ตอนที่ 20

**บทที่ 20: จินไฉ่**

"ต้องการคนปรนนิบัติ ก็จัดให้!" ซ่งซื่อสั่งหวังมามา

"เลือกคนดีๆ หน่อย ไปปรนนิบัติที่เรือนของหลิวซื่อ!" หวังมามาปรนนิบัติรับใช้มานาน ย่อมเข้าใจความหมายของนายอย่างถ่องแท้ นางพยักหน้าและถอยออกไปอย่างรวดเร็ว

อาจเป็นเพราะเรื่องลิ้นจี่ในวันนั้น ส่วนแบ่งของเรือนข้างจึงเพิ่มขึ้นมาก กระทั่งเสิ่นชิงชิวบอกว่าจะขอห้องครัวเล็กๆ ก็ยังได้รับอนุญาต ช่วงนี้กำลังก่อสร้างอยู่ คาดว่าอีกสองสามวันคงใช้งานได้

เฉินมามาอาการดีขึ้นมากแล้ว ช่วงนี้จึงคอยดูแลอยู่ด้านหลัง เกรงว่านางจะตกจากชิงช้า

"เฉินมามา~" กำลังเย็บพื้นรองเท้าอยู่ ก็ได้ยินเสียงดังมาจากข้างหน้า นางรีบวางรองเท้าในมือลงแล้วเดินไปที่ประตู ก็เห็นแม่สื่อประจำจวน นำบ่าวรับใช้หญิงชายสิบกว่าคน ซึ่งแต่งกายดีกว่าบ่าวรับใช้ทั่วไปมา "พวกนี้เป็นบ่าวรับใช้ใหม่ที่เพิ่มเข้ามาในเรือนของพวกท่าน" กล่าวแล้วก็กล่าวต่อ "เรื่องการจัดแจงบ่าวรับใช้เหล่านี้ เฉินมามาก็จัดการตามเห็นสมควร แต่ยังมีอีกคนหนึ่ง เป็นบ่าวรับใช้ส่วนตัวที่ท่านผู้หญิงมอบให้คุณหนู" ไม่นานนัก บ่าวรับใช้ที่สวมชุดสีชมพูอ่อนก็เดินเข้ามา รูปร่างหน้าตาย่อมต้องขาวผ่องกว่าพวกบ่าวรับใช้ทั่วไป เสื้อผ้าแม้จะสวยงามแต่ก็มิอาจเรียกว่าหรูหรา แต่ยามเดินเหิน ก้าวย่างแผ่วเบา ใต้เท้าพลันมีแสงสีทองส่องประกาย เฉินมามาจึงก้มศีรษะลงไปดู ก็พบว่าบ่าวรับใช้ผู้นี้สวมรองเท้าปักดิ้นทอง!

นางดูเหมือนจะสังเกตเห็นสายตาของเฉินมามา จึงยกกระโปรงขึ้นเล็กน้อย "มามาดูรองเท้าคู่นี้หรือเจ้าคะ?" ไม่รอให้เฉินมามาพยักหน้า นางก็เชิดคางขึ้นเล็กน้อยกล่าวว่า "นี่เป็นของที่ท่านไท่ไท่ประทานให้ บิดาของข้าเป็นแม่นมของไท่จื่อ" ในใจของเฉินมามาก็กระจ่างแจ้งแล้ว นี่มิใช่ทาสรับใช้ แต่เป็นพระที่ท่านไท่ไท่ส่งมาให้เรือนของพวกนาง!

เฉกเช่นที่เฉินมามาคิด จินไฉ่เมื่อเข้ามาในเรือนแล้วก็มิค่อยทำงาน นางเป็นคนของไท่ไท่อีกด้วย เพียงสองสามวันคนในเรือนนี้ก็ต่างให้ความสำคัญต่อนาง

ยามปกติเฉินมามาให้เด็กรับใช้ไปผ่าฟืน ยังต้องบ่ายเบี่ยงสารพัด นี่ให้คนมาปรนนิบัติ ยังสู้ไม่มีเสียดีกว่า

เฉินมามาหลายครั้งอึกอักมองคุณหนูของตน หวังให้นางสำแดงอิทธิฤทธิ์ สั่งสอนพวกบ่าวที่มิรู้จักที่ต่ำที่สูงเหล่านี้ แต่เสิ่นชิงชิวดุจดังกลับกลายเป็นเด็กอายุเจ็ดขวบ กินแล้วก็นอน บรรดาบ่าวรับใช้เหล่านั้นหลอกลวงนาง นางก็มิใส่ใจ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวันนี้ จินไฉ่เมื่อเข้ามาในประตูแล้วก็กล่าวว่า "บัญชีรายรับรายจ่ายในเรือนของคุณหนูทั้งหมดต้องมอบให้ข้าดูแล หลังจากนี้สิ่งเหล่านี้ข้าจะเป็นผู้จัดการแทนคุณหนู" เสิ่นชิงชิวมิได้มองนาง ปล่อยให้มารดาของนางวัดขนาดเท้าให้ หลิวซื่อตั้งใจจะเย็บรองเท้าคู่ใหม่ให้นาง ส่วนเฉินมามาที่อยู่ข้างๆ กำลังนำบัญชีรายรับรายจ่ายให้จินไฉ่

หลังจากที่จินไฉ่รับไปแล้วก็กล่าวต่อ "เครื่องทองเงินของมีค่าของคุณหนูเล่า?" เฉินมามากล่าวว่า "อยู่ที่อี๋เหนียงเจ้าค่ะ ก่อนหน้านี้อี๋เหนียงเป็นผู้ดูแล" จินไฉ่กล่าวว่า "เช่นนั้นก็ขอให้อี๋เหนียงมอบส่วนแบ่งรายเดือนของคุณหนู รวมถึงเครื่องทองเงินของมีค่าทั้งหมดให้แก่บ่าว ในตระกูลใหญ่โต คุณหนูผู้สูงศักดิ์ จะให้อี๋เหนียงดูแลเรื่องเหล่านี้ได้อย่างไร หากแพร่งพรายออกไปจะทำให้ผู้คนหัวเราะเยาะได้ ในเมื่ออี๋เหนียงมิใช่เจ้านายที่ถูกต้องตามทำนองคลองธรรม" กล่าวจบก็จัดปิ่นปักผม "หากคุณหนูและอี๋เหนียงมิมีสิ่งใดจะสั่ง บ่าวขอตัวออกไป ท่านผู้เฒ่าให้คนนำผ้าไหมเนื้อดีมาหลายม้วนในวันนี้" เมื่อจินไฉ่จากไป เฉินมามาก็อยู่มิได้แล้ว

"คุณหนู จินไฉ่ผู้นี้จงใจหาเรื่องชัดๆ!" เฉินมามาทนมิได้แล้ว "กระทั่งงานจัดซื้อของในเรือนของเรายังถูกแย่งไป มารดาของนางเป็นปลิงขนาดใหญ่ ได้โกงเงินไปมิใช่น้อย นางกำลังมองว่าเรือนข้างของเราเป็นคลังสมบัติเล็กๆ ของนาง!" เสิ่นชิงชิวกลับกล่าวว่า "มามาต้องการให้ข้าลงมือทำร้ายผู้คนหรือ?" เฉินมามามองนาง "แล้วจะให้ทำอย่างไรได้?" "ข้าเป็นคนที่พูดจามีเหตุผลเสมอ" เสิ่นชิงชิวกล่าว "ไม่ว่าจะอยู่ที่บ้านหรือออกไปข้างนอก ก็ต้องใช้เหตุผลในการทำให้ผู้อื่นยอมจำนน"