ตอนที่ 19

บทที่ 19: ฉัน...ไป...

เหลือเพียงเสบียงอาหารชุดสุดท้ายที่เธอสั่งไว้ ซึ่งคาดว่าจะมาถึงในอีกไม่กี่วัน

ถึงกระนั้น เงินของเธอก็ยังใช้ไม่หมด

เงินฝากส่วนตัวของเธอถูกใช้ไปจนหมดแล้ว

เงินห้าล้านหยวนที่ได้คืนมาจากตระกูลหลิน ถูกใช้ไปสามล้านหยวน

แต่ตอนนี้เงินจากการขายบ้านของเสี้ยซือซืออีกกว่าสามล้านหยวนก็เข้ามาแล้ว เมื่อคำนวณเช่นนี้ เธอก็มีเงินมากกว่าห้าล้านหยวนอีกครั้ง

นอกจากนี้ เงินที่ได้จากการขายกองทุนและหุ้นในภายหลังก็เพิ่มขึ้นอีกห้าล้านหยวน

เงินกว่าสิบล้านหยวนนี้ เสี้ยซือซือต้องการใช้จ่ายให้หมดโดยเร็ว เพราะโลกาวินาศกำลังจะมาถึงในไม่ช้า

เงินจำนวนนี้ เสี้ยซือซือไม่อยากจะใช้กักตุนเสบียงทั้งหมด เพราะในช่วงเริ่มต้นของโลกาวินาศ เธอยังต้องทำการเก็บรวบรวมเสบียงรอบที่สอง

ถึงตอนนั้น เธออาจจะได้มากกว่าตอนนี้เสียอีก!

แต่สิ่งที่เสี้ยซือซือไม่ได้คาดคิดก็คือ โลกาวินาศดูเหมือนจะมาถึงเร็วกว่าที่คิด

เสี้ยซือซือจำได้แม่นยำ

จุดเริ่มต้นของโลกาวินาศคือฝนที่ตกลงมาทั่วโลกเป็นเวลาประมาณสิบวัน

ฝนในช่วงเวลานี้ยังไม่ใช่ฝนกรด และไม่ตกหนักมากนัก ดังนั้นทุกคนยังสามารถออกไปข้างนอกได้ตามปกติ

แต่หลังจากฝนสิบวันผ่านไป ฝนก็เริ่มตกหนักขึ้นอย่างกะทันหัน และมีสารที่เป็นกรดปรากฏขึ้น

บางคนออกไปข้างนอกโดยไม่ได้กางร่ม และเมื่อกลับถึงบ้านก็มีผื่นแดงขึ้นบนใบหน้า

บางรายที่มีอาการรุนแรงกว่านั้น มือก็เริ่มเป็นแผลเปื่อย

ข่าวเริ่มรายงานข้อมูลเกี่ยวกับมลภาวะทางสิ่งแวดล้อม ทำให้ฝนมีพิษ และขอให้ประชาชนทุกคนกางร่มหรือสวมเสื้อกันฝนเมื่อออกไปข้างนอก และอย่าให้ผิวหนังสัมผัสกับฝนโดยเด็ดขาด

แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ หลังจากฝนกรดตกลงมาประมาณห้าวัน ความเป็นกรดในฝนกรดนั้นก็เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน

แม้แต่ร่ม เมื่อกางในสายฝนเพียงสิบนาที ก็ยังถูกกัดกร่อนจนเป็นรูพรุน

หลังจากนั้น รถยนต์และบ้านเรือนที่อยู่ข้างนอก...ก็เริ่มถูกกัดกร่อนโดยฝนกรด

ผู้คนไม่สามารถออกไปข้างนอกได้อีกต่อไป ความสงบเรียบร้อยของสังคมทั้งหมดเริ่มพังทลาย

โลกาวินาศได้มาถึงอย่างแท้จริง

เสี้ยซือซือลาหยุดเรียนจากโรงเรียน โดยบอกว่าเธอป่วยและไม่สามารถไปเรียนได้

ในขณะเดียวกัน เสี้ยซือซือก็ตรวจสอบเงินทองและเสบียงในมือของเธออีกครั้ง

ในช่วงเดือนกว่าที่ผ่านมา อาหารที่เสี้ยซือซือได้เก็บสะสมไว้มีปริมาณมากพอแล้ว รวมถึงของใช้ในชีวิตประจำวันด้วย

กล่าวได้ว่าสิ่งของในพื้นที่มิติของเสี้ยซือซือในตอนนี้ เสี้ยซือซือไม่สามารถกินหมดได้ตลอดชีวิต

เมื่อรวมกับต้าเฮยทั้งสองตัว เสี้ยซือซือก็สามารถเลี้ยงดูพวกมันได้!

แต่สิ่งที่เสี้ยซือซือสั่งซื้อไว้แต่แรก ทั้งชั้นวางและถังเก็บน้ำ กลับถูกส่งออกไปหมดแล้ว และบอกว่าจะได้รับสินค้าในวันพรุ่งนี้เท่านั้น

หลังจากได้รับถังเก็บน้ำแล้ว เสี้ยซือซือจะต้องไปเก็บกักตุนน้ำสะอาดจำนวนมาก มิฉะนั้นเมื่อฝนกรดตกลงมา แหล่งน้ำส่วนใหญ่ในโลกนี้จะถูกปนเปื้อน และน้ำสะอาดจะกลายเป็นหนึ่งในเสบียงหลักที่ผู้คนแย่งชิงกัน

จากนั้นก็คืออุปกรณ์การเดินทาง!

เสี้ยซือซือเล็งรถบ้านสองคัน และรถออฟโรดแบบฮาร์ดคอร์สองคันไว้

แต่การรับรถจะต้องรอถึงวันศุกร์นี้ ซึ่งก็คืออีกสามวันข้างหน้า

ตอนนี้เวลาเหลือน้อยเต็มที ไม่รู้ว่าโลกาวินาศจะมาถึงเมื่อไหร่ เสี้ยซือซือแทบจะรอไม่ได้แม้แต่วันเดียว

เสี้ยซือซือรีบโทรศัพท์ไปที่ร้าน 4S สิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็คือ ทางนั้นบอกว่ารถเพิ่งมาถึงพอดี ให้เธอไปรับได้เลย

เสี้ยซือซือและต้าเฮยรีบเร่งไปรับรถมา จากนั้นก็ไปที่ปั๊มน้ำมันเพื่อเติมน้ำมันให้เต็มถัง

แน่นอนว่าเธอเติมเอง ในขณะที่เติมน้ำมัน เธอก็เก็บน้ำมันทั้งหมดเข้าไปในพื้นที่มิติของเธอด้วย

เรื่องนี้เสี้ยซือซือเริ่มทำมาตั้งแต่เดือนกว่าที่แล้ว โดยวิ่งไปตามปั๊มน้ำมันหลายแห่งทุกวัน และขนน้ำมันมาหลายลังใหญ่

ตอนนี้ น้ำมันในพื้นที่มิติของเสี้ยซือซือมีเพียงพอให้เธอใช้ได้ภายในไม่กี่ปี

นอกจากนี้ ไม้และถ่านหินที่ต้องใช้สำหรับเตา เธอก็ได้เก็บสะสมไว้เหมือนภูเขาลูกเล็กๆ ในช่วงเดือนที่ผ่านมา

อย่างน้อยก็สามารถทำให้เธอผ่านพ้นช่วงเวลาที่หนาวเย็นอย่างปลอดภัยได้

ในวันรุ่งขึ้น เสี้ยซือซือรีบร้อนไปรับถังน้ำและชั้นวางที่เธอสั่งไว้

เจ้าของร้านรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก กล่าวว่าที่ล่าช้าไปนานขนาดนี้ และยังทำให้เสี้ยซือซือต้องฝ่าฝนมาอีก

ก่อนจากไป เขายังมอบถังเล็กๆ ให้เสี้ยซือซืออีกจำนวนหนึ่ง โดยบอกว่าถังเล็กๆ เหล่านี้ทำจากวัสดุป้องกันการกัดกร่อน เธออาจจะได้ใช้ในโรงงาน

เมื่อเสี้ยซือซือเห็นถังเล็กๆ เหล่านี้ ดวงตาของเธอก็เป็นประกาย และเกิดความคิดขึ้นในใจ

เจ้าของร้านให้ถังน้ำแก่เสี้ยซือซือประมาณยี่สิบถัง และเสี้ยซือซือซื้อเพิ่มอีกห้าสิบถัง

ไม่รู้ว่าถังน้ำเหล่านี้จะสามารถบรรจุฝนกรดได้หรือไม่

เสี้ยซือซือรู้ความลับเกี่ยวกับโลกาวินาศอย่างหนึ่ง

ในช่วงเริ่มต้นของโลกาวินาศ คนส่วนใหญ่มักจะหลบเลี่ยงฝนกรด

แต่หลังจากภัยพิบัติทางธรรมชาติสิ้นสุดลง หลายคนก็เกิดการกลายพันธุ์ และมีพลังวิเศษ

คนเหล่านี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ล้วนแต่เป็นคนที่เคยโดนฝนกรดมาแล้ว!

คนที่ไม่ได้โดนฝนกรดเลย กลับไม่มีปรากฏการณ์การกลายพันธุ์ใดๆ

แม้ว่าในชาติที่แล้วจนกระทั่งเสี้ยซือซือตาย ก็ยังไม่มีใครค้นพบสาเหตุที่แท้จริง

แต่ถ้าเธอสามารถเก็บฝนกรดไว้ได้บ้าง ต่อมา...ก็อาจจะทำให้บางคนที่ไม่มีทางกลายเป็นผู้มีพลังวิเศษ สามารถมีพลังวิเศษได้ใช่หรือไม่?

หลังจากได้รับถังน้ำแล้ว เสี้ยซือซือก็รีบหาริมน้ำใกล้ๆ

ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ เสี้ยซือซือก็กระโดดลงไปในอ่างเก็บน้ำโดยตรง

ในขณะที่ว่ายน้ำ เสี้ยซือซือก็คิดไปพลาง โดยนำถังน้ำเหล่านั้นในพื้นที่มิติมาบรรจุน้ำให้เต็ม!

เป็นไปตามคาด เธอก็รู้สึกได้ว่ามีกระแสน้ำวนเกิดขึ้นรอบตัวเธอ

ศูนย์กลางของกระแสน้ำวนก็คือตัวเสี้ยซือซือเอง

แหล่งน้ำเหล่านั้นไหลเข้าสู่จี้หยกที่หน้าอกของเธออย่างต่อเนื่อง

เพียงแต่แช่อยู่แบบนั้นนานกว่าครึ่งชั่วโมง กระแสน้ำวนก็ยังคงอยู่ และยังไม่เต็มเลย

เสี้ยซือซือเริ่มเหนื่อยเล็กน้อย ว่ายต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ

ทำได้เพียงเดินไปยังบริเวณที่น้ำตื้นกว่า แล้วทำต่อไป

ในที่สุด เธอก็หลับไปในน้ำ

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ปรากฏว่าเป็นเวลาดึกสงัดเสียแล้ว

ไม่รู้ว่าเป็นความรู้สึกของเสี้ยซือซือไปเองหรือไม่ เธอพบว่าอ่างเก็บน้ำทั้งหมด กลับลดระดับลงไปครึ่งหนึ่ง!

เสี้ยซือซือทั้งคนถึงกับงงงวย

ตำแหน่งที่เธออยู่นั้นค่อนข้างเปลี่ยว รอบๆ ไม่มีกล้องวงจรปิด อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครอยู่ เธอรีบกลับขึ้นฝั่ง เปลี่ยนเสื้อผ้าที่แห้ง แล้วขับรถกลับบ้าน

เมื่อขึ้นรถ เสี้ยซือซือถึงได้รู้ว่าเธออยู่ในอ่างเก็บน้ำนานถึงห้าชั่วโมงกว่า!

เสี้ยซือซือขมวดคิ้วอย่างจนปัญญา นี่พื้นที่มิติเก็บน้ำ ช้าขนาดนี้เลยเหรอ?

ในขณะที่รอสัญญาณไฟแดง เสี้ยซือซือสังเกตพื้นที่มิติของตัวเอง อยากจะดูว่าถังน้ำเต็มหรือยัง

แต่สิ่งที่เสี้ยซือซือไม่คาดคิดก็คือ...

ทำไมถังน้ำพวกนี้ถึงว่างเปล่า?

ในถังน้ำทั้งหมด กลับไม่มีน้ำอยู่แม้แต่หยดเดียว

ไฟแดงขึ้นแล้ว เสี้ยซือซือไม่สามารถตรวจสอบอะไรได้มากนัก ทำได้เพียงกลับบ้านก่อน

เมื่อกลับถึงบ้าน ต้าเฮยก็ยังคงห้อยหน้าลงเล็กน้อย มองมาที่เธออย่างไม่พอใจ

เสี้ยซือซือรีบพามันไปจัดการธุระส่วนตัว

ในขณะที่มองมันวิ่งเล่นอย่างสนุกสนานบนสนามหญ้า เสี้ยซือซือรีบเข้าไปในพื้นที่มิติ อยากจะดูว่าน้ำของเธอหายไปไหน

เพราะทรัพยากรน้ำนั้นสำคัญและมีค่าอย่างยิ่ง

สิ่งที่เสี้ยซือซือไม่คาดคิดก็คือ ในพื้นที่มิติของเธอ กลับมีแม่น้ำเพิ่มขึ้นมาสายหนึ่ง!

จากข้างบ้านไม้ ผ่านทุ่งนา ทอดยาวไปจนถึงที่ไกลสุดลูกหูลูกตา มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด

พุ่งตรงเข้าไปในหมอกดำหนาทึบ

"ฉัน...ไป..." เสี้ยซือซือตกตะลึง

หลังจากต้าเฮยจัดการธุระเสร็จ ก็กลับมาอยู่ข้างๆ เสี้ยซือซือ นั่งลงข้างๆ มองมาที่เธอ เอียงหัวใหญ่ๆ เหมือนกำลังถามว่า กำลังคิดอะไรอยู่?

เมื่อเห็นว่าต้าเฮยเกือบจะเสร็จแล้ว เสี้ยซือซือก็ไม่มีอารมณ์ที่จะพามันไปวิ่งเล่นต่ออีก รีบกลับไปที่บ้าน

หลังจากกลับถึงบ้าน เสี้ยซือซือก็ปล่อยสายจูงสุนัขลง แล้วรีบเข้าไปในพื้นที่มิติ