ตอนที่ 300

***บทที่ 300: อวสาน: ความสุขที่แท้จริงคือการกินอิ่มนอนอุ่น***

รุ่งอรุณเบิกฟ้า แสงตะวันสีทองสาดส่องลงมายังหมู่บ้านอันสงบสุข ไอหมอกจางๆ ลอยละล่องเหนือทุ่งนาเขียวขจี ใบหญ้าต้องแสงแดดเป็นประกายระยิบระยับ เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วขับกล่อม ดอกไม้ป่าบานสะพรั่งหลากสีสัน ส่งกลิ่นหอมหวานอบอวลไปทั่วบริเวณ

หลิน หว่านเอ๋อร์ ในชุดผ้าฝ้ายเรียบง่าย เดินทอดน่องตรวจตราแปลงผักอันอุดมสมบูรณ์ของตนเอง พืชผักนานาชนิดเติบโตงอกงามภายใต้การดูแลเอาใจใส่ของนาง มะเขือเทศสีแดงก่ำ พริกหยวกสีเขียวสด แตงกวาลูกอวบอ้วน และผักกาดขาวเรียงรายเป็นแถวเป็นแนวอย่างเป็นระเบียบ

"อรุณสวัสดิ์คุณหนูหลิน" เสียงทักทายดังมาจากคนงานที่กำลังขะมักเขม้นพรวนดิน หว่านเอ๋อร์ยิ้มตอบอย่างเป็นมิตร "อรุณสวัสดิ์ทุกท่าน วันนี้อากาศดีจริงๆ"

นางเดินเข้าไปพูดคุยกับคนงานอย่างใกล้ชิด สอบถามถึงปัญหาต่างๆ และให้กำลังใจในการทำงาน นางไม่เคยถือตัวว่าเป็นนายเหนือหัว แต่ปฏิบัติต่อทุกคนด้วยความเคารพและให้เกียรติ ทำให้ทุกคนรักและศรัทธาในตัวนาง

เมื่อเดินพ้นแปลงผัก หว่านเอ๋อร์ก็เห็นภาพที่ทำให้หัวใจของนางเบิกบาน ลูกๆ ทั้งสามกำลังวิ่งเล่นไล่จับกันอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะคิกคักของพวกเขาดังก้องไปทั่วลานบ้าน จ้าวเฉินนั่งอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ มือถือหนังสืออ่านอย่างตั้งใจ แต่สายตาก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่ลูกๆ อย่างห่วงใย

หว่านเอ๋อร์เดินเข้าไปหาจ้าวเฉินอย่างเงียบๆ แล้วนั่งลงข้างกายเขา จ้าวเฉินเงยหน้าขึ้นมองนางด้วยรอยยิ้มอบอุ่น "ตื่นเช้าจังเลยนะ แม่บ้าน"

"ก็ต้องตื่นมาดูแลความเป็นไปของบ้านเมืองสิคะ ท่านขุนพล" หว่านเอ๋อร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ

จ้าวเฉินหัวเราะเบาๆ แล้ววางหนังสือลง เขาโอบไหล่หว่านเอ๋อร์แล้วกระซิบข้างหู "ข้าต่างหากที่ต้องดูแลเจ้า"

หว่านเอ๋อร์ซบศีรษะลงบนไหล่ของจ้าวเฉิน นางรู้สึกถึงความสุขและความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ชีวิตของนางในตอนนี้ช่างแตกต่างจากเมื่อก่อนราวฟ้ากับดิน จากเชฟสาวที่ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดในเมืองใหญ่ กลายมาเป็นแม่บ้านแม่เรือนที่ได้รับการดูแลเอาใจใส่จากสามีและลูกๆ

"ท่านพี่ ท่านดูสิคะว่าชีวิตของเราตอนนี้ดีแค่ไหน" หว่านเอ๋อร์กล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้"

จ้าวเฉินกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น "เจ้าสมควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุด หว่านเอ๋อร์ เจ้าคือของขวัญที่สวรรค์ส่งมาให้ข้า"

ในขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับความสุข ระบบในมิติส่วนตัวของหว่านเอ๋อร์ก็ปรากฏข้อความขึ้นมา

[ภารกิจสำเร็จลุล่วง ระบบขอขอบคุณสำหรับการใช้งาน]

[ขอให้มีความสุขตลอดไป]

[ระบบจะเข้าสู่โหมดสแตนด์บายถาวร]

หน้าต่างระบบค่อยๆ เลือนหายไป หว่านเอ๋อร์ไม่ได้รู้สึกเสียใจหรืออาลัยอาวรณ์ นางรู้ว่าระบบได้ทำหน้าที่ของมันอย่างดีที่สุดแล้ว และนางก็พร้อมที่จะใช้ชีวิตต่อไปโดยไม่ต้องพึ่งพามันอีกต่อไป

หว่านเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีคราม นางสูดหายใจเข้าลึกๆ รับเอาอากาศบริสุทธิ์และความสดชื่นของธรรมชาติเข้าไปเต็มปอด นางยิ้มให้กับโชคชะตาที่นำพาให้นางมาพบกับจ้าวเฉินและลูกๆ ที่น่ารัก นางขอบคุณทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตของนาง ทั้งความสุขและความทุกข์ เพราะมันหล่อหลอมให้นางเป็นนางในวันนี้

"ข้ามีความสุขมาก" หว่านเอ๋อร์กระซิบกับตัวเอง

จ้าวเฉินหันมามองนางด้วยความสงสัย "เจ้าพูดอะไรนะ หว่านเอ๋อร์"

"ข้าแค่รู้สึกขอบคุณ" หว่านเอ๋อร์ตอบ "ขอบคุณที่ท่านเข้ามาในชีวิตของข้า"

จ้าวเฉินจูบหน้าผากของหว่านเอ๋อร์อย่างอ่อนโยน "ข้าก็ต้องขอบคุณเจ้าเช่นกัน"

ทั้งสองนั่งอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ มองดูลูกๆ วิ่งเล่นอย่างมีความสุข ความรักและความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ภาพตรงหน้าช่างงดงามและสมบูรณ์แบบราวกับภาพวาด

ใช่แล้ว นี่คือความสุขที่แท้จริง ความสุขที่เกิดจากการได้กินอิ่มนอนอุ่น ได้อยู่กับคนที่รัก และได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

ชีวิตของหลิน หว่านเอ๋อร์ จากเชฟสาวทะลุมิติ สู่แม่บ้านที่เปี่ยมสุข ได้ดำเนินมาถึงบทสรุปอย่างงดงาม

(จบ)

[โปรดติดตามตอนต่อไป: ไม่มี]