ตอนที่ 154

## บทที่ 210 สาละวนกับการหาทรัพย์

กล่าวถึงตรงนี้ มู่ไป๋แย้มสรวลเล็กน้อย มิอาจเทียบรัศมีชวนฝันของเถาเหยาได้ แต่ก็มีเสน่ห์เฉพาะตัว ทำให้ยินยินอดรำพึงถึงโชคชะตาที่เล่นตลก เมื่อครั้งก่อนนางนึกว่าชาตินี้คงมิได้ข้องเกี่ยวอันใดกับมู่ไป๋อีกแล้ว

แต่บัดนี้…อย่างน้อยชั่วคราวนี้ พวกเราก็เป็นดั่งมดปลวกบนเชือกเส้นเดียวกัน

เลิกคิดเรื่องไร้สาระเหล่านั้น ยินยินหน้าสลดลงทันที แม้ว่าค่ารถม้าส่วนใหญ่จะเป็นมู่ไป๋ออกให้ แต่ยามนี้นางกลับยากจนข้นแค้นยิ่งนัก มิมีแม้แต่เศษเงินติดตัว

เงยหน้ามองฟ้า ยินยินอยากจะระบายความอัดอั้นออกมาดังๆ ข้าช่างยากจนเสียจริง! มองเศษเงินปลีกย่อยในกระเป๋า ยินยินหัวเราะทั้งน้ำตา มาอยู่ที่นี่นานขนาดนี้แล้ว นางไม่รู้ว่าเมื่อไหร่กันหนอถึงจะทำภารกิจของระบบสำเร็จ

หากทำไม่สำเร็จ ผลที่ตามมาก็ยากจะคาดเดา ที่สำคัญที่สุดคือช่วงเวลานี้ไม่มีภารกิจเสริมเลย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ คิดถึงตรงนี้ ยินยินยกมือเปิดระบบ เมื่อระบบภารกิจปรากฏขึ้น ยินยินก็พบว่าเวลาครึ่งปี บัดนี้เหลือเพียงสามเดือนเท่านั้น

หาเงิน หาเงิน หาเงิน…

ในหัวของยินยินมีแต่เรื่องนี้ ระหว่างที่เดินไปนั้น ยินยินก็สะดุดเข้ากับสิ่งหนึ่ง นางเบิกตากว้างมอง ก็พบว่าหน้าดำคล้ำไปครึ่งหนึ่ง นางชนต้นไม้เสียได้!

เด็กสาวข้างๆ เห็นดังนั้นก็หัวเราะออกมาเสียงดังลั่น ครั้นหัวเราะจบก็กล่าวด้วยน้ำเสียงแปลกๆ ว่า "แม่ม่ายน้อย เจ้าเดินไม่ดูตาม้าตาเรือ ชนแม้กระทั่งต้นไม้ได้" ยินยินลูบหน้าผาก หันกลับไปมอง ก็เห็นว่าลี่ลี่สวมเสื้อลายดอกไม้ตัวใหม่เอี่ยม แม้แต่ผมก็ยังตั้งใจหวีมาอย่างเรียบร้อย ยินยินรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก บ้านของนางอยู่ค่อนข้างเปลี่ยว แม้แต่ข้างๆ ก็ยังมีบ้านเรือนไม่กี่หลัง ลี่ลี่มาทางนี้ทำไมกัน

ขณะที่ยินยินกำลังงุนงงอยู่นั้น ลี่ลี่ก็กล่าวอย่างไม่เกรงใจว่า "แม่ม่ายน้อย เข้าเมืองเมื่อไหร่ทำไมไม่บอกกล่าวคนในหมู่บ้านเลย แถมยังได้ยินว่าเจ้าพาคุณชายรูปงามมาด้วย ได้ข่าวว่าหล่อเหลาเอามากๆ จริงหรือเปล่า?" สำหรับคำพูดไร้สาระเช่นนี้ ยินยินหน้าดำคล้ำลงทันที นางจึงถามกลับไปว่า "ข้าต่างหากที่อยากถามเจ้า ทำไมถึงมาทางนี้ได้" พอได้ยินเช่นนี้ ลี่ลี่ก็หน้าแดงก่ำ พูดตะกุกตะกักว่า "ม...ไม่มีอะไร..." ฟังจากน้ำเสียงตะกุกตะกักเช่นนี้ ไม่มีปัญหาถึงจะแปลก ยินยินรู้สึกถึงลางสังหรณ์ร้าย นางถามอย่างไม่สบอารมณ์ว่า "เจ้าคงไม่ได้หมายปองคุณชายคนนั้นหรอกนะ?" "ไม่ใช่นะ ไม่ใช่..." ลี่ลี่รีบส่ายหน้า นางหน้าแดงก่ำ มองยินยินอย่างเขินอาย แล้วถามอย่างอ้อมแอ้มว่า "ข้าแค่อยากถามว่า...วั่งชวนบ้านเจ้าล่ะ? ไม่ใช่ ไม่ใช่ หมายถึงคนงานที่เจ้าจ้างมาน่ะ วั่งชวน หลายวันมานี้ไม่เห็นเขาเลย เขาไปแล้วเหรอ?" ก๊า ก๊า ก๊า…

ยินยินรู้สึกราวกับมีฝูงอีกาบินผ่านไปในอากาศ ช่วงเวลาที่นางไม่อยู่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมลี่ลี่ที่ปกติเอาแต่ดุดันกลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน แถมเป้าหมายยังเป็นวั่งชวนอีกด้วย

ยินยินกระตุกมุมปาก ความรู้สึกอยากหัวเราะแต่ต้องกลั้นไว้อย่างสุดกำลังนั้น เทวดาเท่านั้นที่จะรู้ว่ายินยินอดทนมากแค่ไหน ต้องรู้ว่าในหมู่บ้านนั้น พวกเขาเรียกกันและกันว่าเป็นพี่น้อง แต่คนที่อยู่ข้างกายยินยินล้วนรู้ว่าฮุนโหยวกับวั่งชวนเป็นคู่กัน ที่สำคัญที่สุดคือวั่งชวนมิใช่คน พวกเขาเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน