ตอนที่ 9

บทที่ 9: เด็กสาวตัวเล็กๆ จะมายุ่งเรื่องในครอบครัวคนอื่นทำไม "ซูฉี เธอมากเกินไปแล้ว! มีสิทธิ์อะไรไปรังแกเฉียวอวี่? นั่นมันเรื่องของครอบครัวเธอ แล้วทำไมต้องให้เธอขอโทษด้วย? เรื่องในครอบครัวพวกเธอเกี่ยวอะไรกับเธอ?" ซูฉีเงยหน้าขึ้น ก็เห็นไอ้ทึ่มเฟิงไข่อยู่ตรงนั้น

"รังแก? ถ้าเธอไม่ยุ่งเรื่องของชาวบ้านเพื่ออยากได้ชื่อเสียงที่ดี จะมีเรื่องอะไรกับเธอ? พอโผล่หน้ามาก็ให้ฉันให้อภัย เธอมีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้?" "พูดจาว่ากล่าวพวกเธอแค่สองสามคำก็โกรธเคือง ฉันโดนรังแกต้องทนรับแล้วสงบปากสงบคำเหรอ! พวกเธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร?" เฟิงไข่จ้องเขม็ง "เธอ... ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี!" ซูฉีแค่นเสียง ไม่สนใจเขา

หันไปมองเฉียวอวี่แทน

"ฉันถูกใส่ร้าย มีสิทธิ์ให้ตำรวจมาทวงความยุติธรรมให้ฉัน ส่วนพวกที่อยากเหยียบย่ำฉันเพื่อเอาชื่อเสียง ก็ขอให้เจอแม่ผัวใจร้าย โดนตีวันละสามมื้อ" สีหน้าของเฉียวอวี่ถึงกับแข็งค้างในทันที ยัยแพศยา!

ชาวบ้านที่มุงดู: -- คำสาปแช่งนี่มันร้ายกาจไปหน่อย

คราวนี้ซูฉีหันไปมองคนตระกูลเซียว "พวกคุณนี่ก็ตลกดีนะ ตอนเซียวเป่ยมีประโยชน์ ก็เป็นคนในตระกูลเซียว พอเซียวเป่ยขาพิการ กลับไม่เต็มใจออกเงินรักษา แถมยังไล่เขาออกจากบ้าน นับประสาอะไรกับคนในครอบครัว?" "ถ้าพวกคุณยอมรับว่าเป็นคนในครอบครัวจริงๆ ก็เอาเงินสักร้อยสองร้อยหยวนไปรักษาขาให้เซียวเป่ยสิ! ขาของเขาน่ะ ถ้าไปผ่าตัดที่โรงพยาบาลใหญ่ๆ ก็อาจจะรักษาได้" พอคนตระกูลเซียวได้ยินว่าจะให้เงินเซียวเป่ยร้อยสองร้อยหยวนเพื่อรักษาขา พวกเขาก็ไม่ยอมทันที

"พวกเราแยกบ้านกับลูกชายคนรองไปแล้วนะ เรื่องลูกชายคนรองจะรักษาขา มันเกี่ยวอะไรกับพวกเรา?" คนที่พูดจาโผงผางก็คือเซียวเจียงเหอ

เขารู้สึกโกรธมาก

ร้อยสองร้อยหยวน? พูดง่ายนี่นา ต้องเก็บหอมรอมริบตั้งกี่ปี?

คุณนายเซียวก็ถ่มน้ำลายทันที "เซียวเป่ยแยกบ้านกับตระกูลเซียวแก่ๆ ของพวกเราไปแล้ว จะรักษาขาอะไรก็ไปรักษาเอง จะมาขอเงินจากตระกูลเซียวแก่ๆ ของพวกเราเหรอ? ไม่มีทาง!" ซูฉีหัวเราะเยาะ "พวกคุณยังไม่อยากออกเงินรักษาขาให้เซียวเป่ย แล้วยังมาบ้านพวกเราพูดจาหาเรื่อง บีบบังคับให้เขาหย่า พวกคุณเอาความกล้ามาจากไหน? ต่อไปนี้ ถ้าไม่ออกเงิน ก็อย่ามาทำเป็นคนในครอบครัว" คราวนี้ชาวบ้านที่มุงดูต่างก็ไม่กล้าว่าสิ่งที่เธอพูดไม่ถูก

ท้ายที่สุดแล้วตระกูลเซียวแก่ๆ ก็ทำเกินไปจริงๆ นั่นแหละ!

เมื่อก่อนตอนที่เซียวเป่ยเป็นทหาร ทุกเดือนเขาส่งเงินให้ทางบ้านตลอด!

แต่พอเขาบาดเจ็บขาพิการกลับมา ก็เอะอะโวยวายจะแยกบ้านให้เซียวเป่ยที่ขาพิการแถมยังมีลูกติด

ช่างไม่เห็นอกเห็นใจกันเสียเลย

เซียวเป่ยที่อยู่ด้านหลังฝูงชนมองผู้หญิงที่พูดเพื่อเขาด้วยดวงตาที่ดำมืด

เขาไม่แน่ใจว่าความรู้สึกในใจของเขาคืออะไร ราวกับว่าหัวใจที่เย็นชาและแข็งกระด้างนั้น... จู่ๆ ก็มีส่วนหนึ่งพังทลายลง

ในขณะนั้นเอง หัวหน้าหมู่บ้านที่รีบร้อนมาก็ตะโกนเสียงดัง "พวกแกทำอะไรกันอยู่? งานในไร่นาไม่พอให้ทำหรือไง? หรือว่าจะให้ฉันหักคะแนนแรงงานของพวกแก?" พอได้ยินคำพูดนี้ ชาวบ้านที่มุงดูจะกล้าอยู่ต่อได้อย่างไร การหักคะแนนแรงงานก็เท่ากับเอาชีวิตพวกเขาไป

ดังนั้นพวกเขาจึงแตกฮือกันไป

หัวหน้าหมู่บ้านมองไปที่เฟิงไข่และเฉียวอวี่ด้วยสีหน้าไม่พอใจ "พวกแกสองคนยังยืนทำอะไรกันอยู่อีก?" สีหน้าของเฉียวอวี่แข็งทื่อ "ท่านอา ฉัน..." หัวหน้าหมู่บ้านไม่อยากฟังเธอพูดไร้สาระ

"พอได้แล้ว ที่ไหนๆ ก็มีแต่แก เด็กสาวตัวเล็กๆ จะมายุ่งเรื่องในครอบครัวคนอื่นทำไม? รีบไปทำงานซะ ส่วนแกเฟิงไข่ ก็รีบไปได้แล้ว" เฟิงไข่ทำได้เพียงเดินจากไปด้วยสีหน้าบึ้งตึงพร้อมกับเฉียวอวี่

เฉียวอวี่รู้สึกไม่พอใจอย่างมาก เพราะเมื่อกี้มีคนเยอะขนาดนั้น ค่าโชคของเธอกลับไม่เพิ่มขึ้นเลย

เธอไม่เพียงแต่เสียแรงเปล่า แต่ยังปล่อยให้ซูฉี ยัยแพศยา ได้ออกหน้าออกตาต่อหน้าชาวบ้านที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่พวกนั้น