ตอนที่ 38

***บทที่ 38: เป้าหมายใหม่***

ท่ามกลางความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวจากภายนอก ทันทีที่กระเบื้องหลังคาลั่นเพล้งพร้อมกลิ่นอายสังหารที่โชยมา เซียวหยวนซึ่งนั่งอยู่บนรถเข็นไม้พลันเปลี่ยนแววตาจากความเศร้าสร้อยเป็นคมกล้าดุจกระบี่ที่เพิ่งถอดออกจากฝัก แม้ขาทั้งสองจะไร้ความรู้สึก แต่สัญชาตญาณของแม่ทัพผู้ผ่านศึกเหนือนับร้อยสมรภูมิยังคงสลักลึกในกระดูก เขาวาดมือวูบหนึ่งคว้าจอกชาบนโต๊ะซัดออกไปข้างหน้าด้วยพลังที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดทว่าแม่นยำยิ่ง!

"เคร้ง!"

เสียงโลหะกระทบกระเบื้องเคลือบดังสนั่นพร้อมกับร่างในชุดดำที่ร่วงถลาลงมาเป้าหมายคือศีรษะของเซียวหยวน ทว่าซูเหยียนนั้นเร็วกว่า นางขยับกายบังหน้าสามีพร้อมกับที่ในใจเรียกขานระบบ AI ช่วยเหลือทันที

*'ระบบ! ตรวจสอบพิกัดศัตรูและวิเคราะห์วิถีจู่โจม!'*

*【 ตรวจพบเป้าหมาย 1 ราย ระดับความอันตราย: สูง ทิศทาง 12 นาฬิกา แนะนำให้ใช้เข็มยาสลบแรงดันสูง 】*

เสียงเย็นเยียบของระบบดังขึ้นในห้วงสำนึก ซูเหยียนมิตรงเลี่ยงอีกต่อไป นางสะบัดข้อมือเบาๆ เข็มเงินขนาดเล็กที่อาบยาสลบชนิดรุนแรงจากมิติลับก็พุ่งวาบออกไปดุจดาวตก ร่างที่กำลังจะเงื้อดาบพลันชะงักงันกลางอากาศก่อนจะล้มตึงลงพื้นอย่างไร้เสียง สิ้นฤทธิ์ไปในพริบตา

ความเงียบกลับคืนมาอีกครั้ง ทว่าหัวใจของคนทั้งสองกลับเต้นระรัวด้วยจังหวะที่ต่างไป เซียวหยวนมองร่างนักฆ่าที่สลบไสลด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะหันมามองสตรีที่ยืนตระหง่านปกป้องเขาอยู่เบื้องหน้า ความรู้สึกอุ่นซ่านสายหนึ่งแล่นผ่านหัวใจที่เคยด้านชาของเขา

"เหยียนเอ๋อร์..." เขาเรียกนางด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย "เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้อีกครั้งแล้ว"

ซูเหยียนหันกลับมาประคองมือเขา แววตาของนางไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงปณิธานอันแรงกล้า "ท่านอ๋อง ในเมื่อโลกนี้ไม่ยุติธรรมกับท่าน ข้าก็จะสร้างความยุติธรรมขึ้นมาเอง พยัคฆ์อาจตกหลุมพรางจนบาดเจ็บ แต่หากรักษาแผลให้หายดี ย่อมสามารถกลับไปทวงคืนบัลลังก์เจ้าป่าได้เสมอ"

เซียวหยวนแค่นยิ้ม แววตาที่เคยหม่นแสงเริ่มทอประกายแห่งความหวัง "เจ้าพูดถูก... ข้าจะไม่งอมืองอเท้าให้พวกมันมาตราหน้าว่าเป็นคนพิการไร้ค่าอีกต่อไป ข้าต้องการมีชีวิตอยู่... เพื่อดูวันที่คนเหล่านั้นต้องชดใช้!"

ซูเหยียนพยักหน้าอย่างมั่นใจ นางอาศัยจังหวะที่ความเงียบปกคลุมเรียกอินเตอร์เฟซการแพทย์จากระบบ AI ขึ้นมาสแกนร่างกายของเซียวหยวนอย่างละเอียดอีกครั้ง แสงสีฟ้าอ่อนที่มองเห็นได้เฉพาะนางกวาดผ่านร่างของชายหนุ่มตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

*【 ผลการวิเคราะห์: พิษ 'หญ้ากลืนวิญญาณ' ฝังลึกในไขกระดูกและจุดชีพจรสำคัญ ทำให้เส้นประสาทส่วนล่างเป็นอัมพาตและขัดขวางการเดินของลมปราณ 】*

*【 วิธีรักษา: ต้องใช้ 'ยาชำระไขกระดูก' สูตรเข้มข้น ร่วมกับการฝังเข็มกระตุ้นวิญญาณ 】*

*【 ส่วนประกอบสำคัญที่ขาด: หญ้าน้ำค้างอัคคี และ รากบัวหิมะหมื่นปี ซึ่งเติบโตเฉพาะในสภาพแวดล้อมพิเศษ 】*

"ข้ามีแผนการรักษาท่าน" ซูเหยียนกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "พิษหญ้ากลืนวิญญาณนี้ร้ายแรงนัก แต่มิใช่ว่าจะไร้ทางแก้ เพียงแต่สมุนไพรหลักที่จะนำมาปรุงยาถอนพิษนั้นหายากยิ่ง"

เซียวหยวนขมวดคิ้ว "สมุนไพรชนิดใดหรือ? ข้าจะให้โม่ไป๋ออกไปสืบหา"

"หญ้าน้ำค้างอัคคี" ซูเหยียนเอ่ยชื่อสมุนไพรที่ระบบระบุ "มันเป็นพืชที่มีฤทธิ์ร้อนแรงหยางจัด สามารถละลายไอเย็นของพิษที่เกาะกินกระดูกได้ จากข้อมูลที่ข้ามี... สมุนไพรชนิดนี้จะเติบโตในที่ที่มีทั้งไอเย็นจัดและแหล่งความร้อนใต้ดิน ซึ่งในดินแดนเป่ยโจวที่หนาวเหน็บเช่นนี้ มีเพียงที่เดียวที่มีคุณลักษณะครบถ้วน"

"หุบเขาอู๋หมิง..." เซียวหยวนพึมพำชื่อสถานที่นั้นออกมาพร้อมกับสีหน้าที่เคร่งเครียดขึ้น "ที่นั่นขึ้นชื่อว่าเป็นสุสานของนายพรานและนักรบ มีทั้งสัตว์ร้ายกระหายเลือดและหน้าผาชันที่ยากจะปีนป่าย อีกทั้งยังมีข่าวลือเรื่องกลุ่มโจรป่าใจโฉดส้องสุมกำลังอยู่"

"ต่อให้เป็นขุมนรก ข้าก็จะไป" ซูเหยียนยืนยัน "หากเราหาหญ้าน้ำค้างอัคคีพบ ข้าเชื่อมั่นร้อยส่วนว่าข้าจะสามารถทำให้ท่านกลับมายืนและเดินได้อีกครั้ง และเมื่อนั้น... พลังยุทธ์ที่ถูกสะกดไว้ของท่านก็จะฟื้นคืนมาด้วย"

คำว่า 'กลับมายืนได้อีกครั้ง' กระทบจิตใจของเซียวหยวนอย่างรุนแรง ความฝันที่จะได้ควบม้าทะยานไปในทุ่งกว้างและกวัดแกว่งทวนปกป้องแผ่นดินอีกครั้งเริ่มเป็นรูปร่างขึ้นมา เขามองมือของซูเหยียนที่กุมมือเขาไว้แน่น ความอบอุ่นนั้นส่งผ่านเข้ามาถึงขั้วหัวใจ

"เป้าหมายใหม่ของพวกเราคือหุบเขาอู๋หมิง" เซียวหยวนประกาศด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจดุจแม่ทัพผู้บัญชาการศึก "ข้าจะให้โม่ไป๋เตรียมการลับๆ เราต้องไปที่นั่นก่อนที่คนของราชสำนักจะไหวตัวทัน"

เขามองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด เห็นเพียงเกล็ดหิมะที่เริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้ง ความหนาวเหน็บของเป่ยโจวอาจจะพรากชีวิตของผู้คนไปมากมาย แต่มันกลับเป็นสถานที่ที่บ่มเพาะความหวังใหม่ของเขา ซูเหยียนมิได้เป็นเพียงภรรยาที่ถูกยัดเยียดมาให้ แต่นางคือ 'ปาฏิหาริย์' ที่สวรรค์ส่งมาเพื่อเปลี่ยนโชคชะตาของเขาโดยแท้

"เหยียนเอ๋อร์ เจ้าสัญญาได้หรือไม่... ว่าจะไม่เอาชีวิตไปเสี่ยงเพียงลำพัง" เซียวหยวนถามด้วยความเป็นห่วง

ซูเหยียนยิ้มบางๆ แววตาฉายแววเจ้าเล่ห์เล็กน้อย "ท่านอ๋อง ท่านลืมไปแล้วหรือว่าข้ามี 'ความลับ' มากมายเพียงใด ข้ามิใช่สตรีอ่อนแอที่จะให้ใครรังแกได้ง่ายๆ จากนี้ไป... เราจะเริ่มเตรียมตัวกันอย่างจริงจัง"

ขณะที่ทั้งสองกำลังวางแผนขั้นต่อไป เสียงฝีเท้าหนักๆ จากภายนอกก็ดังใกล้เข้ามา พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่รัวเร็วราวกับมีเรื่องด่วนเกิดขึ้น!

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: ต้อนรับสู่เป่ยโจว]**