สัญญาขายคนกับหนี้พนันไก่ชน
สิ้นเสียงกรีดร้องที่แหลมเสียดแก้วหู ร่างอวบหนาของหวังชุ่ยฮวาก็ถลาเข้ามาดุจพยัคฆ์ร้ายหมายขย้ำเหยื่อ กรงเล็บที่ไม่ได้ตัดแต่งจนยาวเฟื้อยตั้งท่าหมายข่วนใบหน้าของกู้เซียงให้เสียโฉม!
ทว่า... กู้เซียงในยามนี้หาใช่สะใภ้รองผู้อ่อนแอคนเดิมไม่!
ในเสี้ยววินาทีที่ร่างของแม่สามีพุ่งเข้ามา ประสาทสัมผัสที่ถูกขัดเกลาจากสนามรบก็ทำงานอย่างเต็มประสิทธิภาพ นางเพียงเอี้ยวตัวหลบเล็กน้อย ปลายเล็บของหวังชุ่ยฮวาก็เฉียดผ่านปลายจมูกไปเพียงกระดาษกั้น สร้างความเย็นวาบขึ้นมาทันที
ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ต่างร้องอุทานด้วยความตกใจระคนหวาดเสียว
“อ๊ะ!” หวังชุ่ยฮวาเสียหลักถลาไปข้างหน้าตามแรงที่ตนประเคนเข้ามาอย่างเต็มที่ กู้เซียงไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอย นางใช้สันไม้พลองในมือสะกิดเข้าที่ข้อพับขาของหลินต้าไห่ที่ยืนตะลึงอยู่ด้านข้างอย่างแม่นยำ
“โอ๊ย!” บุรุษร่างสูงใหญ่ที่วันๆ เอาแต่เสพสุราเล่นพนันเสียหลักล้มคะมำไปด้านหน้าอย่างไม่เป็นท่า ชนเข้ากับร่างของมารดาที่กำลังเสียหลักอยู่แล้วพอดี
โครม!
สองแม่ลูกตระกูลหลินกอดคอกันล้มกลิ้งลงไปบนพื้นดินแข็งๆ ฝุ่นดินคลุ้งตลบอบอวล เสียงร้องโอดโอยดังระงมขึ้นมาพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักจากกลุ่มชาวบ้านที่มุงดู
“ช่างเป็นภาพแม่ลูกที่รักใคร่กลมเกลียวกันเสียจริง” กู้เซียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยความเย้ยหยัน ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบมองไปยังประตูห้องนอนของหวังชุ่ยฮวาที่อยู่ลึกเข้าไปในตัวบ้าน
นี่คือจังหวะ!
นางไม่รอช้า อาศัยช่วงเวลาที่ทุกคนกำลังตกตะลึงกับภาพอุบาทว์ตรงหน้า ร่างเพรียวบางของกู้เซียงก็ทะยานไปข้างหน้าราวกับเงาภูตพราย นางพุ่งตรงไปยังเป้าหมายด้วยความเร็วที่น่าตกใจ ผ่านร่างของสองแม่ลูกที่ยังคงนอนกองอยู่บนพื้น และหายลับเข้าไปในห้องนอนของหวังชุ่ยฮวา ก่อนจะปิดประตูลงกลอนดังปัง!
“นังสารเลว! มันเข้าไปในห้องข้า!” หวังชุ่ยฮวาดันร่างของบุตรชายออกแล้วลนลานลุกขึ้นยืน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ในห้องนั้น... ในห้องนั้นมีความลับที่นางซุกซ่อนไว้!
“ต้าไห่! รีบไปลากคอมันออกมา! อย่าให้มันรื้อค้นอะไรได้เด็ดขาด!” นางกรีดร้องสั่งบุตรชายเสียงสั่นเครือ
หลินต้าไห่เองก็หน้าซีดเผือดไม่แพ้กัน เขารู้ดีว่าในห้องของมารดามีสิ่งใดซ่อนอยู่ หากสิ่งนั้นตกไปอยู่ในมือของกู้เซียงล่ะก็... หายนะมาเยือนตระกูลหลินเป็นแน่!
สองแม่ลูกรีบผุดลุกขึ้นแล้ววิ่งไปทุบประตูห้องอย่างบ้าคลั่ง
ปัง! ปัง! ปัง!
“กู้เซียง! นังแพศยา! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! นั่นมันห้องข้า! เจ้าไม่มีสิทธิ์เข้าไป!” เสียงด่าทอสาปแช่งของหวังชุ่ยฮวาดังลอดเข้ามาไม่ขาดสาย
ทว่ากู้เซียงหาได้สนใจไม่ ทันทีที่เข้ามาในห้อง นางก็กวาดสายตาสำรวจอย่างรวดเร็ว ห้องของหวังชุ่ยฮวานั้นรกและอับชื้น เสื้อผ้าเก่าๆ กองระเกะระกะอยู่บนตั่งไม้ แต่สายตาของหน่วยรบพิเศษกลับมองเห็นความผิดปกติบางอย่างได้อย่างง่ายดาย
ใต้เตียงนอนเก่าคร่ำคร่า มีร่องรอยของการลากวัตถุเข้าออกจนพื้นดินบริเวณนั้นเรียบกว่าส่วนอื่น
นางไม่ลังเลที่จะก้มลงไปมอง และก็ได้พบกับหีบไม้ใบเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่มุมในสุด มันถูกล็อกด้วยแม่กุญแจทองเหลืองอันหนึ่ง
เสียงทุบประตูด้านนอกดังรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะพังเข้ามาได้ทุกเมื่อ แต่กู้เซียงยังคงสงบนิ่ง นางหยิบปิ่นปักผมที่ทำจากเหล็กบนโต๊ะเครื่องแป้งที่เต็มไปด้วยฝุ่นขึ้นมา ในชาติก่อน การสะเดาะกุญแจง่ายๆ เช่นนี้เป็นเพียงทักษะพื้นฐานที่นางต้องเรียนรู้
นางสอดปลายปิ่นเข้าไปในรูกุญแจ ขยับหมุนเพียงไม่กี่ครั้ง...
แกร๊ก!
เสียงกลไกปลดล็อกดังขึ้นเบาๆ สวนทางกับเสียงโครมครามด้านนอกอย่างสิ้นเชิง
กู้เซียงเปิดฝาหีบออก ภายในนั้นไม่ได้มีเครื่องประดับล้ำค่าหรือเงินทองมากมายอย่างที่คิด มีเพียงห่อผ้าเก่าๆ หนึ่งห่อ นางคลี่ผ้าออกอย่างระมัดระวัง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือเอกสารสองฉบับ
ฉบับแรกคือ ‘สัญญาขายคน’ ที่มีหัวข้อเขียนไว้ชัดเจน เนื้อหาระบุว่าจะขายสะใภ้รองตระกูลหลิน นามว่ากู้เซียง ให้ไปเป็นอนุภรรยาของเศรษฐีจางผู้มั่งคั่งในตัวอำเภอในราคาห้าสิบตำลึงเงิน ด้านล่างสุดมีรอยพิมพ์นิ้วมือสีแดงสดของหวังชุ่ยฮวา และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือมีลายมือชื่อของผู้ซื้อ ‘จางเหว่ย’ ประทับอยู่แล้ว! แสดงว่าพวกมันตกลงซื้อขายกันเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงแค่ส่งตัวนางไปเท่านั้น!
ความเย็นเยียบแล่นไปทั่วร่างของกู้เซียง หากนางฟื้นขึ้นมาช้ากว่านี้เพียงนิด ป่านนี้นางคงตกไปอยู่ในเงื้อมมือของเศรษฐีเฒ่าตัณหากลับผู้นั้นแล้ว!
นางระงับความโกรธเกรี้ยวเอาไว้ แล้วหยิบเอกสารฉบับที่สองขึ้นมา มันคือตั๋วเงินจากบ่อนพนันไก่ชน ‘หงเฟิ่ง’ ในตัวอำเภอ ระบุชื่อลูกหนี้ ‘หลินต้าไห่’ พร้อมจำนวนหนี้ที่สูงถึงสี่สิบแปดตำลึง!
มุมปากของกู้เซียงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็น หลักฐานแน่นหนาถึงเพียงนี้... ห้าสิบตำลึงค่าตัวของนาง คงตั้งใจจะเอาไปจ่ายหนี้สี่สิบแปดตำลึงของบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนสินะ ส่วนที่เหลืออีกสองตำลึงก็คงเก็บไว้ใช้จ่ายส่วนตัว
ช่างเป็นแผนการที่คำนวณมาอย่างดีเสียจริง!
“ได้ตัวแล้ว...” นางพึมพำกับตัวเอง
เพียงแค่จิตเคลื่อนไหว เอกสารสำคัญทั้งสองฉบับในมือพลันหายวับไปในพริบตา ถูกเก็บเข้าไปในมิติลับส่วนตัวของนางอย่างปลอดภัยไร้ร่องรอย สถานที่ซึ่งไม่มีผู้ใดสามารถค้นเจอหรือแย่งชิงไปจากนางได้
โครม!
เสียงกระแทกที่รุนแรงกว่าครั้งก่อนๆ ดังขึ้นจนบานประตูไม้เริ่มสั่นคลอนอย่างหนัก เศษไม้เล็กๆ แตกกระเด็นเข้ามาในห้อง
“นังตัวดี! ถ้าเจ้าไม่เปิด ข้าจะพังเข้าไปเดี๋ยวนี้แหละ!” เสียงขู่คำรามของหลินต้าไห่ดังขึ้น เขากำลังใช้ไหล่กระแทกประตูอย่างสุดแรง
กู้เซียงเหลือบมองรอบห้องอีกครั้งอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางหนีทีไล่ แต่ห้องนี้มีเพียงหน้าต่างบานเล็กๆ ที่ถูกตีปิดตายไว้ด้วยแผ่นไม้ ทางเข้าออกมีเพียงประตูบานนี้บานเดียว
นางถูกต้อนจนมุมอยู่ในห้องของศัตรู พร้อมกับเสียงสาปแช่งและเสียงกระแทกประตูที่ใกล้จะพังเต็มที
ทว่า... บนใบหน้าของกู้เซียงกลับไม่ปรากฏความหวาดกลัวแม้แต่น้อย นางค่อยๆ ยืดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันหน้าไปเผชิญกับบานประตูที่กำลังจะแหลกสลายลงในไม่ช้า
ดวงตาของนางทอประกายคมปลาบราวกับใบมีดที่เพิ่งลับคม ในเมื่อได้หลักฐานชิ้นสำคัญมาไว้ในมือแล้ว... ก็ถึงเวลาที่จะต้องเปิดฉากการโต้กลับอย่างเป็นทางการเสียที