ตอนที่ 24

***บทที่ 24: ระเบิดควันพรางตา***

คมกระบี่เย็นเยียบของหัวหน้านักฆ่ากรีดผ่านอากาศธาตุ สะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายสังหารที่หมายจะพรากเอาชีวิตของบุคคลตรงหน้าให้ดับดิ้นไปในคราเดียว ซูเหยียนประคองร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของเซียวหยวนไว้แนบอก กลิ่นอายโลหิตที่คละคลุ้งและเสียงลมหายใจอันแผ่วเบาของเขาทำให้หัวใจของนางบีบคั้นจนแทบจะแตกสลาย

"ระบบ! ค้นหาทางรอดที่ใกล้ที่สุดในรัศมีสิบจั้ง!" นางตะโกนก้องในใจ แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับวาวโรจน์ด้วยความเด็ดเดี่ยวถึงขีดสุด

[ตรวจพบรอยแยกหินบริเวณทิศตะวันตกเฉียงเหนือห่างออกไปแปดก้าว... คำเตือน: โอกาสรอดชีวิตต่ำกว่าร้อยละสิบหากปะทะโดยตรง แนะนำให้ใช้อุปกรณ์พรางตา] เสียงเรียบเฉยของระบบปัญญาประดิษฐ์ดังขึ้นในห้วงสำนึกพร้อมกับแผนที่สามมิติที่ปรากฏขึ้นในดวงตาของนาง

ในชั่วพริบตาที่คมกระบี่จดจ่ออยู่เหนือศีรษะ ซูเหยียนพลันสะบัดมือวาบหนึ่ง วัตถุทรงกลมสีดำมะเมื่อยสามลูกถูกเรียกออกมาจากมิติลับส่วนตัวก่อนจะถูกขว้างลงบนพื้นหินอย่างแรง!

"ตูม!"

เสียงระเบิดกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วหุบเขาอู๋หมิง ทว่าสิ่งที่พุ่งออกมาหาใช่สะเก็ดไฟระเบิดพินาศ หากแต่เป็นม่านควันหนาทึบสีเทาหม่นที่พวยพุ่งขึ้นมาราวกับเมฆหมอกนรก ควันเหล่านั้นมีความเข้มข้นสูงจนบดบังทัศนวิสัยในรัศมีสิบจั้งจนมืดมิดในทันที นักฆ่าที่กำลังจู่โจมถึงกับเสียหลัก กลิ่นกำมะถันและสารเคมีประหลาดทำให้พวกมันแสบตาและไอโขลกจนเสียจังหวะ

"ระเบิดควันพิษ! ถอยออกมา!" หัวหน้านักฆ่าแผดเสียงสั่งการด้วยความตระหนก พลางสะบัดกระบี่วาดเป็นวงกลมเพื่อสร้างลมปราณหวังจะพัดพาควันเหล่านี้ให้สลายไป

ทว่าซูเหยียนมิได้รั้งรอ นางอาศัยช่วงเวลาเพียงเสี้ยววินาทีนั้นออกแรงทั้งหมดที่มีพยุงร่างของเซียวหยวนที่หมดสติขึ้นมา แขนอีกข้างหนึ่งคว้าดึงสาบเสื้อของโม่ไป๋ที่บาดเจ็บสาหัสให้พยุงตัวตามมา "ไปทางนี้!" นางกระซิบเสียงต่ำแฝงไปด้วยพลังกดดัน

ด้วยการนำทางของระบบในใจ ซูเหยียนก้าวข้ามซากศพและคมอาวุธที่แกว่งไกวอย่างไร้ทิศทางในม่านควัน นางพาทั้งสองคนมุดลอดเข้าไปในรอยแยกเล็กๆ ของหน้าผาที่ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้หนาม รอยแยกนั้นแคบจนแทบจะแทรกตัวผ่านไม่ได้ แต่ภายในกลับเป็นโพรงลึกที่คดเคี้ยวลงไปสู่ใต้หุบเขา

ภายในรอยแยกนั้นมืดมิดและอับชื้น เสียงหอบหายใจของซูเหยียนดังสะท้อนก้อง นางพยายามประคองร่างของเซียวหยวนให้นอนลงบนพื้นหินอย่างแผ่วเบาที่สุด ร่างหนายังคงสั่นสะท้านด้วยพิษร้ายที่ตีกลับ โลหิตสีดำที่มุมปากของเขาตอกย้ำถึงสถานการณ์ที่ยังคงวิกฤต

ทางด้านนอกหน้าผา ม่านควันเริ่มจางลงอย่างช้าๆ หัวหน้านักฆ่าและพวกที่เหลืออีกสี่คนเดินย่างสามขุมเข้ามายังจุดเดิม ทว่าสิ่งที่พวกมันพบกลับมีเพียงความว่างเปล่าและหยดโลหิตที่ลากยาวไปจนถึงริมหน้าผาสูงชันที่เบื้องล่างคือเหวหิมะที่มองไม่เห็นก้น

"พวกมันอยู่ที่ไหน!" นักฆ่าคนหนึ่งคำรามพลางกวาดสายตาไปรอบบริเวณที่เงียบสงัด

หัวหน้านักฆ่าเดินไปหยุดอยู่ที่ริมชะง่อนผา เขาเห็นรอยเลือดซึมติดอยู่ที่ขอบหินแหลมคม และเศษผ้าไหมสีเข้มที่เป็นฉลองพระองค์ของเซียวหยวนติดอยู่กับกิ่งไม้ที่ยื่นออกไปสู่ความว่างเปล่า ลมหนาวกรีดแทงเข้ามบาดผิวจนแสบสัน

"ตกหน้าผาไปแล้วงั้นหรือ?" นักฆ่าอีกคนเอ่ยขึ้นอย่างไม่แน่ใจ "ด้วยสภาพที่ร่อแร่ขนาดนั้น ต่อให้เป็นเทพเซียนก็มิอาจรอดชีวิตจากเหวผีร่ำไห้นี้ไปได้"

หัวหน้านักฆ่าหรี่ตาลง แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยครู่หนึ่ง แต่เมื่อมองไปยังความมืดมิดเบื้องล่างที่ปกคลุมด้วยไอเย็นจัดและโขดหินแหลมคมเบื้องล่าง เขาก็แค่นเสียงเย็นชาออกมา "เซียวหยวนถูกพิษสลายกระดูกในขั้นสุดท้าย อีกทั้งยังฝืนใช้ลมปราณจนเส้นเลือดแตกซ่าน ส่วนซูเหยียนก็เป็นเพียงสตรีอ่อนแอที่ไร้วรยุทธ์ การตกจากที่สูงขนาดนี้ในสภาพเช่นนั้น... มีเพียงทางเดียวคือต้องกลายเป็นเนื้อบดละเอียด"

เขาสะบัดกระบี่เพื่อไล่หยดเลือดที่ค้างอยู่ "ไปรายงานนายท่าน ภารกิจสำเร็จลุล่วง อ๋องพิการและพระชายาตกหน้าผาตายไร้ซากที่หุบเขาอู๋หมิง"

เหล่านักฆ่าเร้นกายหายไปในเงาไม้ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความหนาวเหน็บที่ปกคลุมขุนเขา

ทว่าภายในรอยแยกหินที่ลึกเข้าไปหลายสิบจั้ง ซูเหยียนนั่งทรุดลงข้างกายเซียวหยวนอย่างหมดแรง นางใช้มือที่สั่นเทาลูบใบหน้าที่ซีดเผือดของเขา แสงจางๆ จากกำไลข้อมือมิติลับส่องสว่างพอให้เห็นว่าอาการของเขาหนักหนากว่าที่นางคิดไว้มากนัก

"ระบบ... รายงานสภาวะร่างกายของเซียวหยวน" นางเอ่ยเสียงสั่น

[แจ้งเตือนวิกฤต: สภาวะชีพจรเต้นผิดจังหวะขั้นรุนแรง ลมปราณในร่างกายปั่นป่วนจากการถูกกระตุ้นด้วยพลังภายนอก เส้นเลือดหัวใจเริ่มมีรอยปริแตกเนื่องจากพิษสลายกระดูกทำปฏิกิริยากับความเย็น... หากไม่ได้รับยาปรับสมดุลลมปราณภายในหนึ่งเค่อ ผู้ป่วยจะเสียชีวิตจากสภาวะลมปราณแตกซ่าน]

ซูเหยียนเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก นางรีบคว้าขวดน้ำวิเศษจากมิติออกมา ทว่าในขณะที่กำลังจะป้อนเหลวสีใสเข้าปากเขานั้น ร่างของเซียวหยวนก็พลันกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ไอความร้อนมหาศาลพวยพุ่งออกมาจากร่างของเขาจนอาภรณ์ที่เปียกชื้นเริ่มมีไอระเหยขึ้นมา!

"เซียวหยวน! ท่านต้องทนให้ได้นะ!" นางร้องเรียกพลางคว้าหม่อมมือของเขาไว้ ทว่าเพียงแค่สัมผัส พลังปราณที่บ้าคลั่งในร่างของเขาก็พุ่งเข้าหาตัวนางราวกับเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทง

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: ลมปราณแตกซ่าน]**