ตอนที่ 19

***บทที่ 19: เดินทางฝ่าหิมะ***

ความมืดมิดภายในถ้ำศิลาถูกปกคลุมด้วยความเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน ซูเหยียนกระชับมีดสั้นในมือแน่น ดวงตาหรี่ลงจ้องมองไปที่ปากถ้ำผ่านรอยแยกของพุ่มไม้แห้ง [ระบบ: เป้าหมายหยุดการเคลื่อนที่ในระยะ 100 เมตร ตรวจพบว่าเป็นหมีหิมะขนาดใหญ่ มันกำลังเปลี่ยนทิศทางเนื่องจากกลิ่นควันไฟที่เจือจางลง]

เสียงรายงานจากระบบในห้วงสำนึกทำให้ซูเหยียนลอบระบายลมหายใจออกมาอย่างเงียบเชียบ นางยังคงนิ่งค้างอยู่ในท่าเดิมครู่ใหญ่ จนกระทั่งระบบแจ้งว่าสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่นั้นได้จากไปไกลแล้ว ความตึงเครียดที่ขึงตึงในอกจึงค่อยๆ ผ่อนคลายลง นางหันไปสบตาเซียวหยวนในความสลัว เห็นเพียงดวงตาคมปลาบของเขาที่จ้องมองนางอยู่ก่อนแล้ว แม้ในยามวิกฤต เขาก็ยังคงความเยือกเย็นของเชื้อพระวงศ์ไว้ได้อย่างน่าเกรงขาม

“มันไปแล้วเจ้าค่ะ” นางกระซิบแผ่วเบา ก่อนจะขยับตัวออกห่างจากเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ความอบอุ่นที่หลงเหลืออยู่บนฝ่ามือทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบไปชั่วขณะ

เมื่อแสงแรกของรุ่งอรุณสาดส่องผ่านม่านหิมะที่เบาบางลง พายุที่เคยโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งตลอดทั้งคืนบัดนี้กลับสงบลงอย่างประหลาด ทิ้งไว้เพียงทุ่งหิมะสีขาวโพลนที่หนาเตอะจนมิดหัวเข่า ซูเหยียนก้าวออกไปนอกถ้ำ ลมหนาวกรีดแทงผิวหน้าจนชาหนึบ แต่นางกลับไม่มีเวลามาใส่ใจกับความลำบากเล็กน้อยนี้

“ท่านอ๋อง รถเข็นของท่านไม่สามารถเคลื่อนผ่านหิมะที่หนาเช่นนี้ได้” โม่ไป๋ที่ใบหน้ายังคงซีดเซียวแต่พยายามฝืนกายลุกขึ้นยืนเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวล เขาพยายามมองหาทางออก แต่ทุกทิศทางกลับถูกปิดกั้นด้วยกำแพงสีขาว

ซูเหยียนกวาดสายตามองสภาพโดยรอบอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ในหัวจะปรากฏแบบแปลนการสร้างเลื่อนหิมะจากระบบปัญญาประดิษฐ์ นางหันไปมองรถเข็นไม้ของเซียวหยวนแล้วเอ่ยขึ้น “หากใช้ล้อคงไปไม่ถึงเมืองเป่ยโจวแน่ แต่ถ้าเราเปลี่ยนมันให้เป็นเลื่อนหิมะ... บางทีเราอาจจะพอมีหวัง”

นางไม่รอช้า รีบสั่งการให้ชุนเถาและโม่ไป๋ช่วยกันหาไม้ที่มีความเหนียวและแข็งแรงจากซากต้นไม้ที่หักโค่นเพราะพายุ ซูเหยียนใช้มีดสั้นที่คมกริบดัดแปลงส่วนล้อของรถเข็นออกอย่างชำนาญ ก่อนจะใช้เถาวัลย์และเชือกที่นางแอบนำออกมาจากมิติลับผูกยึดไม้กระดานโค้งเข้ากับฐานรถเข็น การกระทำที่คล่องแคล่วและเด็ดขาดของนางตกอยู่ในสายตาของเซียวหยวนตลอดเวลา เขาไม่เคยเห็นสตรีในห้องหอคนใดที่สามารถจัดการงานช่างไม้และตัดสินใจในยามวิกฤตได้เยี่ยงนี้

“เจ้า... เรียนรู้วิชาเหล่านี้มาจากที่ใด?” เซียวหยวนเอ่ยถามเสียงเรียบ ขณะที่เขานั่งลงบนรถเข็นที่บัดนี้กลายเป็นเลื่อนหิมะอย่างสมบูรณ์

ซูเหยียนชะงักมือเล็กน้อย ก่อนจะตอบโดยไม่หันมามอง “โลกภายนอกกว้างใหญ่นักท่านอ๋อง ความลำบากมักสอนให้คนเราดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดเสมอ”

เมื่อทุกอย่างพร้อม ซูเหยียนและชุนเถาจึงช่วยกันจับเชือกที่ผูกติดกับด้านหน้าของเลื่อนหิมะ โม่ไป๋พยายามจะเข้ามาช่วยรับหน้าที่ลากเลื่อนแทน แต่ซูเหยียนกลับห้ามไว้ด้วยสายตาที่เฉียบขาด

“โม่ไป๋ เจ้าบาดเจ็บหนักและเสียเลือดมาก หน้าที่ของเจ้าคือประคองร่างกายให้ถึงเมืองเป่ยโจวและระวังหลังให้เรา หากเจ้าล้มลงไปอีกคน ข้าคงไม่มีแรงแบกเจ้าไปอีกคนแน่”

คำพูดของนางแม้จะฟังดูเย็นชา แต่โม่ไป๋กลับสัมผัสได้ถึงความหวังดีที่ซ่อนอยู่ เขาจ้องมองแผ่นหลังที่บอบบางแต่กลับดูแข็งแกร่งดุจขุนเขาของซูเหยียนด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ความดูแคลนที่เคยมีต่อคุณหนูใหญ่ผู้ไร้ค่าเลือนหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความนับถืออย่างสุดซึ้งที่เขามีต่อสตรีผู้นี้

การเดินทางฝ่าทะเลหิมะเริ่มต้นขึ้นอย่างยากลำบาก ซูเหยียนและชุนเถาต้องออกแรงลากเลื่อนที่มีน้ำหนักของบุรุษตัวโตผ่านหิมะที่นุ่มหยุบ เหงื่อกาฬซึมตามไรผมของนางแม้ท่ามกลางอากาศที่ติดลบ ทุกย่างก้าวเปรียบเสมือนการต่อสู้กับโชคชะตา ซูเหยียนใช้พลังงานจากน้ำวิเศษในมิติลับที่นางแอบดื่มเพื่อประคองแรงกายไว้

เซียวหยวนที่นั่งอยู่บนเลื่อนมองเห็นแผ่นหลังของภรรยาที่สั่นเทาเล็กน้อยจากการออกแรงหนัก มือของนางที่จับเชือกนั้นแดงก่ำและเริ่มมีรอยพอง แต่เขากลับไม่เห็นนางปริปากบ่นแม้เพียงครึ่งคำ ความอดทนของนางช่างเหนือกว่าสตรีและบุรุษทั่วไปที่เขาเคยพบเจอ ใจที่เคยแข็งกระด้างราวกับศิลากลับเริ่มสั่นคลอนด้วยแรงอารมณ์ที่เขายากจะอธิบาย

“ใกล้ถึงแล้วเจ้าค่ะ!” ชุนเถาตะโกนด้วยน้ำเสียงยินดีพลางชี้ไปที่เส้นขอบฟ้า

ที่ปลายทางไกลออกไป เงาร่างของกำแพงเมืองสีทะมึนเริ่มปรากฏให้เห็นท่ามกลางละอองหิมะที่เริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้ง เมืองเป่ยโจว ดินแดนแห่งการเนรเทศที่พวกเขาดิ้นรนมาตลอดทางอยู่เบื้องหน้าแล้ว

ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของทุกคนเริ่มมีความหวัง [ระบบ: แจ้งเตือน! ตรวจพบโครงสร้างใต้พื้นหิมะที่ผิดปกติในระยะ 5 เมตรข้างหน้า พื้นที่ถูกขุดหลุมและพรางด้วยกิ่งไม้ แผนผังความร้อนระบุว่าเป็น... กับดัก!]

ซูเหยียนเบิกตากว้าง นางพยายามจะหยุดฝีเท้าและรั้งเลื่อนไว้ แต่ทว่าแรงส่งจากการเคลื่อนที่และความลื่นของหิมะทำให้ทุกอย่างสายเกินไป พื้นหิมะเบื้องหน้ายุบตัวลงอย่างกะทันหัน เสียงไม้หักดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วหุบเขาที่เงียบสงบ!

“ระวัง!” ซูเหยียนตะโกนสุดเสียง แต่นางกลับรู้สึกได้ถึงแรงดึงมหาศาลที่ฉุดร่างของนางและเลื่อนหิมะให้ร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง!

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: กับดักหมาป่า]**