ตอนที่ 51
## บทที่ 52: ท่านกำนันมาเยือน
ท่านกำนันเอาแต่พร่ำพรรณนาไม่หยุดหย่อน ยินยินพลันบังเกิดความคิด นางจึงรินน้ำชาให้ท่านกำนัน แล้วจึงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มว่า "แล้วตาเฒ่าหนิวที่อยู่ปากทางเข้าหมู่บ้านเล่าเจ้าคะ? ข้าได้ยินมาว่าเขามีธิดาแต่งออกไปยังหมู่บ้านข้างเคียง"
"หนิวเหล่าโถว?" ท่านกำนันชะงักไปเล็กน้อย ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ "เจ้าถามถึงเขาทำไมกัน?"
"เอ่อ...ข้าได้ยินว่าธิดาของเขาแต่งออกไปแล้วมิได้กลับมาอีกเลย จึงใคร่อยากถามไถ่ดู"
ท่านกำนันมิได้ใคร่ครวญมากความ ตอบออกไปโดยพลัน "หนิวเหล่าโถวผู้นั้นก็เป็นคนน่าสงสาร เมื่อก่อนเขาเป็นผู้มั่งมีที่สุดในหมู่บ้าน ทั้งยังมีบุตรชายหนึ่งคน ธิดาสองคน บุตรชายนั้นรูปงามสง่าผ่าเผย ในละแวกสิบหลี่แปดบ้านนี้ ใครๆ ก็อยากแต่งให้"
โธ่เอ๋ย! เมื่อได้ยินเช่นนั้น ยินยินก็พลันจินตนาการภาพตาเฒ่าหนิวในวัยหนุ่ม แต่ก็ไม่อาจเชื่อมโยงกับคำว่า "รูปงามสง่าผ่าเผย" ได้เลย นางจึงเคาะศีรษะตนเองเบาๆ ไฉนเลยข้าลืมเลือนไปว่าค่านิยมความงามในสมัยโบราณนั้นแตกต่างกัน หรือจะเป็นชายร่างกำยำล่ำสันก็มิรู้
เมื่อคิดได้ดังนั้น มุมปากของยินยินก็กระตุกขึ้นเล็กน้อย มองไปยังท่านกำนันที่ดูเหมือนจะเสียดาย นางจึงถามต่อ "แล้วภายหลังเล่า?"
"ภายหลัง...ความสุขมิได้ยืนนาน บุตรชายของเขาไปทำการค้าที่ตัวเมือง แต่กลับก่อเหตุฆ่าคนตายจนต้องเข้าคุก หนิวเหล่าโถวเพื่อช่วยเหลือบุตรชาย ได้ใช้จ่ายเงินเก็บมาทั้งชีวิต อีกทั้งยังส่งธิดาคนโตไปแต่งให้กับตระกูลเจียงในหมู่บ้านข้างเคียง ถึงแม้ตระกูลนั้นจะมีฐานะ แต่แม่สามีกลับมิใช่คนดี เดิมทีปีแรกก็ยังดีอยู่ แต่เพราะมิอาจให้กำเนิดบุตรได้ จึงถูกพวกนั้นทุบตีจนสิ้นใจ ส่วนธิดาคนเล็กนั้นเป็นเรื่องน่าเศร้าตั้งแต่ต้นกำเนิด นางมีอาการป่วยทางจิตตั้งแต่เกิด มักจะคลุ้มคลั่งเป็นพักๆ เมื่อก่อนยังมีเงินทองพอที่จะจ่ายค่ายาให้ธิดาคนเล็กได้ แต่หลังจากที่บุตรชายและธิดาทั้งสองคนประสบเคราะห์กรรม หนิวเหล่าโถวก็ยิ่งทำงานหนักขึ้นไปอีก แต่ก็เพราะเหตุนี้ เขาจึงละเลยธิดาคนเล็กที่อยู่บ้านเพียงลำพัง ภายหลังเขาพบว่าธิดาคนเล็กเปิดประตูบ้านออกไปเอง แล้ววิ่งออกไปก็มิได้กลับมาอีกเลย ตั้งแต่นั้นมา หนิวเหล่าโถวก็หมดอาลัยตายอยาก ราวกับแก่ลงไปสิบปีในชั่วข้ามคืน"
อนิจจา! เมื่อได้ยินดังนั้น ยินยินก็ถึงกับตะลึงไป หากเป็นเช่นนั้น อายุที่แท้จริงของตาเฒ่าหนิวก็มิใช่เพียงสี่สิบกว่าปีเท่านั้นหรือ? เมื่อคิดได้ดังนั้น ยินยินก็เอ่ยถาม "ผ่านไปนานขนาดนี้แล้วยังมิได้รับการปล่อยตัวหรือ? แล้วตาเฒ่าหนิวได้ไปเยี่ยมเยียนบ้างหรือไม่?"
"ไยมิได้ไปเล่า? แต่ค่าเยี่ยมเยียนนั้นแพงยิ่งนัก หนิวเหล่าโถวไปเยี่ยมเยียนได้เพียงครั้งสองครั้ง ก็มิอาจแบกรับภาระได้อีก จึงทำได้เพียงคิดว่าไม่มีบุตรชายผู้นี้ แต่เรื่องนี้เจ้าอย่าได้แพร่งพรายออกไป เพราะมันผ่านมานานมากแล้ว"
ยินยินพยักหน้า สายตาของนางกวาดมองไปยังบุรุษฉกรรจ์หลายคนที่ยืนอยู่ข้างกายท่านกำนัน พวกเขากำลังรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ
ในเวลานี้เอง ท่านกำนันจึงนึกถึงจุดประสงค์ของตนเองขึ้นมาได้ จึงกล่าวด้วยความกระอักกระอ่วน "ข้ารู้ว่าการให้เจ้ามอบสูตรโดยตรงนั้นคงเป็นไปไม่ได้ สู้เจ้าให้สิ่งนั้นแก่พวกเราอีกสักหน่อย พวกเราจะได้ทำการศึกษาด้วยตนเองก่อน"
ฮ่าฮ่า! เมื่อได้ยินดังนั้น ยินยินก็หัวเราะออกมาเสียงดัง เมื่อเข้าสู่ประเด็นสำคัญ นางจึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ข้าสามารถให้พวกท่านได้ แต่ข้าก็ต้องการใช้บ่อน้ำร่วมกับหมู่บ้านด้วย นอกจากนี้ หากพวกท่านไม่สามารถศึกษาได้ ข้าก็สามารถขายสูตรให้พวกท่านได้"