ตอนที่ 26

## ตอนที่ 27 : คราชาวบ้านรวมพล

เสียงอื้ออึงเซ็งแซ่ดังระงมไปทั่ว บริเวณหน้าเรือนน้อยของยินยิน ชาวบ้านต่างถือจอบเสียม บ้างก็มีมีดทำครัวในมือ ท่าทางฮึกเหิมระแวดระวัง ราวกับจะเกิดศึกใหญ่ ครู่หนึ่ง ท่านผู้ใหญ่บ้านก็เดินทอดน่องเข้ามา ยินยินสังเกตเห็นบุรุษร่างกำยำสองคนยืนประชิดข้างกาย คอยพิทักษ์อยู่เบื้องหลังอย่างระมัดระวัง อาวุธในมือพวกมันคือมีดทำครัวสองเล่มผูกติดกับท่อนไม้ขนาดข้อมือ

เห็นดังนั้น ยินยินก็แย้มสรวลออกมา นางอดมิได้ที่จะเอ่ยถาม "โธ่เอ๋ย! ท่านผู้ใหญ่บ้านนำพากองทัพมาเยือนเรือนแม่ม่ายในยามราตรีเช่นนี้ มีความประสงค์อันใดฤา?"

ท่านผู้ใหญ่บ้านยังมิทันปริปาก ชาวบ้านรอบข้างก็เริ่มซุบซิบนินทา เสียงสาปแช่งดังระงม ยินยินเงี่ยหูฟังก็ได้ยินเสียงกล่าวร้ายต่างๆ นานา

"พวกเจ้าเห็นหรือไม่ ข้าว่าแม่ม่ายผู้นี้นี่แหละ นำพาพยัคฆ์ร้ายลงมาจากเขา มิรู้ว่านางใช้วิธีอันใด ก่อนหน้านี้นางปางตายอยู่รอมร่อ ไฉนกลับมามีเรี่ยวแรงผิดหูผิดตา ข้ารู้สึกว่ามันแปลกประหลาดนัก"

"ใช่แล้ว! คนที่ควรตายไปแล้ว กลับมามีชีวิตชีวา แถมยังเปลี่ยนไปจากเดิมมาก พวกเจ้าว่านางมิได้ถูกภูตผีสิงสู่กระนั้นฤา? เช่นนี้อาจนำพาเภทภัยมาสู่พวกเราได้"

"ข้าว่ามีความเป็นไปได้สูง ดูอย่างหวังเอ้อร์สิ ปกติมันชอบรังแกแม่ม่ายลูกติดเป็นนิจ ไฉนกลับใจให้เงินนางหลายตำลึง ข้าว่ามันคงไปยุ่งเกี่ยวกับสิ่งอัปมงคลเข้าแล้ว เอาอย่างไรดี พวกเราขับไล่ดาวอัปมงคลผู้นี้ออกไปเสียดีหรือไม่?"

เสียงโต้เถียงเริ่มรุนแรงขึ้น ท่านผู้ใหญ่บ้านจึงกระแอมไอแก้เก้อ ชาวบ้านได้ยินก็พลันเงียบกริบ ยินยินกวาดสายตามองทุกคนอย่างไม่เกรงกลัว แล้วกล่าวเสียงดัง "ข้ารู้ว่าพวกท่านมีจุดประสงค์อันใด มิใช่สิ่งอื่นใด นอกจากเสือตัวนั้น และข้ารู้ว่าพวกท่านคิดอ่านสิ่งใดอยู่"

สิ้นคำนาง เสียงอื้ออึงก็ดังขึ้นอีกครั้ง ท่านผู้ใหญ่บ้านจึงต้องขัดจังหวะด้วยการกระแอมไออีกครา ก่อนจะกล่าวว่า "เงียบเสีย! แม้ว่าแม่ม่ายน้อยผู้นี้มิค่อยสุงสิงกับผู้ใด แต่ก็อาศัยอยู่ในหมู่บ้านลั่วเสียมาหลายปี มองหน้ากันทุกเมื่อเชื่อวัน เรื่องราวอย่าให้ถึงกับแตกหัก เพียงแค่แม่ม่ายน้อยส่งมอบเสือตัวนั้นมา เรื่องราวทั้งหมดก็ถือว่าจบสิ้น"

ยินยินได้ยินดังนั้นก็ยิ้มหวาน ราวกับรู้ทันว่าท่านผู้ใหญ่บ้านสมคบคิดกับชาวบ้าน เพื่อต้องการเสี่ยวกวาย นางจึงก้มหน้าลงเล็กน้อย แววตาฉายความมืดมิด แล้วกล่าวว่า "ข้ารู้ว่าช่วงนี้มีข่าวลือว่าเสือบนเขาทำร้ายสามีของป้าสวี่ แต่เสี่ยวกวายที่อยู่ข้างกายข้า มิมีทางทำร้ายผู้ใดเป็นอันขาด"

นางยังมิทันกล่าวจบ ชาวบ้านก็ส่งเสียงเยาะเย้ย "เชื่อฟังว่านอนสอนง่าย? ช่างเป็นเรื่องตลกสิ้นดี แม่ม่ายน้อยหารื่องแก้ตัวได้แย่ยิ่งนัก พวกท่านว่ามีเสือตัวใดไม่ทำร้ายคนบ้าง?"

ยินยินมิสนใจเสียงโต้เถียงของฝูงชน นางกลับหัวเราะออกมา "ที่ไม่รู้ ก็แสดงว่าพวกท่านช่างเขลา ข้าเคยได้ยินว่ามีผู้เลี้ยงดูเสือไว้ ไฉนพวกท่านจึงกล่าวว่าสิ่งเหล่านี้ไม่มีอยู่จริง?"

เมื่อได้ยินยินยินกล่าวถึงการเลี้ยงเสือ ชาวบ้านก็เริ่มซุบซิบนินทากันอีกครั้ง ครู่หนึ่ง พวกเขาก็เหมือนจะเห็นพ้องต้องกัน จึงกล่าวออกมาว่า "จะมีผู้เลี้ยงเสือหรือไม่ พวกเรามิรู้ แต่ในวันนี้เจ้าต้องปล่อยเสือตัวนั้นออกมา หากไม่ฆ่ามันเสีย เกรงว่ามันจะก่อเภทภัยให้พวกเราอีก"

ก่อเภทภัยกระนั้นหรือ? ยินยินเลิกคิ้วขึ้น นางอยากจะรู้ว่า หากชาวบ้านกล้าลงมือ เถาเหยาจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร แต่ดูเหมือนว่านางจะคิดอะไรที่สนุกกว่าได้ นางจึงยิ้มหวาน ราวกับบุปผาเบ่งบาน

(สัญญาแล้วว่าจะเพิ่มตอนให้ มู่เย่ว์รักษาสัญญา แต่ช่วงนี้ยอดสะสมน้อยไปหน่อยนะ)