ตอนที่ 50

## บทที่ 51 นายบ้านมาเยือน (ตอนที่ 50 ในต้นฉบับ)

"โธ่เอ๋ย! มิคาดเลยว่ารุ่งอรุณวันใหม่จักมาพร้อมกับการมาเยือนของนายบ้าน" ยินยินรำพึงกับตนเอง พลางเร่งฝีเท้าลุกจากเตียงนอน มิเช่นนั้นประตูผุพังของนางคงมิอาจทานทนแรงเคาะอันหนักหน่วงได้เป็นแน่

"เอี๊ยด!"

ยินยินประคองประตูไม้เก่าคร่ำคร่าไว้ พลางแย้มยิ้มถามไถ่ "ท่านนายบ้านมาเยือนถึงเรือนข้าแต่เช้าตรู่ มีธุระอันใดฤา? เกรงว่าประตูข้าจักมิอาจทานทนแรงเคาะของท่านได้"

เมื่อเห็นยินยินเปิดประตู นายบ้านถึงกับสะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดไปหลายก้าว เขาชะเง้อคอมองซ้ายขวา ราวกับหวาดระแวงสิ่งใด ก่อนจะลูบอกตนเองแล้วเอ่ยถามเสียงสั่น "แม่ม่ายน้อย...ไอ้เสือร้ายของเจ้าน่ะ มัน...มันมิทำร้ายผู้คนใช่หรือไม่?"

เห็นสภาพนายบ้านหวาดผวาเช่นนั้น ยินยินก็รู้สึกขบขันในใจ หากมิเกรงใจฐานะนายบ้าน นางคงหัวเราะลั่นไปแล้ว ยินยินกลั้นขำจนมุมปากกระตุก ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "มิอาจปิดบังท่านได้... เสือตัวนั้นมิใช่ของข้า มันมีเจ้าของแล้ว อีกทั้งยังฟังภาษามนุษย์ออก มิทำร้ายผู้คนโดยง่ายดอก"

ได้ยินดังนั้น นายบ้านก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางพึมพำ "ข้าก็ว่าแล้ว...แม่ม่ายน้อยจักมีฤทธิ์เดชอันใดกัน" ทว่าพลันรู้สึกถึงความไม่เหมาะสม เขาจึงเงยหน้าขึ้นมองยินยินที่กำลังทำหน้าบึ้งตึง นายบ้านจึงรีบปรับสีหน้า แล้วกล่าวด้วยท่าทีเคร่งขรึม "คือว่า...ของที่เจ้าให้ข้าเมื่อวาน พวกเราได้ลิ้มลองกันแล้ว รสชาติดีเยี่ยมยิ่งนัก วันนี้ข้าจึงหน้าด้านมาขอ...ขออีกสักหน่อย มิรู้ว่าเจ้า..."

วาจาดูเหมือนจะขอความเห็น ทว่าในใจยินยินกลับหัวเราะเยาะ หากนางมิได้เห็นภาพเมื่อวานก็แล้วไป แต่นี่คนในหมู่บ้านแต่ละคนมิกล้ากิน แถมยังสงสัยในตัวนาง นี่มันเกินทนแล้ว!

เห็นยินยินมิเอ่ยวาจา นายบ้านก็เริ่มเสียหน้า ขณะนั้นเอง ชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็กระซิบกระซาบบางอย่าง นายบ้านก็พลันกระจ่างแจ้ง ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาจึงหันมามองยินยินแล้วกล่าวว่า "มิใช่ว่าชาวบ้านมิเชื่อใจเจ้า เพียงแต่ช่วงนี้พวกเราต่างก็เข้าใจผิดกันไปบ้าง แต่ข้าเห็นว่าเจ้าก็หวังดีต่อหมู่บ้าน มิเช่นนั้นคงมิเอาสูตรลับมาให้พวกเราได้ลิ้มลองกัน"

เห็นท่าทีอ้อมค้อมเช่นนี้ ยินยินก็เริ่มหงุดหงิด นางโบกมืออย่างไม่สบอารมณ์ "ท่านนายบ้าน เราต่างก็เป็นคนตรงไปตรงมา ท่านมีธุระอะไรก็ว่ามาเถิด อย่ามัวแต่พูดอ้อมไปอ้อมมาให้เสียเวลา"

ได้ยินวาจาเช่นนั้น นายบ้านก็หน้าซีดเผือด ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นดังนั้นก็อดมิได้ที่จะสวนกลับ "ก็แค่สูตรลับ มิเห็นจะต้องปิดบังอะไรกันนักหนา"

คำพูดนี้ทำเอานายบ้านหน้าเขียว เขาผลักชายหนุ่มคนนั้นเบาๆ อย่างไม่พอใจ "เหวินเสวียน หากเจ้ามิอยากอยู่ ก็กลับไปก่อนเถิด เรื่องนี้ปล่อยให้พวกข้าจัดการเอง"

เมื่อได้ยินดังนั้น เหวินเสวียนก็เหลือบมองยินยินแวบหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างจนใจแล้วเดินจากไป

ยินยินขมวดคิ้ว มองตามแผ่นหลังของเหวินเสวียนไป ก่อนจะหันมาถามนายบ้าน "เหวินเสวียนผู้นี้เป็นใคร? เหตุใดข้าจึงมิเคยเห็นหน้ามาก่อน"

"อ้อ!" นายบ้านถึงกับร้องอ๋อ ก่อนจะรีบอธิบาย "เหวินเสวียนคือบุตรชายของแม่สวี่ เขาเป็นบัณฑิตเพียงคนเดียวในหมู่บ้านเรา น่าเสียดายที่แม่สวี่ส่งแม่สื่อไปทาบทามหญิงสาวมากมาย แต่เขาก็มิสนใจใครเลย ข้าได้ยินมาว่าลูกสาวคหบดีในเมืองต่างก็หมายปองเขา ดูท่าคงจักได้แต่งงานกับลูกสาวคนรวยเป็นแน่"