ตอนที่ 21

***บทที่ 21: ร่องรอยของนักฆ่าหลวง***

ท่ามกลางความมืดมิดและหนาวเหน็บภายในหลุมดักสัตว์ กลิ่นไหม้จางๆ จากขนหมาป่าที่ถูกกระแสไฟฟ้าฟาดฟันยังคงอบอวลอยู่ในอากาศอันเย็นเยือก เซียวหยวนพิงกายกับผนังดินที่เย็นเฉียบ ลมหายใจของเขาเป็นไอสีขาวพรั่งพรูออกมาอย่างสม่ำเสมอแต่แฝงด้วยความหนักหน่วง ดวงตาคมปลาบของอดีตแม่ทัพใหญ่จ้องมองสตรีเบื้องหน้าไม่วางตา วัตถุลึกลับที่นางเพิ่งเก็บเข้าแขนเสื้อไปนั้นคือสิ่งใดกันแน่? มันทรงอานุภาพราวกับเรียกสายฟ้ามาจากสรวงสวรรค์ได้เพียงปลายนิ้วสัมผัส

ซูเหยียนมิได้หลบสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามนั้น นางรู้ดีว่าความลับของนางเริ่มจะปกปิดได้ยากขึ้นทุกที แต่ในยามที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย ความสงสัยใดๆ ก็มิอาจเทียบเท่าภัยคุกคามที่กำลังคืบคลานเข้ามา

[ระบบ: ยืนยันพิกัด กลุ่มเป้าหมายห้าสิบคนหยุดนิ่งอยู่บริเวณช่องเขาทางเข้าเมืองเป่ยโจว ระยะห่างสี่ร้อยแปดสิบเมตร ทุกคนพกพาอาวุธโลหะและมีจิตสังหารรุนแรง วิเคราะห์จากรูปแบบการวางกำลัง... นี่คือการดักซุ่มโจมตีแบบปิดตาย!]

เสียงสังเคราะห์ของระบบ AI ดังขึ้นในห้วงสำนึกของซูเหยียนพร้อมกับแผนที่สามมิติสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นในดวงตาของนาง จุดสีแดงเหล่านั้นขยับไหวเล็กน้อยคล้ายกับอสูรกายที่กำลังรอคอยเหยื่ออย่างใจเย็น

"ท่านอ๋อง... เรายังวางใจไม่ได้" ซูเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด มือเรียวบางเอื้อมไปกุมมือที่เย็นจัดของเซียวหยวนไว้แน่น "พวกมันมาแล้วเจ้าค่ะ และคราวนี้พวกมันไม่ได้มาเพื่อไล่ล่า แต่มาเพื่อรอคอย... รอกระชากลมหายใจสุดท้ายของเราที่หน้าประตูเมืองเป่ยโจว"

เซียวหยวนขมวดคิ้วมุ่น แม้ร่างกายจะอ่อนล้าจนแทบขยับเขยื้อนไม่ได้ แต่สัญชาตญาณการรบที่ฝังรากลึกในกระดูกทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ "เจ้าหมายความว่าอย่างไร? นักฆ่าเหล่านั้นควรจะตามหลังเรามามิใช่หรือ?"

"นั่นคือนักฆ่าชุดก่อนหน้าเจ้าค่ะ" ซูเหยียนส่ายหน้า แววตาของนางฉายแววเฉลียวฉลาด "แต่กลุ่มที่อยู่ข้างหน้าคือ 'หน่วยเงาสังหารหลวง' ชุดสุดท้ายที่ฮ่องเต้ส่งมาเพื่อปิดบัญชี พวกมันรู้ดีว่าอย่างไรเสียเราก็ต้องมุ่งหน้าสู่เป่ยโจวเพื่อหาที่พักพิง ดังนั้นการดักรอที่คอขวดของหุบเขาจึงเป็นกลยุทธ์ที่ฉลาดที่สุด"

นางเว้นจังหวะพลางลอบสังเกตสีหน้าของเขา "หากเราเดินหน้าต่อไปตามเส้นทางหลัก เราจะเข้าสู่ใจกลางวงล้อมที่ไม่มีทางถอย แม้แต่ปาฏิหาริย์ก็มิอาจช่วยเราได้เป็นครั้งที่สอง"

เซียวหยวนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ความเจ็บปวดจากพิษสลายกระดูกยังคงแล่นริ้วอยู่ในกาย แต่สมองของเขากลับสั่งการอย่างรวดเร็ว "ถ้าเช่นนั้น เจ้ามีความเห็นอย่างไร? ในเมื่อเส้นทางเดียวที่จะเข้าสู่เมืองได้คือช่องเขานั้น"

ซูเหยียนเงยหน้าขึ้นมองขอบปากหลุมเบื้องบน ม่านหิมะยังคงตกลงมาไม่ขาดสาย นางชี้มือไปยังทิศตะวันตกซึ่งเป็นแนวเทือกเขาสูงชันและปกคลุมด้วยหิมะหนาทึบจนมองไม่เห็นยอด "เราต้องอ้อมไปทางนั้นเจ้าค่ะ เส้นทางอ้อมภูเขาอู๋หมิง แม้มันจะสูงชันและอันตรายถึงชีวิต แต่นั่นคือเส้นทางเดียวที่พวกมันจะคาดไม่ถึง"

"อ้อมภูเขาอู๋หมิงงั้นหรือ?" เซียวหยวนทวนคำด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "นั่นคือเส้นทางที่แม้แต่นายพรานที่ชำนาญที่สุดยังไม่กล้าย่างกรายเข้าไปในช่วงฤดูเหมันต์ หน้าผาชันและพายุหิมะอาจพรากชีวิตเราได้เร็วกว่าคมดาบของนักฆ่าเสียอีก"

"แต่ในความตายยังมีโอกาสรอดเจ้าค่ะ" ซูเหยียนกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "หม่อมฉันมี... 'วิธี' ที่จะช่วยให้เราผ่านพ้นความหนาวเย็นไปได้ ขอเพียงท่านเชื่อใจหม่อมฉันอีกครั้ง"

ในยามนี้ โม่ไป๋ที่หมอบอยู่ข้างๆ เริ่มขยับตัวประคองอาการบาดเจ็บของตนเองด้วยใบหน้าซีดเผือด เขาได้ยินการสนทนาทั้งหมดและพยายามจะเอ่ยปากคัดค้านด้วยความเป็นห่วงในความปลอดภัยของเจ้านาย แต่เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและพลังลึกลับของซูเหยียน เขากลับต้องกลืนคำพูดนั้นลงไป

ซูเหยียนไม่รอช้า นางใช้กำลังที่มีประคองเซียวหยวนให้ลุกขึ้น แม้ร่างของเขาจะหนักอึ้งแต่ความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดทำให้นางมีความแข็งแกร่งอย่างน่าประหลาด ระบบ AI ในหัวของนางยังคงส่งเสียงเตือนอย่างต่อเนื่องถึงระยะห่างของศัตรูที่กำลังเริ่มเคลื่อนไหวขยายวงกว้างออกไปคล้ายจะสำรวจพื้นที่รอบๆ

"พวกมันเริ่มสงสัยแล้วว่าเหตุใดขบวนของเราถึงยังมาไม่ถึง" ซูเหยียนกระซิบ "เราต้องรีบไปก่อนที่พวกมันจะส่งหน่วยลาดตระเวนออกมาตรวจดูในหลุมดักสัตว์นี้"

การตัดสินใจเชิงกลยุทธ์ของนางในครั้งนี้มิใช่เพียงการหนีเอาตัวรอดไปวันๆ แต่เป็นการเดิมพันครั้งยิ่งใหญ่ หากผ่านภูเขาอู๋หมิงไปได้ พวกเขาจะไม่เพียงแค่รอดชีวิต แต่จะสามารถเข้าสู่เป่ยโจวได้โดยที่ศัตรูไม่ทันตั้งตัว ทว่าเส้นทางข้างหน้านั้นกลับเต็มไปด้วยความมืดมิดและพายุที่โหมกระหน่ำราวกับจะฉีกกระชากวิญญาณของผู้ที่บังอาจล่วงล้ำเข้าสู่เขตหวงห้ามแห่งไพรพฤกษ์

ขณะที่ทั้งสามคนค่อยๆ พยุงกันปีนออกจากหลุมดักสัตว์ด้วยความยากลำบาก ทันใดนั้นเอง แสงไฟจากคบเพลิงนับสิบดวงก็สว่างวาบขึ้นที่เส้นขอบฟ้าทางทิศเหนือ พร้อมกับเสียงฝีเท้าม้านับสิบที่ควบตะบึงฝ่าม่านหิมะมุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขาอยู่! จิตสังหารอันเยือกเย็นแผ่ซ่านมาตามสายลม ราวกับประกาศเตือนว่าเวลาของพวกเขาได้หมดลงแล้ว

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: เส้นทางอ้อมภูเขา]**