ตอนที่ 115
## บทที่ 171 เจรจาไม่ลงรอย
ครั้นล่วงรู้ว่าพวกนางเช่าเหมาโรงเตี๊ยมทั้งหลัง ยินยินยังมิใคร่เข้าใจในความใจป้ำเช่นนี้ นางจึงมิรอช้าอุ้มเสี่ยวหยาขึ้นไปยังชั้นสอง
เมื่อเห็นเด็กน้อยในอ้อมแขนยินยิน สามสตรีก็แสดงท่าทีรังเกียจเดียดฉันท์ แม้จะรู้มาก่อนแล้วว่าจะพาเด็กมาด้วย แต่เมื่อได้เห็นกับตา ก็เป็นความรู้สึกอีกอย่าง ทว่าภารกิจสำคัญยิ่งกว่า แม้ในใจจะขุ่นเคือง แต่พวกนางก็มิได้แสดงออก กลับกล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างว่า "เรื่องราวของ *กงจื่อ* ท่านคงทราบแล้ว และคงรู้ถึงจุดประสงค์ที่เราเชิญท่านมา ดังนั้นพวกเราจึงเห็นพ้องกันว่า จะให้ท่านดูแล *กงจื่อ* ชั่วคราว โดยพวกเราจะจ่ายค่าจ้างให้ท่านเดือนละสองตำลึงเงิน"
ยินยินสดับฟังพวกนางจนจบ แล้วเอ่ยถามกลับไปว่า "แล้วอย่างไรเล่า?"
"แล้วอย่างไร..." เตี๋ยเซียงเหยียดสายตาดูถูก "หาก *กงจื่อ* มิเป็นอะไร ก็เป็นเรื่องดี แต่หาก *กงจื่อ* เป็นอะไรไป แม้เพียงเล็กน้อย ข้าจะให้ท่านชดใช้ด้วยชีวิต"
ได้ยินดังนั้น สีหน้ายินยินก็เย็นชา นางอุตส่าห์เดินทางไกลมาถึงที่นี่ เพียงเพื่อมาทำงานหรือนี่? แม้ใบหน้าจะเย็นเยียบ แต่ยินยินกลับหัวเราะออกมาเบาๆ "งานนี้ความรับผิดชอบใหญ่หลวงยิ่งนัก สตรีชาวบ้านตัวเล็กๆ อย่างข้ามิอาจรับไหว ข้าว่าพวกท่านทั้งสามไปหาผู้มีฝีมือท่านอื่นเถิด" กล่าวจบ ยินยินก็หันหลังเตรียมจากไป
หลันเซียงผู้สุขุมที่สุดกลับหัวเราะออกมา "คุณหนูยินยิน ท่านเป็นถึงธิดาตระกูลใหญ่ เหตุใดต้องถือสากับน้องสาวข้าด้วยเล่า? ยิ่งกว่านั้น การที่เราเชิญท่านมาครั้งนี้ ก็เพื่อ *กงจื่อ* โดยแท้ ส่วนเรื่องค่าจ้าง พวกเราเห็นว่าการที่ท่านเสียเวลามา ก็สมควรได้รับการชดเชย"
"ใช่แล้ว สองตำลึงเงินก็เพียงพอสำหรับหมู่บ้านป่าดงของพวกเจ้าทั้งเดือนแล้ว ยังไม่พอใจอีกหรือ?" เตี๋ยเซียงเสริม
ยินยินหัวเราะเย็น "มิใช่เรื่องเงินทอง แต่เป็นเพราะข้ามิอาจทำได้ ยิ่งกว่านั้น คนที่มาจากป่าดงพงไพรอย่างข้า ก็มิบังอาจรับคำว่า 'ธิดาตระกูลใหญ่' ของท่านได้" กล่าวจบ นางก็มิลังเล หันหลังเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว
เห็นดังนั้น เตี๋ยเซียงก็ร้อนใจขึ้นมา นางรีบปรี่เข้าไปขวางยินยินไว้ กล่าวอย่างดุดัน "คิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไปหรือ? ข้าบอกให้รู้ไว้เลยว่าไม่มีทาง วันนี้เจ้าต้องไป ไม่ไปก็ต้องไป!"
"ฮ่าๆ..." ยินยินหัวเราะเสียงดัง "หากกล้า ก็ลองขืนใจข้าดูสิ!" กล่าวจบก็เดินจากไปอย่างทระนง
เห็นยินยินจากไปจริงๆ เตี๋ยเซียงก็ร้อนรนจนตาแดง นางหันไปพึ่งหลันเซียงอย่างจนหนทาง "ทำอย่างไรดี? พวกเราจะทำอย่างไรดี? หากปล่อยให้ชาวบ้านป่าคนนั้นไปจริงๆ แล้วโรคของ *กงจื่อ* จะทำอย่างไร?"
หลันเซียงขยี้หว่างคิ้ว พลางบ่นอย่างจนใจ "บอกแล้วว่าอย่าใจร้อน หัดพูดจาให้ดีๆ หน่อย อย่างไรเสีย นางก็คงมิจากเมืองหลินอันไปในเร็ววัน ตอนนี้พวกเราค่อยไปพูดคุยกับนางอีกครั้ง"
อย่างไรก็ตาม แม้ยินยินจะจากไปแล้ว แต่ทิวทัศน์ของสามสตรีนั้นอยู่ในสายตาของนางทั้งหมด แม้แต่คำพูดทุกคำของพวกนางก็มิได้พลาดไป ดูเหมือนว่ามู่ไป๋จะป่วยหนักจริงๆ มิเช่นนั้นด้วยนิสัยของสามสตรีนี้ หนึ่งคือคงมิเชิญนางมา สองคือคงมิคิดจะมาหานางอีก เพราะพวกนางมิปรารถนาให้นางได้พบเจอมู่ไป๋ แม้กระทั่งต่อต้านอย่างรุนแรง
"ท่านแม่ ท่านรู้จักพี่สาวใจร้ายพวกนั้นหรือ? แล้ว *กงจื่อ* ที่พวกท่านพูดถึงอยู่ตลอดคือใคร?" เสี่ยวหยากล่าวถามอย่างขุ่นเคือง
เอ่อ...