ตอนที่ 12

**บทที่ 12: ยอมจ่ายแต้มเพื่อบุรุษรูปงาม**

เย่จิ่นเหนียนกุมอกน้อยๆ พลางกล่าว "ท่านพี่สอง เหตุใดท่านเดินมาจึงไร้สุ้มเสียงเช่นนี้ คราหน้าส่งเสียงสักหน่อยมิได้ฤา" นางเงยหน้ามองเย่เหวิน แล้วเหลือบไปทางร่างที่นอนอยู่บนเตียง "ท่านพี่สอง มีธุระอันใดกับข้าหรือ"

เย่เหวินชี้ไปยังร่างบนเตียง กระซิบถามเบาๆ "น้องหญิง เจ้าเช็ดตัว ปรนนิบัติบาดแผลให้เขา มิสมควรดอกกระมัง ชายหญิงย่อมต่างกัน เจ้ารู้หรือไม่ หรือว่าเขาผู้นั้นคือ...คู่หมายของเจ้า?"

"น้องหญิง บุรุษผู้นี้ดูท่าทางมิธรรมดา หากเจ้าพิชิตใจเขาได้ ย่อมแสดงว่าเสน่ห์ของน้องยังคงล้นเหลือ" เย่เหวินกล่าวต่อ "แต่เรื่องเช็ดตัวนี้ ให้พี่สองจัดการเถิดหนา" ชายยังมิได้แต่ง หญิงยังมิได้ออกเรือน สองหนุ่มสาวอยู่ร่วมห้องกัน ย่อมมิถูกต้องตามทำนองคลองธรรม เขาจึงเห็นว่าตนเองในฐานะบุรุษ ควรเป็นผู้กระทำจะเหมาะสมกว่า

เอ่อ...

ในยุคโบราณ เรื่องเหล่านี้ดูเหมือนจะสำคัญยิ่ง

แต่เย่จิ่นเหนียนมิไว้ใจพี่ชายของนาง หากปล่อยให้เขาลงมือ เกรงว่าสวี่หยุนเซิงคงสิ้นชีพเร็วกว่าเดิมเป็นแน่

เย่จิ่นเหนียนลุกขึ้นผลักเย่เหวินออกไป "ท่านพี่สอง ข้าจัดการเองเถิด ข้าเกรงว่าหากท่านทำ เขาอาจสิ้นชีพที่นี่" นางกล่าว "เช่นนี้เถิด ท่านพี่สอง คราที่ข้ากลับมา ข้าได้นำสมุนไพรมาด้วย ท่านช่วยข้าต้มยา แล้วค่อยนำเข้ามาให้ที" บางเรื่องลงมือทำเอง ย่อมดีกว่า

เย่จิ่นเหนียนเดินไปยังข้างเตียง นางปลดเสื้อของสวี่หยุนเซิงออก เมื่อเห็นบาดแผลบนร่างกายของเขา สีหน้าของเย่จิ่นเหนียนก็เปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น

ก่อนหน้านี้ สวี่หยุนเซิงสวมเสื้อสีดำ ทั้งยังมิได้ปริปากบ่น เย่จิ่นเหนียนจึงคิดว่าบาดแผลของเขาคงเป็นเพียงเล็กน้อย

แต่เมื่อได้ถอดเสื้อออก จึงได้รู้ว่าเขาบาดเจ็บสาหัสเพียงใด บริเวณหน้าอกมีบาดแผลยาวและลึก หากลึกเข้าไปอีกสองเซนติเมตร ไส้คงทะลักออกมา

บัดนี้ ปัญหาใหญ่แล้ว สมุนไพรที่นางหามา มิอาจรักษาได้ บาดแผลนี้ต้องเย็บ และใช้ยาแก้อักเสบ

มองสวี่หยุนเซิงที่หมดสติ เย่จิ่นเหนียนรู้สึกว่านี่เป็นการลงทุนที่ขาดทุนเสียแล้ว

เย่จิ่นเหนียนเปิดหน้าต่างร้านค้าในระบบ พลางถาม "ระบบเฮงซวย ตอนนี้ข้าสามารถซื้อไหมเย็บแผล และยาแก้อักเสบได้หรือไม่" นางเร่งเร้า "เจ้าช่วยข้าดูหน่อย ข้ากำลังรีบ" สิ่งของเบ็ดเตล็ดที่นางสามารถซื้อได้ หากมองผ่านๆ ก็มีหลายสิบชิ้น การไล่ดูทีละชิ้น ย่อมเสียเวลาเกินไป

ให้ระบบสแกนโดยตรง ย่อมประหยัดเวลากว่า

*ระบบ:* ท่านเจ้าของ มีอยู่ แต่ราคาสูงสักหน่อย

ระบบเลื่อนหน้าต่างร้านค้าสองสามที แล้วนำสิ่งของที่เย่จิ่นเหนียนต้องการมาวางไว้ตรงหน้า

ชุดทำความสะอาด 30 แต้ม ไหมละลาย 100 แต้ม ยาแก้อักเสบ 50 แต้ม รวมแล้วต้องใช้ 180 แต้ม

เย่จิ่นเหนียนรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังหลั่งเลือด นางเสียดายแต้มที่น้อยนิดของตนเองยิ่งนัก แต่ครานี้มิเสียดายมิได้แล้ว

นางกัดฟัน "ซื้อ ต้องซื้อ ต่อให้แพงกว่านี้ก็ต้องซื้อ" นางกดซื้อตรงสินค้า มองแต้มในบัญชีที่ลดลงไปเกือบสองร้อย นางก็ปวดใจอีกครั้ง

นำสิ่งของที่ซื้อจากระบบออกมา เย่จิ่นเหนียนเปิดชุดทำความสะอาด โชคดีที่ภายในมีแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อ สำลี คีมคีบ ครบครัน

"สวี่หยุนเซิง ข้าจะช่วยท่านรักษาบาดแผล อาจจะเจ็บหน่อย ท่านอดทนหน่อย อย่าขยับเขยื้อน" เย่จิ่นเหนียนโน้มตัวเข้าไปใกล้สวี่หยุนเซิง กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ในร้านค้าของระบบ มิมียาชาและเข็มฉีดยาชา หากเย็บโดยมิใช้ยาชา ย่อมเจ็บปวดแสนสาหัส สวี่หยุนเซิงคงต้องอดทนอย่างยิ่ง

ในความมึนงง สวี่หยุนเซิงได้ยินเพียงเสียงของเย่จิ่นเหนียน เขาพยักหน้าโดยสัญชาตญาณ

เจ็บเพียงเล็กน้อย เขาทนได้ ความเจ็บปวดที่เขาเคยได้รับ มากกว่านี้เสียอีก

เย่จิ่นเหนียนเริ่มทำความสะอาดบาดแผลให้สวี่หยุนเซิง หลังจากทำความสะอาดแล้ว ก็โรยยาแก้อักเสบบนบาดแผล จากนั้นจึงเย็บแผล แล้วใช้ผ้าพันแผลที่ระบบให้มา พันแผลให้เขา

เมื่อจัดการบาดแผลที่ยากที่สุดบนหน้าอกของสวี่หยุนเซิงได้แล้ว การจัดการบาดแผลเล็กน้อยที่เหลือ ก็ง่ายขึ้นมาก

หลังจากจัดการบาดแผลเสร็จสิ้น สิ่งของที่เหลือทั้งหมด เย่จิ่นเหนียนเก็บไว้ในพื้นที่ระบบ รอคราวหน้าค่อยนำมาใช้ใหม่ ฟังก์ชันการจัดเก็บของระบบนี้ นางชื่นชอบยิ่งนัก

หลังจากจัดการบาดแผลของสวี่หยุนเซิงเสร็จ เย่เหวินก็ถือยาต้มที่ต้มเสร็จแล้วเดินเข้ามา

เมื่อเห็นบาดแผลของสวี่หยุนเซิง เขาก็ถามด้วยความสงสัย "น้องหญิง สิ่งที่อยู่บนแขนเขาคืออะไร เหตุใดข้าจึงมิรู้ว่าพวกเรามีสิ่งเหล่านี้" เขาขมวดคิ้ว "ดูแปลกๆ เหมือนสำลี แต่ก็มิเหมือน แล้วเจ้ารู้สึกหรือไม่ว่าบริเวณนี้มีกลิ่นสุรา" เย่เหวินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สองครั้ง กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกพุ่งเข้าสู่สมอง ทำให้เขาขมวดคิ้ว

ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก เหตุใดบ้านของเขาจึงมีกลิ่นสุราแรงเช่นนี้ แล้วกลิ่นที่ได้กลิ่นก็มิเหมือนสุราขาว?

เย่จิ่นเหนียนรู้สึกผิด นางหัวเราะแห้งๆ โบกมือ "ท่านพี่สอง บ้านเราจะมีกลิ่นสุราได้อย่างไร ต้องเป็นความเข้าใจผิดของท่าน ท่านคิดว่าบ้านเรามีปัญญาซื้อสุราได้หรือ" นางกล่าว "สิ่งที่ใช้พันแผลให้เขา ข้าทำจากผ้าห่มเก่าๆ จึงดูคล้ายสำลี" นางรีบกล่าวต่อ "ท่านพี่สอง ท่านช่วยข้าเผามันเทศสองหัว ข้ามิได้กินสิ่งใดมาทั้งวัน ท้องของข้าหิวจนติดหลังแล้ว" นางพูดจาเหลวไหลอย่างจริงจัง ราวกับเป็นเรื่องจริง

เกรงว่าเย่เหวินจะสงสัย นางจึงต้องหาเหตุผลมาไล่เขาไป มิเช่นนั้น หากเย่เหวินถามคำถามเพิ่ม นางเกรงว่าจะพลั้งปากพูดความจริงออกไป แล้วจะยุ่ง

"เจ้ารอประเดี๋ยว พี่สองจะไปเผามันเทศให้เจ้า" เมื่อได้ยินว่าน้องสาวหิว เย่เหวินจะมีเวลาคิดถึงเรื่องอื่นได้อย่างไร เขารีบออกไปเผามันเทศทันที

เรื่องใหญ่ที่สุดคือการมิให้น้องสาวต้องหิวโหย

ในห้อง เย่จิ่นเหนียนเริ่มวางแผนเรื่องราวในภายภาคหน้า

ตอนนี้ที่บ้านทำเนื้อตากแห้งและเนื้อรมควันไว้บ้าง สามารถนำไปขายได้ แต่ก็มิใช่วิธีการที่ยั่งยืน

นางจำได้ว่าพื้นที่ว่างด้านหลังบ้านของนางกว้างใหญ่มาก แต่เต็มไปด้วยวัชพืช หากกำจัดวัชพืชเหล่านั้นออกไป ใช้สำหรับทำการเกษตรก็มิเลว

เมล็ดพันธุ์ที่ได้จากการจับฉลากก่อนหน้านี้ ยังคงอยู่ รอค่ำๆ ค่อยไปบุกเบิกพื้นที่ด้านหลัง ก็สามารถเพาะปลูกได้

เพียงแค่มีความคิดยังมิพอ เย่จิ่นเหนียนตัดสินใจปรึกษาบิดาและพี่ชายใหญ่ของตนเองเสียก่อน

หลังจากป้อนยาให้สวี่หยุนเซิง และห่มผ้าให้เขาเรียบร้อยแล้ว นางจึงออกไปหาบิดาของตนเอง

เย่เฟยและเย่ฉือ สองคนกำลังอยู่ในลานบ้าน ใช้กิ่งไม้มีหนามทำรั้ว

"ท่านพ่อ ท่านพี่ใหญ่ ข้ามีเรื่องอยากจะปรึกษาหารือด้วย" เย่จิ่นเหนียนเดินไปยังลานบ้าน โบกมือเรียกพวกเขา "ท่านพี่สองและท่านพี่สามก็มาด้วยเถิด"

เมื่อได้ยินเสียงของนาง ทุกคนก็วางมือจากงานที่ทำอยู่ หลายคนล้อมวงนั่งลงด้วยกัน

เย่เหวินยังได้ยื่นมันเทศที่เผาเสร็จใหม่ๆ ให้เย่จิ่นเหนียนด้วย