ระบบซูเปอร์มาร์เก็ตมิติ

เสียงทุบประตูดังราวอสนีบาตฟาดผสานกับเสียงตะคอกหยาบคายของบุรุษ "นังสะใภ้รอง! เปิดประตูบัดเดี๋ยวนี้! กล้าดียังไงมาทำร้ายน้องสะใภ้ใหญ่! คิดว่าบ้านนี้ไม่มีใครแล้วรึ!"

น้ำเสียงเกรี้ยวกราดนั้นเป็นของซูต้าหลาง พี่ชายคนโตของสามีนางอย่างไม่ต้องสงสัย หลินชิงกำหมัดแน่น ดวงตาหงส์ที่เคยหม่นหมองบัดนี้ทอประกายเย็นเยียบ นางดึงซูเสี่ยวเป่ามาหลบอยู่ด้านหลัง ป้องร่างเล็กๆ นั้นไว้ด้วยร่างกายที่บอบบางของตนเอง

“พี่ใหญ่ มีเรื่องอันใด เหตุใดต้องพังประตูบ้านน้องด้วย” หลินชิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชาที่ทำให้คนฟังรู้สึกเสียวสันหลัง

"ยังมีหน้ามาถามอีกรึ!" เสียงแหลมสูงของหวังชุ่ยฮวาดังแทรกขึ้นมา "เจ้าทำร้ายอาเจียวจนนางแทบสิ้นสติ ยังไม่รีบออกมาคุกเข่าขอขมาอีก! คิดจะแข็งข้อใช่หรือไม่!"

หลินชิงแค่นเสียงหยันในลำคอ "ขอขมา? ท่านแม่ ท่านพูดผิดไปแล้วกระมัง คนที่ควรขอขมาคือสะใภ้ใหญ่ที่ย่องมาขโมยไข่ไก่ของลูกข้าไม่ใช่หรือ หากไม่เชื่อ ท่านลองค้นตัวนางดูสิ"

ความจริงที่ถูกเปิดโปงทำให้เสียงด้านนอกเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่ซูต้าหลางจะบันดาลโทสะหนักกว่าเดิม "เหลวไหล! เจ้ามันปากคอเราะราย! รีบเปิดประตูออกมาให้ข้าสั่งสอน!"

"ข้าไม่เปิด" หลินชิงตอบกลับอย่างเด็ดเดี่ยว "ยามนี้ดึกสงัดแล้ว หากพี่ใหญ่กับท่านแม่ยังส่งเสียงดังรบกวนเพื่อนบ้าน พวกเขาคงได้รู้กันทั่วว่าบ้านใหญ่รังแกบ้านรองถึงขั้นพังประตูยามวิกาล เกรงว่าพรุ่งนี้เช้าคงไม่มีหน้าไปพบผู้ใด"

คำขู่ของนางได้ผล เสียงทุบประตูนอกบ้านหยุดชะงักลง ตามมาด้วยเสียงสบถอย่างหัวเสียของหวังชุ่ยฮวา "ดี! ดีมาก! ปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ พรุ่งนี้ข้าจะมาคิดบัญชีกับเจ้า!"

เมื่อเสียงฝีเท้าจากไปจนลับแล้ว หลินชิงจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก นางทรุดตัวลงพิงบานประตูอย่างหมดแรง การเผชิญหน้าเมื่อครู่สูบพลังงานของนางไปจนเกือบหมดสิ้น

โครก...

เสียงท้องของซูเสี่ยวเป่าร้องดังขึ้นอีกครั้ง เด็กน้อยก้มหน้าซ่อนความอับอาย หลินชิงลูบศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมหยาบกระด้างอย่างเอ็นดู "หิวแล้วใช่หรือไม่ รอแม่สักครู่นะ"

นางหลับตาลง เพ่งสมาธิไปที่เสียงสังเคราะห์ในห้วงจิตสำนึกอีกครั้ง

[ติ๊ง! ตรวจพบความต้องการอาหารอย่างรุนแรง ท่านมีแต้มความแค้นสะสม 100 แต้ม ต้องการแลกเปลี่ยนเป็น 'น่องไก่ทอดกรอบ' และ 'นมวัวอุ่นๆ' จากซูเปอร์มาร์เก็ตมิติหรือไม่?]

ครั้งนี้ไม่มีผู้ใดมาขัดจังหวะอีกแล้ว "แลกเปลี่ยน" หลินชิงตอบรับในใจอย่างไม่ลังเล

สิ้นคำสั่งของนาง แต้มความแค้น 100 แต้มที่เพิ่งได้รับมาก็หายวับไป ทันใดนั้น ในมือข้างหนึ่งของนางก็ปรากฏน่องไก่ทอดสีเหลืองทองชิ้นใหญ่ที่ยังร้อนกรุ่นส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย ส่วนมืออีกข้างก็มีขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวปรากฏขึ้น ภายในบรรจุนมวัวอุ่นๆ เอาไว้

ซูเสี่ยวเป่าเบิกตากว้าง มองของในมือมารดาอย่างไม่เชื่อสายตา "ท่านแม่... นี่คือ..."

กลิ่นหอมของไก่ทอดรุนแรงจนเด็กน้อยที่ท้องว่างมาทั้งวันเผลอกลืนน้ำลายดังเอื๊อก เขาไม่เคยได้กลิ่นอาหารใดที่หอมหวนชวนฝันถึงเพียงนี้มาก่อนในชีวิต

"ของเจ้าทั้งหมด กินเถอะลูก" หลินชิงยื่นน่องไก่ให้ลูกชาย

ซูเสี่ยวเป่ามองน่องไก่สลับกับใบหน้ามารดาอย่างลังเลใจ "แต่... ท่านแม่ก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย"

หัวใจของหลินชิงพลันอ่อนยวบ นางฉีกเนื้อไก่ส่วนที่นุ่มที่สุดออกมาคำหนึ่ง จ่อไปที่ปากลูกชาย "แม่ไม่หิว เจ้ากินก่อนเถอะ หากเจ้าอิ่มท้องแล้ว แม่ก็มีความสุข"

เด็กน้อยอ้าปากรับเนื้อไก่เข้าปากอย่างว่าง่าย ทันทีที่ฟันซี่เล็กๆ สัมผัสกับหนังไก่ที่กรอบนอกนุ่มใน ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นกว่าเดิม รสชาติเข้มข้นและความหอมอร่อยที่ไม่เคยลิ้มลองมาก่อนแล่นพล่านไปทั่วโพรงปาก ซูเสี่ยวเป่าเคี้ยวอย่างตะลิดตะลานราวกับกลัวว่ามันจะหายไป

หลินชิงยิ้มบางๆ มองลูกชายกินอย่างมีความสุข ก่อนจะยื่นขวดนมให้เขา "ค่อยๆ กิน เดี๋ยวจะติดคอ ดื่มนมนี่ตามไปด้วย"

ซูเสี่ยวเป่ารับขวดนมมาดื่มอย่างระมัดระวัง รสหวานหอมของนมวัวอุ่นๆ ไหลผ่านลำคอลงสู่กระเพาะที่ว่างเปล่า สร้างความอบอุ่นซาบซ่านไปทั่วทั้งร่าง เด็กน้อยไม่เคยรู้สึกอิ่มเอมเปรมใจเช่นนี้มาก่อนในชีวิต น้ำตาหยดเล็กๆ คลอหน่วยขึ้นมาในดวงตาอย่างสุดจะกลั้น

[ติ๊ง! ได้รับแต้มความสุขจากซูเสี่ยวเป่า +10 แต้ม]

[ติ๊ง! ได้รับแต้มความสุขจากซูเสี่ยวเป่า +20 แต้ม]

[ติ๊ง! ได้รับแต้มความสุขจากซูเสี่ยวเป่า +50 แต้ม!]

เสียงของระบบดังขึ้นต่อเนื่องในหัวของหลินชิง นางเพ่งจิตเข้าไปดูอีกครั้งก็พบว่าในมิติปรากฏหน้าต่างโปร่งแสงขึ้นมา

[ระบบซูเปอร์มาร์เก็ตมิติ]

- แต้มความแค้นของศัตรู: 0 แต้ม

- แต้มความสุขของลูกชาย: 80 แต้ม

เบื้องล่างของตัวเลขคือคำอธิบายเงื่อนไขอย่างละเอียด

'แต้มความแค้นของศัตรู' ได้รับเมื่อทำให้ผู้ที่เป็นปฏิปักษ์กับท่านรู้สึกโกรธแค้น ชิงชัง อัปยศอดสู หรือเจ็บใจ ยิ่งความรู้สึกรุนแรงยิ่งได้รับแต้มมาก

'แต้มความสุขของลูกชาย' ได้รับเมื่อทำให้ซูเสี่ยวเป่ารู้สึกมีความสุข อิ่มเอมใจ ปลอดภัย หรือพึงพอใจ ยิ่งความรู้สึกรุนแรงยิ่งได้รับแต้มมาก

หลินชิงมองตัวเลข 80 ที่ส่องสว่างอยู่บนหน้าจอ ในใจพลันบังเกิดความหวังอันเจิดจ้าขึ้นมาเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ทะลุมิติมา นี่คือหนทางรอดของนางกับลูก!

ตราบใดที่ยังมีคนอย่างหวังชุ่ยฮวาและเฉินเจียวคอยหาเรื่อง นางก็ไม่ต้องกลัวว่าจะขาดแคลนแต้มความแค้น และเพียงแค่ทำให้อาหารดีๆ ให้ลูกชายได้กินอิ่มท้อง นางก็ได้แต้มความสุขมาใช้จ่ายแล้ว

นางลองสำรวจสินค้าใน 'ซูเปอร์มาร์เก็ตมิติ' อย่างละเอียด มันคือห้างสรรพสินค้าขนาดมหึมาที่นางคุ้นเคยในชาติก่อน ทุกชั้นวางเรียงรายไปด้วยสินค้าจากยุคปัจจุบัน ตั้งแต่ข้าวสาร อาหารกระป๋อง ยารักษาโรค เสื้อผ้า เมล็ดพันธุ์พืช ไปจนถึงปุ๋ยเคมีและเครื่องมือการเกษตร ทุกอย่างล้วนมีป้ายราคาเป็น 'แต้ม' กำกับไว้

ข้าวสารหนึ่งกิโลกรัมใช้ 5 แต้ม ยาแก้ไข้หนึ่งแผงใช้ 10 แต้ม ปุ๋ยบำรุงดินหนึ่งกระสอบใช้ 50 แต้ม...

หลินชิงสูดหายใจเข้าลึก ขณะที่กำลังวางแผนการใช้แต้มในหัวอย่างตื่นเต้น ซูเสี่ยวเป่าที่กินน่องไก่จนเหลือแต่กระดูกและดื่มนมจนหมดขวดก็เอนตัวลงซบตักนาง หนังท้องตึง หนังตาก็เริ่มหย่อนลง

"ท่านแม่... ข้าอิ่มมากเลย" เด็กน้อยพึมพำเสียงอู้อี้ ดวงตาปรือปรอยใกล้จะหลับเต็มที "พรุ่งนี้... จะมีกินอีกหรือไม่"

คำถามซื่อๆ ของลูกชายสะท้อนความหวาดหวั่นที่ฝังลึกในใจ หลินชิงลูบแผ่นหลังเล็กๆ นั้นอย่างปลอบประโลม "มีสิลูก จากนี้ไปแม่จะให้เจ้าได้กินอิ่มทุกวัน"

นางปฏิญาณในใจอย่างหนักแน่น... *เมื่อก่อนลูกข้าต้องอดจนแสบท้อง แต่จากนี้ไป... พวกเจ้าทำได้แค่ยืนมองจนน้ำลายหก!*

ขณะที่หลินชิงกำลังจะอุ้มลูกชายไปนอนบนเตียงนั่นเอง...

โครม!!!

เสียงดังสนั่นสะท้านเลื่อนลั่นดังขึ้น บานประตูไม้ที่เก่าผุถูกกระแทกอย่างรุนแรงจนสลักกลอนไม้กระเด็นหลุดออกมา ประตูเรือนเปิดอ้าออก เผยให้เห็นร่างกำยำของซูต้าหลางและใบหน้าอาฆาตแค้นของหวังชุ่ยฮวาที่ยืนอยู่ด้านนอก