ตอนที่ 168

## ตอนที่ 224: พบหน้าผู้ใหญ่บ้าน

ยินยินสาวเท้าก้าวฉับไว บนหนทางบังเอิญพบพานชาวบ้าน นางก็ยิ้มแย้มทักทายมิได้ขาด ครั้นล่วงเลยมิเท่าใด นางก็มาถึงหน้าประตูบ้านท่านผู้ใหญ่ ทว่ากลับพบว่าประตูถูกลงกลอนแน่นหนา ยินยินได้แต่แย้มสรวลขื่น "ดูท่าคงลงไร่นาเสียแล้วกระมัง"

ยังมิทันสิ้นคำ นางก็เห็นร่างผู้ใหญ่บ้านแบกจอบเดินมาแต่ไกล ใบหน้าเปรอะเปื้อนเหงื่อไคล ยินยินยกมือลูบจมูกเบาๆ "ช่างบังเอิญเสียจริง!"

"บังเอิญ? บังเอิญอันใด?" ผู้ใหญ่บ้านเพิ่งจะเสร็จจากงานไร่นา แบกจอบยังมิทันถึงบ้าน ก็เห็นแม่ม่ายน้อยยืนอยู่หน้าประตูบ้านตน ชั่วขณะหนึ่งก็ยังมิอาจประมวลได้ ทันใดนั้นเอง สัญญาณเตือนภัยในใจก็ดังขึ้น ผู้ใหญ่บ้านรีบสาวเท้าเข้าไปใกล้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรน "แม่ม่ายน้อย เจ้ากลับมาแล้วหรือ! โรงทำขนมปังเกิดปัญหาขึ้นเล็กน้อย รีบตามข้าไปดูหน่อยเถิด"

เห็นท่าทีของผู้ใหญ่บ้านที่เพิ่งจะรู้ตัว ยินยินก็มิได้หัวเราะ เพียงแต่รีบสาวเท้าเข้าไปหา ก่อนจะกล่าวปลอบโยน "มิต้องกังวล มิต้องกังวล ข้าก็มาด้วยเรื่องนี้เช่นกัน"

เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้ใหญ่บ้านก็เบิกบานใจ จังหวะที่วางจอบลงก็เอ่ยขึ้น "เช่นนั้นก็ดี ไปกันเถิด ไปโรงทำขนมปังกันเดี๋ยวนี้เลย" เรื่องนี้เป็นความคิดริเริ่มของเขา หากมิอาจให้คำตอบแก่ชาวบ้านได้ เขาคงมิอาจทนอยู่ได้

ยินยินกลับคว้าจอบมาถือไว้ พลางสรวลเอ่ย "ท่านผู้ใหญ่ มิต้องรีบร้อนอันใด อย่างไรเสียท่านก็ต้องนำจอบกลับไปเก็บที่บ้านก่อนมิใช่หรือ?"

ได้ยินดังนั้น ผู้ใหญ่บ้านก็พยักหน้า "เจ้าพูดมีเหตุผล แต่ตั้งแต่เจ้าจากไป โรงทำขนมปังก็มีปัญหาอยู่ร่ำไป ข้าคิดว่าหากเจ้ามิกลับมา ข้าคงต้องส่งคนไปตามหาเจ้าถึงในเมืองแล้วกระมัง"

ยินยินได้ฟังก็เหงื่อตกในใจ ดูท่าชาวบ้านในหมู่บ้านลั่วเสียคงยังมิรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในเมืองหลินอัน หากรอให้ข่าวสารแพร่มาถึงที่นี่ คงกินเวลานานนัก

ผู้ใหญ่บ้านมิได้กล่าววาจาไร้สาระ รีบคว้าจอบกลับคืนมา พลางสรวลเอ่ย "หลี่ลี่ลูกสาวข้าบอกว่าเจ้ากลับมาแล้ว ข้ายังมิปักใจเชื่อ มิคาดว่าจะจริงแท้"

ยินยินหันกลับมายิ้มบาง "ในเมืองอาจจะดี แต่ไฉนเลยจะดีเท่าบ้านเกิดของตนเอง ในหมู่บ้านลั่วเสียแห่งนี้ ข้าก็ชินเสียแล้ว"

"ฮ่าๆ ก็จริงแต่ก่อนชื่อเสียงเจ้ามิสู้ดีนัก ข้าคิดว่าเจ้าคงมิเคยไปหมู่บ้านข้างเคียงเสียด้วยซ้ำ"

ยินยินฟังแล้วก็ชะงักไป นางได้ยินมาว่าช่วงนี้มีผู้คนจากหมู่บ้านข้างเคียงมาสืบข่าวอยู่เนืองๆ ก็อดมิได้ที่จะเอ่ยถาม "ท่านผู้ใหญ่ ท่านมีความเห็นเช่นไรต่อหมู่บ้านหลี่เจียที่อยู่ข้างเคียง?"

ดวงตาเฒ่าของผู้ใหญ่บ้านหรี่ลงเล็กน้อย คล้ายยิ้มมิยิ้ม พลางเอ่ย "จะให้ข้ามีความเห็นอันใดได้เล่า ตอนนี้หมู่บ้านเราดีกว่าพวกเขา พวกเขาจึงริษยา"

ยินยินได้ฟังก็จนคำจะกล่าว

ผู้ใหญ่บ้านวางจอบลง เดินเคียงข้างยินยิน เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ พลางมุ่งหน้าไปยังโรงทำขนมปัง บนหนทางที่เดินผ่าน ชาวบ้านต่างก็ทักทายด้วยความเคารพ ในดวงตาแฝงไว้ซึ่งความอิจฉา

โรงทำขนมปังที่ว่านั้น ก็คือกระท่อมผุพังสองหลังที่ชาวบ้านร่วมแรงร่วมใจกันสร้างขึ้น ผู้ใหญ่บ้านหยิบกุญแจออกมาไขอย่างรวดเร็ว ยังมิทันได้เข้าใกล้ ยินยินก็ได้กลิ่นไหม้จางๆ แม้จะเบาบาง แต่กลับรุนแรงยิ่งนัก

ผู้ใหญ่บ้านหัวเราะแห้งๆ "ของประหลาดเช่นนี้ คงมีแต่เจ้าเท่านั้นที่ทำได้ เรื่องนี้คงต้องรบกวนเจ้าแล้ว"

ยินยินเดินเข้าไป นางเปิดประตูออกจนสุด เพื่อให้กลิ่นไหม้ที่อบอวลอยู่ภายในได้ระบายออกจนหมดสิ้น เมื่อประตูเปิดออก สิ่งที่อยู่ภายในก็ปรากฏแก่สายตา ยินยินอดมิได้ที่จะกระตุกมุมปาก