เมล็ดพันธุ์แรกในสวนหยกปราณ

ความร้อนระอุที่แผ่ออกจากร่างของมารดาไม่ต่างจากเตาหลอมที่ไร้การควบคุม หัวใจของซูหว่านหนิงพลันบีบรัดอย่างรุนแรง ความตื่นตระหนกแล่นปราดไปทั่วร่างราวกับอสรพิษร้าย

"ท่านแม่! ท่านแม่ ได้ยินข้าหรือไม่!" นางเขย่าร่างเฉินอวี้หลานเบาๆ แต่ไร้การตอบสนอง มีเพียงเสียงลมหายใจที่แผ่วเบาและร้อนผ่าว กับเสียงละเมอครางอย่างเจ็บปวดเป็นครั้งคราว

ไม่ได้การ! หากปล่อยให้ไข้สูงเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าสมองของท่านแม่อาจได้รับความกระทบกระเทือน หรืออาจ...อาจจากไปตลอดกาล!

ความคิดนั้นแทงลึกลงในใจของซูหว่านหนิงจนนางแทบหยุดหายใจ นางกัดฟันกรอด สลัดความหวาดกลัวทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เวลานี้ไม่ใช่เวลามาอ่อนแอ นางรีบผุดลุกขึ้น คลำทางในความมืดไปยังโอ่งดินที่มุมห้อง ใช้กระบวยตักน้ำเย็นเฉียบราวน้ำแข็งขึ้นมา แล้วรินใส่ผ้าเช็ดหน้าผืนเก่าที่พอจะหาได้

นางกลับมานั่งข้างเตียง บรรจงบิดผ้าให้หมาดแล้ววางลงบนหน้าผากของมารดาอย่างแผ่วเบาที่สุด ไอเย็นจากผืนผ้าปะทะกับความร้อนบนผิวหนัง ส่งผลให้เกิดไอจางๆ ลอยขึ้นมา เฉินอวี้หลานขมวดคิ้วน้อยๆ คล้ายจะรู้สึกสบายขึ้นบ้าง แต่ไม่นานผืนผ้าก็กลับร้อนจี๋ดังเดิม

ซูหว่านหนิงเปลี่ยนผ้าครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับคนเสียสติ ในใจร่ำร้องหาหมอ หายา แต่ความเป็นจริงอันโหดร้ายตบหน้านางซ้ำๆ...พวกนางไม่มีเงินแม้แต่อีแปะเดียว! กระท่อมผุพังหลังนี้ตั้งอยู่ชายป่าห่างไกล การจะไปหาหมอเฒ่าหลี่ในหมู่บ้านกลางดึกเช่นนี้เป็นไปไม่ได้เลย

ความสิ้นหวังเริ่มกัดกินหัวใจของนางอีกครั้ง แต่มันก็อยู่ได้เพียงชั่วครู่เดียวเท่านั้น เมื่อภาพของพื้นที่มิติลับ "สวนหยกปราณ" ผุดขึ้นมาในห้วงสำนึกอีกครั้ง

ใช่แล้ว! นางยังมีไพ่ตายใบสุดท้าย!

แม้ในมิติจะยังว่างเปล่า แต่บางที...บางทีรอบๆ กระท่อมซอมซ่อหลังนี้อาจมีสมุนไพรอันใดซุกซ่อนอยู่ก็เป็นได้!

ซูหว่านหนิงตัดสินใจในทันที นางหันไปมองซูหว่านชิงที่ขดตัวหลับสนิทอยู่ข้างๆ แล้วจัดผ้าห่มให้ดี จากนั้นจึงค่อยๆ ย่องออกจากกระท่อมอย่างเงียบเชียบที่สุด ประตูไม้เก่าแก่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดหูจนนางใจหายวาบ แต่โชคดีที่ไม่มีใครตื่นขึ้นมา

แสงจันทร์สีเงินเยือกเย็นสาดส่องลงมา อาบไล้พื้นดินแห้งแล้งรอบกระท่อมให้กลายเป็นสีขาวซีด อากาศยามค่ำคืนหนาวเหน็บจนนางต้องกอดอกตัวเองไว้แน่น แต่ความร้อนรนในใจกลับทำให้ไม่รู้สึกหนาวเลยแม้แต่น้อย

‘เปิดใช้งานเนตรวิเคราะห์พฤกษา!’ นางสั่งในใจ

ในพริบตา ทิวทัศน์รอบกายนางก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง! เหล่าวัชพืชต้นเล็กต้นน้อยที่เคยดูไร้ค่า บัดนี้กลับปรากฏเส้นแสงเรืองรองสีต่างๆ ขึ้นมาตามลำต้นและใบไม้ พร้อมกับหน้าต่างข้อมูลขนาดเล็กที่ลอยอยู่เหนือยอดของมัน

[หญ้าหางหมา: คุณภาพต่ำ, ไม่มีมูลค่าทางยา]

[ต้นโขมป่า: คุณภาพต่ำ, สามารถรับประทานได้แต่รสชาติขมจัด]

[ผักเบี้ย: คุณภาพต่ำ, สรรพคุณแก้ร้อนในเล็กน้อย]

ซูหว่านหนิงกวาดสายตาไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว ข้อมูลของพืชพันธุ์ต่างๆ ไหลผ่านเข้ามาในสมองราวกับสายน้ำ ข้อมูลส่วนใหญ่ล้วนเป็นวัชพืชไร้ประโยชน์ นางเริ่มรู้สึกใจฝ่อลงเล็กน้อย บางทีนางอาจจะคาดหวังมากเกินไป พื้นที่แห้งแล้งเช่นนี้จะมีของดีได้อย่างไรกัน

แต่แล้วสายตาของนางก็พลันไปสะดุดกับกลุ่มหญ้าเล็กๆ ที่ขึ้นแทรกอยู่ตามรอยแตกของแผ่นหินใกล้พุ่มไม้รกทึบ พวกมันมีเส้นแสงสีเขียวจางๆ ที่สว่างกว่าต้นอื่นเล็กน้อย และเมื่อเพ่งมองให้ดี นางก็เห็นจุดแสงสีทองเล็กละเอียดร่วงหล่นอยู่บนพื้นดินโดยรอบ

นางรีบเดินเข้าไปใกล้ แล้วเพ่งสมาธิไปยังจุดแสงสีทองเหล่านั้น

[เมล็ดหญ้าห้ามเลือด: คุณภาพปานกลาง, สามารถเพาะปลูกได้]

[หญ้าห้ามเลือด: สมุนไพรทั่วไป, ใบมีสรรพคุณในการห้ามเลือดจากบาดแผลภายนอก รากมีสรรพคุณลดไข้และขับพิษร้อนได้เล็กน้อย]

หัวใจของซูหว่านหนิงเต้นระรัว! พบนี่แล้ว! รากของมันสามารถลดไข้ได้!

แม้ระบบจะระบุว่ามีสรรพคุณเพียงเล็กน้อย แต่มันก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย! ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือเมล็ดพันธุ์แรกที่นางจะนำเข้าไปปลูกในสวนหยกปราณ!

นางไม่รอช้า รีบคุกเข่าลงกับพื้น ใช้ปลายนิ้วค่อยๆ เขี่ยและเก็บรวบรวมเมล็ดสีทองขนาดจิ๋วเหล่านั้นอย่างทะนุถนอมราวกับมันเป็นทองคำแท้ เมล็ดมีขนาดเล็กกว่าเมล็ดงาเสียอีก การรวบรวมในความมืดสลัวเช่นนี้จึงเป็นไปด้วยความยากลำบาก แต่นางก็ทำมันด้วยความอดทนสูงสุด จนกระทั่งได้มาเต็มอุ้งมือเล็กๆ ประมาณหนึ่ง

เมื่อได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ซูหว่านหนิงก็รีบกลับเข้าไปในกระท่อมทันที นางวางเมล็ดพันธุ์ไว้บนเศษผ้าสะอาดข้างหมอน แล้วทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงอีกครั้ง

นางหลับตาลง จิตของนางดำดิ่งสู่ห้วงสำนึก...วูบ!

โลกทั้งใบพลันสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง นางมายืนอยู่กลางพื้นที่มิติลับ ‘สวนหยกปราณ’ อันอุดมสมบูรณ์ ผืนดินสีนิลทอประกายชุ่มชื้น สระน้ำพุวิญญาณตรงกลางยังคงส่งไอหมอกสีขาวจางๆ ออกมาอย่างต่อเนื่อง ความแตกต่างระหว่างโลกภายนอกที่แร้นแค้นกับที่นี่ ช่างราวกับสวรรค์และขุมนรก

ซูหว่านหนิงไม่เสียเวลาชื่นชมทิวทัศน์ นางกำเมล็ดหญ้าห้ามเลือดในมือ (จิต) แน่น เดินตรงไปยังแปลงดินว่างเปล่าผืนหนึ่ง ใช้มือขุดดินสีนิลที่อ่อนนุ่มร่วนซุยขึ้นมาเป็นร่องตื้นๆ แล้วบรรจงโปรยเมล็ดพันธุ์ลงไป ก่อนจะกลบดินทับอย่างแผ่วเบา

ขั้นตอนสุดท้ายคือการรดน้ำ นางเดินไปยังสระน้ำพุวิญญาณ แต่แล้วก็ชะงักไปชั่วครู่ นางยังจำความรู้สึกตอนที่ดื่มน้ำพุวิญญาณเข้าไปได้ดี พลังของมันมหาศาลเกินไป หากนำไปรดพืชโดยตรง เกรงว่าต้นอ่อนที่เปราะบางอาจจะทนไม่ไหวและตายไปเสียก่อน

นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจใช้วิธีที่ปลอดภัยที่สุด นางจินตนาการถึงกระบวยตักน้ำ แล้ววักน้ำจากสระขึ้นมาเพียงหนึ่งส่วน จากนั้นจึงจินตนาการว่าเติมน้ำธรรมดาลงไปอีกสิบส่วนเพื่อเจือจางมัน

จากนั้น นางจึงค่อยๆ รดน้ำพุวิญญาณที่เจือจางแล้วลงบนแปลงดินที่เพิ่งหว่านเมล็ดไป

และในวินาทีนั้นเอง ปาฏิหาริย์ก็ได้บังเกิดขึ้น!

พื้นดินบริเวณที่ถูกรดน้ำพลันส่องสว่างเป็นประกายสีเขียวอ่อนจางๆ! เพียงชั่วพริบตาเดียว ยอดอ่อนสีเขียวสดใสก็แทงทะลุดินดำขึ้นมาให้เห็นต่อหน้าต่อตา! พวกมันเติบโตขึ้นอย่างช้าๆ แต่มั่นคง ในอัตราเร็วที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!

ซูหว่านหนิงเบิกตากว้าง จ้องมองภาพตรงหน้าราวกับถูกสะกด นี่มัน...นี่มันน่าอัศจรรย์เกินไปแล้ว! ระบบเคยบอกว่าเวลาในมิติเร็วกว่าภายนอก แต่ไม่คิดว่าจะส่งผลต่อการเจริญเติบโตได้น่าทึ่งถึงเพียงนี้!

[ตรวจพบการเจริญเติบโตผิดปกติ] เสียงของระบบดังขึ้นในหัว [น้ำพุวิญญาณช่วยเร่งอัตราการเติบโตของพืชพันธุ์ในมิติเพิ่มขึ้น 10 เท่า]

สิบเท่า! ซูหว่านหนิงกำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้นยินดี หากอัตราการเติบโตเร็วขึ้นสิบเท่า ประกอบกับเวลาในมิติที่เร็วกว่าโลกภายนอกอยู่แล้ว นั่นหมายความว่าหญ้าห้ามเลือดพวกนี้จะโตเต็มที่ในเวลาไม่ถึงหนึ่งคืนของโลกภายนอก!

ความหวังฉายประกายเจิดจ้าขึ้นในดวงตาของนางอีกครั้ง นี่คือหนทางรอดของพวกนาง! คือหนทางที่จะหาเงินมารักษาท่านแม่!

ซูหว่านหนิงถอนจิตของตนเองกลับสู่โลกภายนอก ความรู้สึกเหนื่อยล้าจากการใช้พลังสมาธิแล่นเข้ามาเล็กน้อย แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความตื่นเต้นที่อัดแน่นอยู่ในอก

นางจะเฝ้ารอ...รอคอยการเก็บเกี่ยวครั้งแรกที่จะเปลี่ยนชะตากรรมของครอบครัวนางไปตลอดกาล!

ทว่ายังไม่ทันที่ความยินดีจะคงอยู่ได้นาน...

"แค่ก...แค่ก...อึก..."

เสียงไอที่แหบแห้งและอ่อนแรงของเฉินอวี้หลานก็ดังขึ้นอีกครั้ง มันขาดห้วงและฟังดูเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม ปลุกซูหว่านหนิงให้ตื่นจากความฝันอันหอมหวาน

นางเอื้อมมือไปแตะหน้าผากมารดาอีกครั้ง ความร้อนยังคงไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย

สมุนไพรในมิติกำลังเติบโต...แต่เวลาของท่านแม่ก็กำลังหมดลงเช่นกัน! การแข่งขันกับพญามัจจุราชได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว