ตอนที่ 20

***บทที่ 20: กับดักหมาป่า***

เสียงไม้หักลั่นเปรี้ยงปร้างดังสนั่นก้องหุบเขา ท่ามกลางทัศนียภาพสีขาวโพลนที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมครั้งใหม่ ร่างของซูเหยียนและเลื่อนไม้ที่แบกรับร่างของเซียวหยวนร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างตามแรงดึงดูดของโลก ความรู้สึกวูบโหวงในช่องท้องเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตาก่อนที่แรงกระแทกอย่างหนักหน่วงจะเข้าจู่โจมร่างกายนางจนจุกเสียด

"โอ๊ย!" ซูเหยียนครางออกมาด้วยความเจ็บปวด แผ่นหลังของนางกระแทกเข้ากับกองฟางและกิ่งไม้แห้งที่ถูกวางรองไว้ก้นหลุมเพื่อพรางตา ลมหายใจของนางติดขัดไปชั่วขณะ

"เหยียนเอ๋อร์! เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความตระหนกดังขึ้นข้างกาย เซียวหยวนที่แม้จะขยับกายไม่ได้ดั่งใจกลับพยายามเอื้อมมือที่สั่นเทามาคว้าไหล่ของนางไว้ ดวงตาคมกริบของเขาฉายแวววิตกกังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แม้ตนเองจะตกลงมาจากที่สูงและได้รับแรงกระแทกไม่น้อย แต่หัวใจของเขากลับห่วงหาเพียงสตรีที่อยู่ตรงหน้า

ซูเหยียนสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ "ข้า... ข้าไม่เป็นไรท่านอ๋อง ท่านบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?"

ภายในหลุมดักสัตว์ขนาดใหญ่ที่ลึกกว่าหนึ่งจ้าง (ประมาณ 3 เมตร) อากาศดูเหมือนจะเบาบางและหนาวเหน็บกว่าด้านบน กลิ่นอายของดินชื้นและใบไม้ผุพังคละคลุ้งไปทั่ว [ระบบ: ตรวจพบสภาวะร่างกายมีรอยฟกช้ำเล็กน้อย อัตราการเต้นของหัวใจสูงขึ้น... แจ้งเตือน! ตรวจพบสิ่งมีชีวิตที่มีรังสีสังหารในรัศมี 10 เมตรรอบปากหลุม!]

เสียงเตือนของระบบในหัวทำให้นางเยือกเย็นลงทันควัน นางเงยหน้าขึ้นมองปากหลุมที่มีแสงรำไรลอดลงมา และสิ่งที่นางเห็นกลับทำให้เลือดในกายเกือบเป็นน้ำแข็ง

ดวงตาสีเขียวมรกตนับสิบคู่จ้องมองลงมาจากขอบปากหลุม เสียงขู่คำรามต่ำในลำคอดังประสานกันจนน่าขนลุก พวกมันคือหมาป่าทุ่งหญ้าที่หิวโซ ขนสีเทาหยาบกร้านของมันลู่ไปตามลมหนาว น้ำลายสอหยดลงบนพื้นหิมะราวกับเห็นเหยื่ออันโอชะที่ตกลงมาในจานอาหาร

"หมาป่า..." ชุนเถาที่ตกลงมาอีกฟากหนึ่งครางออกมาด้วยความหวาดกลัว นางพยายามถอยกรูดไปจนชิดผนังหลุม

เซียวหยวนกัดฟันกรอด เขาพยายามพยุงกายส่วนบนขึ้น แม้ขาทั้งสองข้างจะไร้ความรู้สึกและเปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่เหนี่ยวรั้งเขาไว้ แต่สัญชาตญาณแม่ทัพที่เคยกรำศึกมานับร้อยสมรภูมิกลับลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง มือหนาเอื้อมไปคว้ากิ่งไม้แหลมที่หักอยู่ใกล้ตัวมาถือไว้แน่น ปลายแหลมของมันชี้ขึ้นไปยังปากหลุมอย่างมั่นคง

"เหยียนเอ๋อร์ หลบไปอยู่ข้างหลังข้า!" เซียวหยวนสั่งเสียงเฉียบขาด "ตราบใดที่ข้ายังหายใจ ข้าจะไม่ยอมให้เดรัจฉานพวกนี้แตะต้องเจ้าแม้แต่ปลายเส้นผม!"

แม้จะอยู่ในสภาพที่เสียเปรียบอย่างยิ่ง แต่แผ่นหลังอันกว้างขวางของบุรุษผู้นี้กลับดูมั่นคงดุจขุนเขา ซูเหยียนมองดูเงาร่างที่พยายามปกป้องนางทั้งที่ตนเองก็แทบจะเอาตัวไม่รอด ความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบายผุดขึ้นในใจนาง ทว่านางไม่ใช่สตรีที่จะรอคอยความช่วยเหลือเพียงฝ่ายเดียว

"โฮก!" จ่าฝูงหมาป่าที่มีขนาดตัวใหญ่กว่าปกติเท่าตัว ลำตัวของมันเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการต่อสู้ มันตัดสินใจกระโจนลงมาในหลุมด้วยความเร็วปานสายฟ้า เป้าหมายของมันคือลำคอของบุรุษที่นั่งอยู่บนเลื่อน

"ระวัง!" ซูเหยียนตะโกนลั่น นางไม่มีเวลาคิดพิจารณาอีกต่อไป

ในขณะที่เซียวหยวนเตรียมจะแทงกิ่งไม้เข้าใส่หน้าอกของมัน ซูเหยียนกลับไวกว่า นางสะบัดข้อมือเบาๆ ปรากฏวัตถุสีดำขลับประหลาดตาที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกว้าง มันคือปืนช็อตไฟฟ้าแรงสูงที่นางดึงออกมาจากมิติลับในเสี้ยววินาที

*เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!*

กระแสไฟฟ้าสีน้ำเงินม่วงแลบปลาบออกมาจากปลายอุปกรณ์ประหลาดนั้น ซูเหยียนกดสวิตช์และจ่อเข้าที่กลางลำตัวของหมาป่าจ่าฝูงที่กำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศ เสียงประจุไฟฟ้าที่แตกตัวดังสนั่นประหนึ่งสายฟ้าฟาดในหลุมที่แคบจำกัด

หมาป่าจ่าฝูงส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด ร่างที่แข็งแรงของมันสั่นกระตุกอย่างรุนแรงก่อนจะร่วงลงกระแทกพื้นดินข้างๆ เลื่อนไม้ กลิ่นไหม้ของขนสัตว์คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ มันพยายามจะลุกขึ้นแต่แข้งขาของมันกลับอ่อนแรงจนล้มพับลงไปอีกครั้ง

หมาป่าตัวอื่นๆ ที่เตรียมจะกระโจนตามลงมาเห็นดังนั้นก็หยุดชะงักด้วยความหวาดกลัวต่ออาวุธลึกลับที่ปล่อย "สายฟ้า" ออกมาได้ พวกมันถอยร่นออกจากปากหลุมด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด จ่าฝูงที่เริ่มฟื้นคืนสติได้บ้างพยายามพยุงตัวขึ้นและส่งเสียงเห่าหอนอย่างเสียขวัญ ก่อนจะวิ่งหนีหายไปในม่านหิมะพร้อมกับบริวารของมัน

ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจอย่างหนักของคนทั้งสามในหลุม เซียวหยวนมองดูซูเหยียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและคำถามมากมายที่วนเวียนอยู่ในหัว อาวุธเมื่อครู่คือสิ่งใด? เหตุใดมันถึงมีอานุภาพราวกับพลังของเทพเจ้าที่ควบคุมสายฟ้าได้?

เขามองสตรีที่ดูบอบบางตรงหน้า นางยังคงกำวัตถุประหลาดนั้นไว้แน่น แววตาของนางเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็นเกินกว่าจะเป็นเพียงคุณหนูในหอหอที่ถูกเนรเทศ

"ท่านอ๋อง ท่านไม่เป็นไรใช่ไหมเจ้าคะ?" ซูเหยียนรีบเก็บปืนช็อตไฟฟ้าเข้าแขนเสื้อเมื่อสถานการณ์เริ่มคลี่คลาย นางไม่ได้สังเกตเลยว่าสายตาที่เซียวหยวนใช้มองนางนั้นเปลี่ยนไปเพียงใด

เขาลดกิ่งไม้ลง ความสงสัยในตัวนางพุ่งสูงถึงขีดสุด แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากถามสิ่งใด [ระบบ: ตรวจพบกลุ่มเป้าหมายที่มีอุณหภูมิความร้อนสูงจำนวนมาก กำลังมุ่งหน้ามายังทิศทางนี้ในระยะ 500 เมตร วิเคราะห์รูปแบบการเคลื่อนที่... มีความเป็นไปได้ 98% ว่าเป็นมือสังหาร!]

ซูเหยียนตัวแข็งทื่อ ความอบอุ่นที่เพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น นางเงยหน้าขึ้นมองปากหลุมที่มืดสลัว ความหนาวเย็นที่แท้จริงกำลังคืบคลานเข้ามาหาพวกเขา และคราวนี้มันไม่ใช่แค่ฝูงหมาป่า แต่เป็นกลุ่มคนที่มีจุดประสงค์เพื่อเอาชีวิต!

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: ร่องรอยของนักฆ่าหลวง]**