ตอนที่ 16

## บทที่ 16 พยัคฆ์ติดกับ

ยินยินกวาดสายตาสำรวจโดยรอบ พลางรำพึงว่าหาเช่นนี้มิใช่วิถีทางที่ถูกต้อง ในห้วงสำนึก นางจึงยกมือลูบไล้หว่างคิ้วซ้าย เมื่อปรากฏจอเรืองแสง ยินยินจึงเอื้อนเอ่ยทันที "เปิดระบบค้นหา จงค้นหาร่องรอยของพยัคฆ์ในป่าเขาแห่งนี้โดยพลัน"

"รับบัญชา กำลังค้นหาเป้าหมาย โปรดรอสักครู่ ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง พบเป้าหมายแล้ว โปรดแจ้งว่าจะทำการจับกุมในทันทีหรือไม่"

ยินยินชะงักงัน มิคาดว่าจะมีฟังก์ชันจับกุมเพิ่มเข้ามาด้วย นางมิใคร่ครวญให้มากความ จึงกล่าวออกไปโดยฉับพลัน "กระทำ จับกุม"

"รับคำสั่ง สิบ เก้า แปด เจ็ด หก ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด เนื่องจากเป้าหมายอยู่ไกลเกินไป การจับกุมล้มเหลว โปรดลองใหม่อีกครั้ง"

สีหน้าของยินยินดำคล้ำ ระบบประหลาดอันใดกันนี่! เหตุใดการปรับปรุงถึงได้พิกลพิการเพียงนี้ แม้แต่ระบบขั้นต้นยังมิอาจเทียบเทียม นางยกสองมือขึ้นกุมขมับ "มิใช่ระบบสุดยอดหรอกหรือ? เหตุใดจึงปรับปรุงจนกลายเป็นเช่นนี้ แม้แต่ระบบพื้นฐานยังดีกว่า หากเจ้ามิอธิบายให้กระจ่าง ข้าจะทำลายระบบขยะของเจ้าเสีย!"

ด้วยเหตุนี้ ระบบจึงเกิดความเศร้าสร้อยเล็กน้อย "เนื่องจากยานอวกาศและดาวแม่เกิดการระเบิด ชิปของระบบทะลุผ่านหลุมดำ มิสามารถต้านทานกระแสลมรุนแรงได้ จึงถูกลดระดับโดยมิอาจหลีกเลี่ยง"

ยินยินตะลึงงัน นางจำได้เพียงว่าขณะยานอวกาศระเบิด นางได้ป้อนข้อมูลความทรงจำเข้าสู่ระบบ มิรู้ว่าเกิดอันใดขึ้นระหว่างนั้น ทว่า คิ้วของยินยินขมวดเข้าหากัน นางถามด้วยความหงุดหงิด "แล้วตอนนี้เป็นระบบระดับใด?"

"ปัจจุบันเป็นระบบระดับต่ำ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของยินยินก็เขียวคล้ำ ในชาติก่อน นางทุ่มเทอย่างหนักหน่วงกว่าจะยกระดับระบบให้เป็นระบบสุดยอดได้ บัดนี้ เพียงแค่ข้ามภพ กลับกลายเป็นว่าทุกสิ่งกลับสู่จุดเริ่มต้น ความพยายามทั้งหมดของนางสูญเปล่า ยินยินโกรธจนกระทืบเท้า "โธ่เอ๋ย! สวรรค์ท่านช่างเล่นตลก!"

พึงทราบเถิดว่า การยกระดับจากระบบระดับต่ำไปสู่ระบบสุดยอดนั้น ต้องแลกมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกายเพียงใด ยินยินแทบจะร่ำไห้เป็นสายเลือด ทว่า เรื่องสำคัญยังคงต้องมาก่อน ยินยินจึงมิได้คร่ำครวญอีกต่อไป นางทำตามคำแนะนำของระบบ เดินลึกเข้าไปในป่าเขาต่อไป

ยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าใด ฝีเท้าของยินยินก็ยิ่งเชื่องช้าลงเท่านั้น ซี่...ความเย็นยะเยือกในป่าเขาโถมกระหน่ำ นางดึงเสื้อคลุมให้กระชับ "กู่ กู่ กู่" เสียงร้องประหลาดดังขึ้นเป็นระยะ ยินยินจึงต้องตั้งสติ จิตใจพลันหวาดหวั่น เมื่อเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงกระพือปีกก็ดังขึ้น ยินยินเพ่งมองไป ยังเห็นเพียงเงาดำกระพือปีกหายลับไปอย่างรวดเร็ว

โดยมิรู้ตัว ยินยินก็หัวเราะออกมา "ดูเหมือนว่าข้าจะยิ่งแก่ยิ่งขี้ขลาด ไม่กลัวแม้แต่พยัคฆ์ กลับมาตื่นตระหนกกับไก่ป่าเพียงไม่กี่ตัว"

ภายในป่าเขากลับคืนสู่ความเงียบสงบ เนื่องจากมีระบบคอยนำทาง ยินยินจึงมิได้เดินอย่างไร้ทิศทาง ทว่า ยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าใด หนทางเบื้องหน้าก็ยิ่งเปลี่ยวร้าง ที่นี่ดูเหมือนจะมิมีผู้คนมาเยือนเป็นเวลานาน ทำให้นางประหลาดใจยิ่งนัก พึงทราบเถิดว่า ยอดเขาใกล้เคียงเหล่านี้ถูกชาวบ้านจากหลายหมู่บ้านใกล้เคียงเก็บเกี่ยวจนหมดสิ้น ดังนั้น โดยปกติจึงมิมีอันตรายใดๆ ทว่า ที่นี่...

มิทันให้ได้คิดอันใด ยินยินก็เห็นพยัคฆ์ลายพาดกลอนขนาดใหญ่นอนผึ่งแดดอย่างเกียจคร้านอยู่บนก้อนหินมหึมา เมื่อเห็นดังนั้น มุมปากของยินยินก็กระตุก พยัคฆ์สมแล้วที่เป็นสัตว์ตระกูลแมว ยังชื่นชอบการผึ่งแดดอีกด้วย ทว่า พยัคฆ์หนึ่งตัวสามารถขายได้ถึงสองสามร้อยตำลึงเงิน ยินยินย่อมมิปล่อยโอกาสนี้ไปเป็นแน่

คิดได้ดังนั้น ยินยินจึงสั่งการระบบให้เริ่มฟังก์ชันจับกุมในทันที "โฮก!" เสียงคำรามดุดัน พยัคฆ์ดิ้นรนอยู่ในตาข่ายยักษ์ ยินยินแย้มสรวลอย่างงดงาม "เจ้าร้องไปเถิด แม้ร้องจนคอแห้งก็มิมีผู้ใดมาช่วยเจ้า เจ้าควรเชื่อฟังโดยดี รอเป็นลูกแกะรอเชือดเถิด"