความประทับใจให้กับทุกคนที่อยู่ในงาน

"ช่างเป็นภาพที่งดงามยิ่งนัก" ใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้น "ความรักของแม่ช่างยิ่งใหญ่จริงๆ"

หลังจากให้นมลูกๆ จนอิ่มแล้ว หว่านเอ๋อร์ก็พาพวกเขาไปนอนต่อในเปล เด็กน้อยทั้งสองหลับปุ๋ยอย่างมีความสุข ใบหน้าอิ่มเอิบไปด้วยรอยยิ้ม

เมื่อเห็นว่าลูกๆ หลับสบายแล้ว หว่านเอ๋อร์ก็กลับมาต้อนรับแขกต่อ นางยังคงดูแลทุกคนอย่างเอาใจใส่ ไม่ปล่อยให้ใครต้องขาดตกบกพร่อง

ในช่วงเย็น เมื่อแสงตะวันเริ่มลับขอบฟ้า แขกเหรื่อก็เริ่มทยอยกันกลับ จ้าวเฉินและหว่านเอ๋อร์ยืนส่งทุกคนด้วยรอยยิ้มและคำขอบคุณ

"ขอบคุณมากที่มาร่วมงานเลี้ยงของลูกๆ" จ้าวเฉินกล่าว "พวกเราซาบซึ้งในน้ำใจของทุกท่านจริงๆ"

"โอกาสหน้าเชิญมาเยี่ยมพวกเราอีกนะ" หว่านเอ๋อร์กล่าวเสริม

เมื่อแขกเหรื่อกลับไปหมดแล้ว ครอบครัวจ้าว-หลินก็กลับมารวมตัวกันในเรือนไม้หลังเล็ก ทุกคนต่างเหน็ดเหนื่อยจากการทำงาน แต่ก็มีความสุขที่ได้เห็นเปาเปาและหมั่นโถวเติบโตขึ้นอย่างแข็งแรง

"วันนี้เป็นวันที่ดีจริงๆ" หลิน ต้าซานเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "ข้ามีความสุขที่ได้เห็นครอบครัวของเรามีความสุข"

"ข้าก็เช่นกัน" เป่าจูเสริม "ข้าขอให้หลานชายทั้งสองของข้ามีสุขภาพแข็งแรง ปราศจากโรคภัยไข้เจ็บ"

จ้าวเฉินโอบกอดหว่านเอ๋อร์ไว้แนบอก "ขอบคุณเจ้ามากนะหว่านเอ๋อร์ ที่มอบลูกชายที่น่ารักทั้งสองคนให้แก่ข้า ข้ารักเจ้าและลูกๆ มาก"

หว่านเอ๋อร์ซบหน้าลงบนอกของจ้าวเฉิน "ข้าก็รักท่านและลูกๆ เช่นกัน ข้าจะดูแลครอบครัวของเราให้ดีที่สุด"

ค่ำคืนนี้ผ่านไปอย่างเงียบสงบ แสงจันทร์สาดส่องลอดหน้าต่างเข้ามาในห้อง เด็กน้อยทั้งสองนอนหลับปุ๋ยอยู่ในเปล ภายใต้ความรักและความอบอุ่นของครอบครัว

ชีวิตดำเนินไปอย่างมีความสุข ความรักและความอบอุ่นเป็นเหมือนแสงสว่างที่นำทางให้ครอบครัวจ้าว-หลินก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง

[โปรดติดตามตอนต่อไป: แผนการในอนาคต: แฟรนไชส์?]