ตอนที่ 13

## บทที่ ๑๓ ยาพิฆาตหญ้า

"น้องหญิง เจ้ามีสิ่งใดใคร่ปรึกษาพวกเราฤา?" เย่ซือเอ่ยถาม น้ำเสียงเจือความกังวล "หรือว่า...เจ้าคิดจักออกเรือนกับไอ้หนุ่มในห้องนั้นจริง ๆ น่ะรึ? บอกเลยว่าข้า...ข้าคัดค้านหัวชนฝา!"

"ข้าก็เช่นกัน!" เย่เหวินเสริม "น้องสาวข้าจะถูกไอ้เด็กเปรตนั่นหลอกเอาได้เยี่ยงไร!"

พี่น้องทั้งสามตระกูลเย่ ต่างตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตนเอง จิตใจร้อนรุ่มดุจเพลิงผลาญ ยิ่งคิดก็ยิ่งเดือดดาล ใบหน้าเริ่มแดงก่ำด้วยความขุ่นเคือง

เย่จิ่นเหนียนได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอาใจ พี่ชายทั้งสามของนางช่างมีจินตนาการล้ำเลิศเกินใครจะหยั่งถึง โลกแห่งการปกป้องน้องสาวของพวกเขานั้นช่างยากแท้หยั่งถึง

"หยุด! พอเสียที! พวกท่านคิดกันไปถึงไหนต่อไหนแล้ว?" เย่จิ่นเหนียนกล่าวเสียงดัง "ข้ามีเรื่องสำคัญจะบอก พวกท่านอย่าเพิ่งก่อกวนได้หรือไม่? ท่านพ่อ...ที่ดินว่างเปล่าหลังบ้านเรา ท่านจำได้หรือไม่? ข้าคิดจะถางหญ้า ปรับหน้าดินเสียใหม่"

นางเว้นจังหวะ ก่อนกล่าวต่อ "พรุ่งนี้ ข้าจะนำเนื้อหมาป่าอบแห้งและเนื้อรมควันไปขาย อาจจะพอซื้อเมล็ดพันธุ์มาเพาะปลูกได้ ท่านพ่อ ท่านพี่ทั้งหลาย...ท่านเห็นเป็นเช่นไร?"

สภาพครอบครัวของนางในยามนี้ หากหวังจะพลิกฟื้นสถานการณ์ กลับกลายเป็นผู้มีอำนาจวาสนา เปลี่ยนแปลงชีวิตของคนทั้งบ้าน ช่างเป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญยิ่งนัก สิ่งแรกที่ต้องแก้ไขคือปัญหาปากท้อง จากนั้นค่อยหาวิธีหาเงินทอง

หากบุกเบิกที่รกร้างว่างเปล่าได้สำเร็จ ปัญหาเรื่องอาหารการกินก็จะคลี่คลายไปได้ครึ่งหนึ่ง ส่วนเรื่องหาเงินนั้นค่อย ๆ เป็น ค่อย ๆ ไป

คำพูดของนางทำให้พี่น้องตระกูลเย่เงียบลง เย่ซือพยักหน้าเห็นด้วย "เหนียนเอ๋อร์ พี่ใหญ่เห็นด้วยกับเจ้า แต่ที่ดินรกร้างหลังบ้านเรานั้น การไถพรวนมิใช่เรื่องยากเย็น ทว่าหญ้าวัชพืชเหล่านั้น...มันยากที่จะจัดการเสียยิ่งกว่า"

เย่เหวินก็เห็นพ้องต้องกัน เขาลังเลเล็กน้อยก่อนกล่าว "ลูกสาว...พ่อก็เห็นด้วยกับพี่ใหญ่เจ้า หญ้าเหล่านั้น...ก่อนหน้านี้พ่อก็เคยคิดจะกำจัด แต่มันโตเร็วยิ่งนัก หากจะใช้ที่ดินนั้นเพาะปลูก จำต้องหาวิธีจัดการหญ้าเหล่านั้นให้สิ้นซากเสียก่อน"

วิธีการที่เย่จิ่นเหนียนเสนอมานั้น พวกเขาเคยลองทำมาแล้ว แต่หญ้าเหล่านั้นเติบโตเร็วเกินไป ยากที่จะกำจัดให้หมดสิ้น ดังนั้นปัญหาที่พวกเขาเผชิญอยู่คือ การกำจัดวัชพืช หากจะเพาะปลูกก็ต้องกำจัดวัชพืชเสียก่อน

เย่จิ่นเหนียนแย้มยิ้ม ยกมือเท้าคาง "ท่านพ่อ ข้ารู้วิธีจัดการหญ้าเหล่านั้นให้สิ้นซาก" นางกล่าวอย่างมั่นใจ "ข้าเคยเห็นผู้อื่นใช้วิธีกำจัดวัชพืชที่แปลกประหลาดยิ่งนัก เพียงชั่วข้ามคืน หญ้าวัชพืชในที่ดินนั้นก็อันตรธานหายไป ข้าอยากจะลองวิธีนั้นดู ท่านพ่อ ท่านพี่ทั้งหลาย...ท่านยินดีที่จะลองทำตามข้าหรือไม่?"

ปัญหาที่เย่เฟยและคนอื่น ๆ กังวลนั้น ในสายตาของเย่จิ่นเหนียนกลับมิใช่ปัญหา นางได้เข้าไปสำรวจร้านค้าในระบบ พบว่ามียาฆ่าหญ้าชนิดหนึ่ง ซึ่งสามารถฆ่าวัชพืชได้อย่างรวดเร็ว เพียงฉีดพ่นลงบนพื้นหญ้า หญ้าเหล่านั้นก็จะตายภายในห้าหกชั่วยาม

ด้วยเหตุนี้ นางจึงแต่งเรื่องขึ้นมาเพื่อหลอกล่อพวกเขา โดยตั้งใจจะฉีดพ่นยาฆ่าหญ้าในยามค่ำคืน แล้วรอดูผลในวันรุ่งขึ้น

"เอาเถิด ในเมื่อน้องสาวว่ามาเช่นนี้ พี่ใหญ่ก็มิขัดข้องอันใด อย่างไรเสียเราก็เคยลองมาแล้ว มิเสียหายหากจะลองอีกครั้ง" เย่ซือกล่าว

"ลูกเอ๋ย พ่อก็ยินดีที่จะลองทำตามเจ้า" เย่เฟยกล่าวเสริม

"อย่าลืมว่ายังมีพี่รองกับพี่สามของเจ้าอีกคน น้องเล็ก เจ้าว่ามาเถิด พวกเราจะทำตามเจ้า" เย่เหวินและเย่ฉู่กล่าวพร้อมกัน

ทั้งสี่คนเห็นพ้องต้องกัน ยินดีที่จะลองทำตามเย่จิ่นเหนียน เพราะพวกเขาไม่เคยสงสัยหรือปฏิเสธคำพูดของนาง

เย่จิ่นเหนียนแย้มยิ้ม ดวงตาเป็นประกาย "มีพวกท่านอยู่ด้วย ช่างดีเสียจริง ข้าช่างมีความสุขยิ่งนัก วางใจเถิด ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง พวกเราจะประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน วิธีการกำจัดวัชพืชนั้นง่ายดายยิ่งนัก เพียงนำขี้เถ้า ขี้เลื่อย และขี้เถ้าจากผลไม้มาผสมกัน เติมน้ำ แล้วฉีดพ่นลงบนพื้นหญ้า"

เย่เฟยและเย่ซือตบเข่าดังฉาด ลุกขึ้นยืนทันที "ดี! พวกเราจะไปเตรียมการเดี๋ยวนี้" เย่ซือกล่าว "น้องหญิง เจ้ารออยู่ตรงนี้ก่อน เมื่อเตรียมเสร็จแล้ว พวกเราจะไปโรยมันลงบนพื้นดินด้วยกัน"

"ไม่ต้องพูดถึงสิ่งอื่น สิ่งเหล่านี้มีอยู่มากมายในบ้านเรา" เย่เหวินเสริม

เย่จิ่นเหนียนฝืนยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ขมขื่นยิ่งนัก นางพยักหน้าอย่างอ่อนแรง วิธีการที่นางกล่าวมานั้น...เป็นเพียงเรื่องที่นางแต่งขึ้นมาอย่างลวก ๆ แม้แต่นางเองก็ยังไม่เชื่อถือ แต่พวกเขากลับเชื่อมั่นในตัวนางอย่างหมดใจ

หลังจากแบ่งงานกันแล้ว ทุกคนก็แยกย้ายกันไปปฏิบัติหน้าที่ ส่วนเย่จิ่นเหนียนก็เข้าไปในร้านค้าในระบบ ใช้คะแนนสะสม ๒๐ คะแนน ซื้อยาฆ่าหญ้า ระบบยังแถมกระป๋องรดน้ำขนาดเล็กมาให้อีกด้วย

ผ่านไปประมาณหนึ่งก้านธูป เย่เฟยนั่งอยู่หลังบ้าน ถือถังไม้เก่า ๆ ใบหนึ่ง ร้องเรียก "น้องหญิง พี่ใหญ่ได้ผสมสิ่งของทั้งสามอย่างกับน้ำตามที่เจ้าบอกแล้ว พวกเรารีบนำไปโรยบนที่รกร้างนั้นกันเถิด พรุ่งนี้จะได้เห็นผล"

เย่จิ่นเหนียนปัดเสื้อผ้า ลุกขึ้นเดินไปยังทิศทางนั้น "พี่ใหญ่ ข้ารู้แล้ว ท่านไปก่อน ข้าจะตามไป" นางคว้าทัพพีไม้เก่า ๆ เดินตามไป

ในที่รกร้าง เย่เฟยและเย่ซือเริ่มโรยน้ำที่เตรียมไว้ เย่เหวินและเย่ฉู่เริ่มจากด้านหลัง เย่เฟยและเย่ซือเริ่มจากด้านหน้า พวกเขาแบ่งงานกันอย่างชัดเจน ไม่เสียเวลา

เย่จิ่นเหนียนเริ่มโรยจากตรงกลาง ที่ดินรกร้างผืนนี้กว้างใหญ่ การโรยน้ำจึงต้องใช้เวลาพอสมควร จนกระทั่งตะวันใกล้ลับฟ้า ที่ดินรกร้างทั้งหมดจึงถูกโรยน้ำจนทั่ว

ในยามค่ำคืน หลังจากรับประทานอาหารเย็นแล้ว เย่จิ่นเหนียนก็อ้างว่าเหนื่อยล้าและขอตัวไปพักผ่อนก่อน นางนอนอยู่บนเตียงจนดึกดื่น เมื่อแน่ใจว่าทุกคนในบ้านหลับใหลแล้ว นางจึงลุกขึ้นจากเตียงเพียงลำพัง

เย่จิ่นเหนียนยืนอยู่หน้าผืนดินรกร้าง รู้สึกปวดหัวเล็กน้อย ที่ดินผืนนี้มีขนาดไม่เล็ก หากจะให้นางถือกระป๋องรดน้ำไปฉีดพ่นยาฆ่าหญ้าเพียงคนเดียว คงต้องใช้เวลาถึงสองวัน

นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามระบบ "ระบบเฮงซวย ในร้านค้ามีสิ่งใดที่สามารถใช้รดน้ำในพื้นที่กว้าง ๆ ได้บ้างหรือไม่? ข้าต้องการนำยาฆ่าหญ้าใส่ลงไปในสิ่งนั้น เพื่อให้การรดน้ำและกำจัดวัชพืชเป็นไปอย่างสะดวกสบายยิ่งขึ้น ในร้านค้ามีขายหรือไม่?"

นางไม่ได้ต้องการสิ่งใดมากมาย หากไม่มีสิ่งที่นางต้องการจริง ๆ ขอแค่มีกระป๋องรดน้ำขนาดใหญ่กว่านี้สักหน่อยก็ยังดี

ระบบ: ท่านผู้เป็นเจ้า สิ่งที่ท่านกล่าวมานั้นไม่มี แต่มีสินค้าที่คล้ายคลึงกันอยู่ ทว่าสินค้าชิ้นนี้เป็นสินค้าทดลอง ระบบไม่สามารถรับประกันได้ว่าสินค้าจะไม่เกิดปัญหา

เย่จิ่นเหนียนไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น นางถามต่อ "ระบบ ท่านบอกข้ามาเถิดว่าสินค้าชิ้นนั้นคือสิ่งใด ท่านส่งหน้าการซื้อขายของสินค้าชิ้นนั้นมาให้ข้าดูหน่อย"