ตอนที่ 22

***บทที่ 22: เส้นทางอ้อมภูเขา***

ท่ามกลางม่านหิมะที่โปรยปางอย่างบ้าคลั่ง แสงไฟจากคบเพลิงที่ขอบฟ้าทิศเหนือสว่างโร่ดุจดวงตาของอสูรกายที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ เสียงฝีเท้าม้านับสิบควบตะบึงฝ่าความเงียบสงัดของราตรี สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของผู้อยู่รอดทั้งสาม ซูเหยียนกระชับห่อผ้าและพยุงร่างของเซียวหยวนให้มั่นคงขึ้น นางหันไปสบตากับโม่ไป๋ที่ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด แผลที่หน้าอกของเขาแม้จะได้รับการรักษาเบื้องต้นแต่ความเหน็บหนาวและแรงกดดันมหาศาลกลับทำให้อาการของเขาดูย่ำแย่ลงทุกขณะ

"เราไม่มีเวลาอ้อยอิ่งแล้ว" ซูเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "เส้นทางหลักถูกปิดตาย หากเรามุ่งหน้าต่อไปย่อมต้องเผชิญหน้ากับคมดาบของพวกมัน มีเพียงเส้นทางอ้อมผ่านหน้าผาอู๋หมิงทางทิศตะวันตกเท่านั้นที่จะสลัดพวกมันหลุดได้"

โม่ไป๋พยายามขยับปากจะทักท้วง "พระชายา... เส้นทางนั้น... มันคือเส้นทางมรณะ... หน้าผาสูงชันและทางเดินที่แคบเพียงฝ่าเท้า... ในยามพายุหิมะเช่นนี้..."

"ไม่มีหนทางใดที่ไม่เสี่ยงชีวิตในยามนี้ โม่ไป๋" เซียวหยวนเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่แฝงด้วยอำนาจ เขาหันไปมองซูเหยียนด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง "ไปตามที่นางว่าเถิด ข้าเชื่อในวิจารณญาณของนาง"

ทั้งสามฝืนสังขารก้าวเดินออกจากบริเวณหลุมดักสัตว์ มุ่งหน้าสู่เส้นทางอ้อมภูเขาที่ขึ้นชื่อเรื่องความอันตราย ยิ่งสูงขึ้นไป ลมภูเขาก็ยิ่งโหมกระหน่ำราวกับจะฉีกทึ้งเสื้อผ้าให้หลุดลุ่ย ทางเดินข้างหน้าแคบลงจนเหลือเพียงรอยแยกเล็กๆ บนหน้าผาสูงชัน ด้านหนึ่งคือผนังหินที่เย็นเฉียบ อีกด้านคือเหวที่มืดมิดไร้ก้นบึ้งที่พร้อมจะกลืนกินทุกชีวิตที่พลาดพลั้ง

[คำเตือน: ความดันอากาศลดต่ำ สภาพร่างกายของผู้ติดตามโม่ไป๋อยู่ในระดับวิกฤต ความเสี่ยงในการเสียสมดุล 85%] เสียงสังเคราะห์ของระบบ AI ดังขึ้นในโสตประสาทของซูเหยียนเพียงผู้เดียว นางขมวดคิ้วแน่น พยายามเร่งฝีเท้าพลางคอยสังเกตอาการขององครักษ์หนุ่ม

ทันใดนั้นเอง ลมกรรโชกแรงระลอกใหญ่พัดเข้าปะทะร่างของพวกเขาอย่างจัง โม่ไป๋ที่ร่างกายอ่อนแอเกินทนเกิดอาการหน้ามืดกะทันหัน เท้าของเขาเหยียบลงบนแผ่นหินที่เคลือบด้วยน้ำแข็งลื่นจัด ร่างขององครักษ์เงาถลาร่วงลงสู่ขอบเหวอย่างไม่อาจควบคุม!

"โม่ไป๋!" เซียวหยวนคำรามด้วยความตกใจ ทว่าร่างกายที่ไร้ลมปราณของเขาไม่อาจพุ่งตัวไปช่วยได้ทัน

ในวินาทีแห่งความเป็นตายนั้นเอง ซูเหยียนไม่ได้ตื่นตระหนก นางเรียกใช้ความเร็วจากการคำนวณของระบบ และล้วงมือเข้าไปใน 'ช่องว่างมิติ' ชั่วพริบตา อุปกรณ์ที่ดูแปลกตาในยุคสมัยนี้ก็ปรากฏขึ้นในมือนาง มันคือปืนยิงสมอขนาดพกพาที่เชื่อมต่อกับเชือกเส้นใยสังเคราะห์พิเศษจากโลกอนาคตที่มีความเหนียวแน่นเหนือกว่าลวดเหล็กนับสิบเท่า

"ฟึ่บ!"

เสียงสมอเหล็กถูกยิงออกไปอย่างแม่นยำ มันเจาะทะลุผ่านชั้นหินแกร่งเหนือหน้าผาและล็อกตัวอย่างมั่นคง ซูเหยียนใช้มืออีกข้างคว้าข้อมือของโม่ไป๋ไว้ได้ทันท่วงทีในจังหวะที่ร่างของเขาหลุดจากขอบผาไปแล้วเพียงเสี้ยววินาที!

แรงกระชากทำให้นางต้องกัดฟันกรอด ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปตามหัวไหล่ แต่เชือกวิเศษจากมิติลับกลับช่วยผ่อนแรงและยึดโยงร่างของทั้งสองไว้กับหน้าผาอย่างปาฏิหาริย์ โม่ไป๋ที่ห้อยโตงเตงอยู่กลางอากาศเงยหน้ามองซูเหยียนด้วยความตกตะลึง เขาเห็นเส้นเชือกสีเงินประกายมุกที่บางเฉียบทว่ากลับแบกรับน้ำหนักของเขาได้อย่างเหลือเชื่อ

"เกาะไว้ให้แน่น! อย่าปล่อยมือเด็ดขาด!" ซูเหยียนตะโกนแข่งกับเสียงลม นางค่อยๆ กดปุ่มรั้งเชือกให้ดึงร่างของโม่ไป๋ขึ้นมาทีละน้อย

เซียวหยวนที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านบนรีบยื่นมือมาช่วยพยุงอีกแรง เมื่อโม่ไป๋กลับขึ้นมาบนทางเดินที่ปลอดภัยได้สำเร็จ เขาก็ทรุดลงคุกเข่าหอบหายใจอย่างหนัก ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนกและซาบซึ้งใจ

"ขอบพระทัย... พระชายา... บุญคุณครั้งนี้โม่ไป๋มิลืมเลือน" เขากล่าวพลางมองไปที่อุปกรณ์ในมือนางที่หายวับไปในแขนเสื้ออย่างรวดเร็ว แม้จะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ความเชื่อมั่นและมิตรภาพที่ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันทำให้เขาเลือกที่จะเก็บความงงงวยนั้นไว้ในส่วนลึก

"พวกเราคือกลุ่มเดียวกัน หากใครคนหนึ่งล้ม เราทุกคนย่อมล้ม" ซูเหยียนเอ่ยเสียงเรียบพลางปรับลมหายใจ "ประคองเขาลุกขึ้นเถิด เราต้องผ่านช่วงที่ชันที่สุดก่อนรุ่งสาง"

ความสามัคคีที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางวิกฤตทำให้ทั้งสามคนมีแรงฮึดสู้ แม้ลมหนาวจะกัดกินผิวหนัง แต่ความอบอุ่นในใจกลับเริ่มก่อตัวขึ้น ทว่าในขณะที่พวกเขากำลังจะข้ามพ้นยอดเขาอู๋หมิง เสียงหวีดหวิวของลูกธนูที่แฝงด้วยจิตสังหารกลับพุ่งฝ่าความมืดตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่!

"หลบเร็ว!" ซูเหยียนตะโกนลั่น พร้อมกับที่ลูกธนูหัวเหล็กปักลงบนพื้นหินจนเกิดประกายไฟ

เบื้องล่างของหน้าผาที่พวกเขาเพิ่งผ่านมา ปรากฏเงาร่างของกลุ่มคนชุดดำนับสิบที่ใช้ตะขอเกี่ยวไต่ตามขึ้นมาอย่างรวดเร็วประดุจแมงมุมพิษ แววตาของพวกมันวาวโรจน์ด้วยความกระหายเลือด เป้าหมายของพวกมันมีเพียงหนึ่งเดียว... คือศีรษะของอดีตท่านอ๋องและทุกคนที่อยู่ข้างกายเขา!

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: เผชิญหน้านักฆ่า]**