ตอนที่ 22

**ตอนที่ 22 : บุรุษจอมลวนลาม**

เย่จิ่นเหนียนตั้งหน้าตั้งตาทำงานอย่างขะมักเขม้น มิได้เฉลียวใจว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องนางอยู่

ไม่ว่าจะเป็นการคัดแยกสมุนไพร การจัดยา หรือการจัดเรียงสมุนไพร ล้วนแล้วแต่เย่จิ่นเหนียนทำได้อย่างคล่องแคล่ว แม้แต่ผู้ที่ร่ำเรียนเป็นศิษย์มาหลายปี ยังมิอาจเทียบเทียมกับเด็กสาวที่เพิ่งก้าวเข้ามาทำงานได้เพียงวันเดียว

จ้าว กวนซื่อ ผู้แอบซุ่มสังเกตการณ์อยู่มุมหนึ่ง ลูบเคราพลางพยักหน้าหงึกๆ แล้วหันไปกล่าวกับเฒ่าผมขาวข้างกายว่า "ท่านซุน นี่คือเด็กสาวที่ท่านเอ่ยชมเมื่อวานกระนั้นหรือ?"

"แม้เด็กผู้นี้จะอายุยังน้อย แต่ดูท่าทางแล้วมิได้เหมือนมือใหม่เลย กลับคุ้นเคยกับสมุนไพรเป็นอย่างยิ่ง" ซุนเหล่าลูบเครา "ช่างหาได้ยากยิ่งนักที่จะได้พบพานผู้มีแววเช่นนี้ ท่านจะปล่อยให้นางเป็นเพียงแค่ศิษย์ได้อย่างไร?"

ซุนเหล่าลูบเครา "ไยต้องกล่าวให้มากความ ข้าก็มิอยากให้นางเป็นศิษย์ แต่ตัวนางเองกลับยืนกรานที่จะเป็น"

"กล่าวว่าการเป็นศิษย์นั้นเบาสบายและเป็นอิสระกว่า เฮอะ! เจ้าเด็กแก่ ปรกติเจ้ามิใช่มีเล่ห์เหลี่ยมมากมายดอกหรือ ไยมิช่วยข้าเกลี้ยกล่อมเด็กผู้นี้เสียหน่อย" หากปล่อยให้ยอดฝีมือเช่นนี้ถูกฝังกลบไป ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก

เมื่อวานเขาครุ่นคิดเรื่องนี้จนอกแทบแตก คิดแล้วคิดอีกว่าจะทำเช่นไรจึงจะให้นางเลิกเป็นศิษย์ได้

ซุนเหล่าและจ้าว กวนซื่อ กระซิบกระซาบกันเบาๆ ทำให้ผู้ที่พบเห็นต่างรู้สึกประหลาดใจ

เย่จิ่นเหนียนสังเกตเห็นว่ามีผู้จับจ้องตนอยู่ นางเงยหน้าขึ้นก็พบกับเฒ่าผมขาวเมื่อวาน

ส่วนอีกผู้หนึ่ง ดูจากเครื่องแต่งกายแล้วน่าจะเป็นผู้ดูแล

เย่จิ่นเหนียนพยักหน้าเล็กน้อยให้ทั้งสอง พร้อมส่งรอยยิ้มให้เป็นการทักทาย

ในฐานะศิษย์ สิ่งที่ต้องทำก็มีเพียงไม่กี่อย่าง นางกำลังจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อกลับ แต่พลันสตรีผู้หนึ่งในชุดสีสดใสก็ก้าวเข้ามา

เมื่อสตรีผู้นั้นเห็นนาง ก็กวักมือเรียกพร้อมออกคำสั่งว่า "ไปตามหมอเฉินของพวกเจ้าออกมาให้ข้า บอกเขาว่ามีคนมาขอพบ"

"เจ้าจงไปบอกเขา หากวันนี้เขาไม่ยอมออกมาพบข้า แม่จะนั่งแช่อยู่ที่นี่ทั้งวัน!" สตรีผู้นั้นหยิบเก้าอี้มานั่งขวางประตู ดูท่าทางแล้วคงมาด้วยเจตนาร้าย

เมื่อนางนั่งขวางประตูเช่นนี้ ผู้ที่มาซื้อยาก็ถูกนางด่าไล่ตะเพิดไปจนหมด

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ธุรกิจของคลินิกคงได้รับผลกระทบ มิหนำซ้ำนางยังไม่เคยได้ยินชื่อหมอเฉินมาก่อนเลย

เย่จิ่นเหนียนแลบลิ้น มองนางอย่างจริงจังแล้วกล่าวว่า "ท่านผู้หญิง ข้าเกรงว่าท่านจะมาผิดที่แล้ว ที่นี่ไม่มีหมอที่ชื่อเฉิน"

"อีกอย่าง ข้าขอแนะนำให้ท่านเปลี่ยนที่นั่ง เพราะรูปร่างอันกำยำล่ำสันของท่านนั้น บดบังการไหลเวียนของอากาศบริสุทธิ์เสียหมดสิ้น" นางกล่าวเตือนด้วยสีหน้ายิ้มแย้มและจริงใจ

ช่างเป็นการเหน็บแนมที่อ้อมค้อมเสียจริง เย่จิ่นเหนียนผู้นี้ช่างเจนจัดยิ่งนัก

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สตรีผู้นั้นก็ลุกขึ้นยืนชี้หน้าเย่จิ่นเหนียนอย่างฉุนเฉียว "ไม่มีหมอเฉิน เจ้าอย่ามาทำเป็นไขสือ คิดจะหลอกข้าหรือ ข้าบอกไว้เลยว่าข้าไม่หลงกลหรอก"

"เรียกเฉินหรงเซิงออกมาพบข้า ให้เขาออกมาพบข้า!"

"เฉินหรงเซิง! เฉินหรงเซิง! เจ้าอย่าคิดหนีข้า รีบออกมา! รีบออกมาให้ข้า!" นางตะโกนก้องเสียงดัง จนกระทั่งเริ่มมีอารมณ์พลุ่งพล่าน ยืนกรานร้องเรียกอยู่ภายในคลินิก

เสียงดังเอะอะโวยวายในคลินิก ดึงดูดให้ผู้คนมากมายมารวมตัวกันที่หน้าประตู ต่างอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เย่จิ่นเหนียนจับแขนสตรีผู้นั้นไว้ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาทีละคำว่า "หากท่านมิได้มาซื้อยาหรือรักษาโรค เชิญท่านออกไปได้เลย"

"ที่นี่คือคลินิก มิได้มีบริการตามหาคน หากท่านตั้งใจจะมาก่อเรื่อง ข้าก็จะไม่ยอมให้ท่านอาละวาดโดยไร้เหตุผล" คนผู้นี้เอาแต่ส่งเสียงดังโวยวาย เห็นได้ชัดว่ามาเพื่อก่อกวน

เมื่อเห็นว่าแขนของตนถูกจับ สตรีผู้นั้นก็ส่งเสียงร้องราวกับหมูถูกเชือดด้วยความตื่นตระหนก

"ช่วยด้วย! ไอ้คนลามก! ข้าแค่บอกให้เจ้าช่วยเรียกหมอให้ ข้าไม่รู้เลยว่าเจ้าจะบังอาจหมายปองความงามของข้า ลวนลามข้า!"

"คนของคลินิกอันผิงเป็นเช่นนี้เองหรือ ถึงขนาดรับคนชั้นต่ำเช่นนี้เข้ามา!"

"ข้ารู้ว่าข้ามีรูปร่างหน้าตางดงามจนเจ้าตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น แต่ข้าชอบเฉินหรงเซิงเพียงผู้เดียว เจ้าจงตัดใจเสียเถิด!" เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ สตรีผู้นั้นก็รู้สึกดีกับตัวเองเป็นพิเศษ แสดงออกถึงความภาคภูมิใจและโอ้อวด

นางกล่าวหาว่าเย่จิ่นเหนียนลวนลามตน

เฮอะ!

เย่จิ่นเหนียนหัวเราะเยาะในใจ คนผู้นี้อายุมากแล้วยังกล้าเรียกตนเองว่าสวยสดงดงาม ช่างหลงตัวเองเกินไปแล้วกระมัง

ฝูงชนที่มามุงดูต่างยืดคอเข้าไปดูข้างใน แต่ไม่มีใครเชื่อในสิ่งที่นางกล่าว

ท้ายที่สุด... รูปร่างหน้าตาและอายุของนางก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว

เมื่อสังเกตเห็นว่าทุกคนกำลังมองมาที่ตน สตรีผู้นั้นก็เท้าสะเอวทั้งสองข้าง พร้อมส่งเสียงเย็นชา

"มองอะไรกัน ไม่เคยเห็นคนสวยหรือไร? ถึงแม้พวกเจ้าจะตกหลุมรักข้าตั้งแต่แรกเห็น ข้าก็ไม่มองพวกเจ้าหรอก"

"ข้ารู้ว่าข้ามีรูปร่างหน้าตางดงามจนยากที่จะไม่ชื่นชอบ พวกเจ้าเบียดเสียดยัดเยียดกันขนาดนี้ มิใช่ว่ากำลังแย่งชิงข้าหรอกกระมัง?" กล่าวพลางนางก็เอามือปิดหน้าด้วยความเขินอาย ราวกับจะปกปิดใบหน้าที่งดงามของตน

"โอ้ก... แหวะ..."

"ขออภัย ข้ามิได้ตั้งใจจะขัดจังหวะท่าน เพียงแต่ข้าทนต่อไปไม่ไหวแล้ว ข้าขอไปอาเจียนสักครู่"

"ขอถามอย่างเสียมารยาท สิ่งใดทำให้ท่านมั่นใจที่จะกล่าวเช่นนั้น?" เย่จิ่นเหนียนตบหน้าอกเบาๆ แล้วถาม

นางทนไม่ไหวจริงๆ รู้สึกอยากจะอาเจียนออกมา

สตรีผู้นั้นมิได้ใส่ใจ ปัดผมที่ยาวสลวยของตน แล้วลูบไล้ใบหน้าอัน "งดงาม" ของตนเอง ราวกับจะบอกว่านางเข้าใจแล้ว

"ความมั่นใจหรือ? รูปลักษณ์ของข้าคือความมั่นใจของข้า ดูพวกผู้ชายโสมมพวกนี้สิ แค่เห็นข้าก็แทบจะเดินไม่ได้แล้ว ยังแย่งชิงข้าอีก"

"พวกเจ้าช่างตื้นเขิน ชื่นชอบเพียงแค่รูปลักษณ์ของข้า มิเหมือนเฉินหรงเซิงที่ชื่นชอบในจิตใจของข้า"

"และเจ้าด้วย กล้าแตะเนื้อต้องตัวข้า คิดจะดึงดูดความสนใจของข้าหรือ? ข้าขอถุย หากเจ้ายังจ้องมองข้าอีก ข้าจะลากเจ้าไปแจ้งความ!"

"โอ้ก..." คราวนี้เป็นฝูงชนที่กำลังอาเจียน พวกเขามาดูเรื่องสนุก แต่กลับถูกกล่าวหาว่าแย่งชิงสตรีผู้นี้ ช่างทนไม่ได้จนท้องไส้ปั่นป่วน

หากรู้ว่าจะมีเหตุการณ์เช่นนี้ พวกเขาก็คงไม่ซุ่มซ่ามมาดูเรื่องสนุก

คนที่ซวยที่สุดคือเย่จิ่นเหนียน ที่เพียงแค่จับแขนของนาง กลับถูกกล่าวหาว่าเป็นคนลามก และยังจะถูกลากไปแจ้งความอีกด้วย

เย่จิ่นเหนียนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ยักไหล่อย่างจนปัญญา "ท่านป้า ข้ามิได้สนใจท่านเลยแม้แต่น้อย"

"ข้าฉวยโอกาสจากท่าน คำพูดเช่นนี้ของท่าน จะมีใครเชื่อกัน?"

"หากท่านต้องการจะแสดงเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ของตนเอง ด้านนอกคือตลาด ท่านสามารถแสดงได้อย่างเต็มที่ คลินิกของเรามิได้มีบริการเช่นนั้น" เรื่องเช่นนี้ช่างอันตรายยิ่งนัก ใครกล้ารับ

เย่จิ่นเหนียนชี้ไปที่ประตู บอกให้นางรีบออกไปเสีย

โชคดีที่คลินิกในตอนนี้ไม่มีผู้คนมากนัก มิเช่นนั้นเรื่องคงจะบานปลายไปมากกว่านี้