ตอนที่ 39

***บทที่ 39: ต้อนรับสู่เป่ยโจว***

ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของพายุเหมันต์ที่พัดโหมกระหน่ำดุจเสียงกรีดร้องของปิศาจร้าย แรงปะทะของลมหนาวทำให้บานประตูไม้หนาหนักสั่นสะเทือนราวกับจะหลุดออกจากกรอบ เสียงเคาะที่ดังรัวเร็วและหนักหน่วงนั้นทำให้โม่ไป๋ที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดกระชับกระบี่ในมือแน่น แววตาคมปราบจับจ้องไปยังต้นเสียงด้วยความระแวดระวัง

ซูเหยียนยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้ทุกคนอยู่ในความสงบ นางปรายตมองเซียวหยวนที่นั่งมั่นคงอยู่บนรถเข็น แม้ใบหน้าของเขาจะยังซีดเซียวแต่แววตากลับเยือกเย็นดุจน้ำแข็งที่ไร้ก้นบึ้ง นางสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะก้าวไปเปิดประตูไม้ที่ถูกเสริมความแข็งแรงไว้ก่อนหน้านี้ด้วยวัสดุจากมิติลับ

ทันทีที่ลิ่มประตูถูกถอดออก ลมพายุหิมะสีขาวโพลนก็พุ่งทะลักเข้ามาภายในราวกับคลื่นยักษ์ที่บ้าคลั่ง ความเย็นเยียบนั้นกัดกินผิวหนังจนแสบร้อน ท่ามกลางละอองฝีที่ฟุ้งกระจาย ร่างกำยำในชุดหนังแกะเก่าๆ ของ 'หลินต้าซาน' หัวหน้าหมู่บ้านเป่ยโจว ปรากฏแก่สายตา เขาดูราวกับตุ๊กตาหิมะเดินได้ คิ้วและเคราของเขาเกาะพราวไปด้วยเกล็ดน้ำแข็ง

"พวกเจ้า... พวกเจ้ายังไม่ตายรึ!" เสียงตะโกนของหลินต้าซานแข่งกับเสียงลมพายุ แฝงไปด้วยความประหลาดใจอย่างที่สุด

ซูเหยียนรีบเชื้อเชิญเขาเข้ามาข้างใน "ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน รีบเข้ามาข้างในก่อนเถิด ลมแรงนัก"

เมื่อหลินต้าซานก้าวพ้นธรณีประตูและโม่ไป๋ช่วยปิดประตูลงกลอนให้มั่นคงอีกครั้ง ความเงียบสงบและความอบอุ่นภายในบ้านก็เข้ามาแทนที่ความโกลาหลภายนอกทันที หัวหน้าหมู่บ้านร่างใหญ่ยืนนิ่งอึ้ง เขาคาดหวังจะเห็นภาพกลุ่มนักโทษผู้สูงศักดิ์นอนสั่นเทาอยู่กลางกองหิมะ หรือไม่ก็กลายเป็นศพที่แข็งทื่อไปแล้ว เพราะพายุหิมะลูกนี้รุนแรงกว่าทุกครั้งที่เคยเกิดขึ้นในรอบสิบปี

ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับขัดต่อสามัญสำนึก ภายในบ้านไม้หลังนี้ไม่มีลมรั่วเข้ามาแม้แต่น้อย รอยแตกตามผนังถูกอุดด้วยยางไม้และวัสดุแปลกตาที่ซูเหยียนแอบนำออกมาจากระบบ AI กองไฟกลางบ้านลุกโชติช่วงด้วยถ่านหินคุณภาพดีที่ให้ความร้อนสม่ำเสมอ กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำแกงที่เคี่ยวจนได้ที่โชยมาแตะจมูก ชวนให้ผู้ที่เพิ่งฝ่าความตายจากความหนาวเย็นมาถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลาย

"ข้า... ข้านึกว่าพวกเจ้าคงมอดม้วยไปแล้ว" หลินต้าซานพึมพำขณะปัดหิมะออกจากตัว "บ้านหลังนี้เก่าคร่ำคร่าเพียงนั้น เหตุใดพายุหิมะพัดถล่มหนักถึงสองวันสองคืน กลับทำอะไรพวกเจ้าไม่ได้เลย?"

ซูเหยียนยิ้มบางๆ พลางรินน้ำชาอุ่นๆ ส่งให้เขา "เป่ยโจวโหดร้ายกว่าที่ข้าคิดไว้มากนัก หากมิเตรียมการให้ดี มีเพียงสิบชีวิตก็คงไม่พอทิ้งที่นี่ ข้าเพียงแค่อุดช่องลมและเตรียมฟืนไฟไว้ให้พร้อมเท่านั้นเองท่านหัวหน้าหมู่บ้าน"

หลินต้าซานรับจอกชามาถือไว้ ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากจอกดินเผาสู่ฝ่ามือที่เกือบไร้ความรู้สึกทำให้เขาเริ่มมีสติ เขามองดูซูเหยียนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากเดิมที่เคยมองนางเป็นเพียงสตรีชั้นสูงที่โชคร้าย บัดนี้นางกลับดูคล้ายเป็นผู้ที่กุมความลับในการดำรงอยู่กลางแดนเถื่อนนี้ไว้อย่างมั่นคง

"น้ำแกงนี่..." หลินต้าซานมองไปยังหม้อดินที่ตั้งอยู่บนเตา

"เป็นน้ำแกงแพะใส่โสมและเครื่องยาจีนช่วยบำรุงธาตุไฟในร่างกายเจ้าค่ะ" ซูเหยียนกล่าวพลางตักน้ำแกงใส่ชามไม้ส่งให้เขา "ท่านฝ่าพายุมาถึงที่นี่เพื่อดูพวกเรา ข้าย่อมต้องมีการต้อนรับที่คู่ควร"

หลินต้าซานรับชามน้ำแกงมา ดื่มอึกใหญ่ รสชาติเผ็ดร้อนของขิงและเครื่องยาจีนแทรกซึมไปทั่วร่างกระตุ้นการไหลเวียนของโลหิตให้กลับมาทำงานอีกครั้ง ความอบอุ่นที่ได้รับทำให้ความหวาดระแวงในใจที่มีต่อนักโทษเนรเทศกลุ่มนี้เริ่มมลายหายไป เขาพยักหน้าช้าๆ สายตามองไปทางเซียวหยวนที่พยักหน้าตอบรับด้วยท่าทีที่เคร่งขรึมแต่เปี่ยมไปด้วยรัศมีแห่งอำนาจ

"พวกเจ้า... มิเหมือนนักโทษคนอื่นๆ ที่ข้าเคยเจอ" หลินต้าซานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "คนเหล่านั้นมักจะร่ำไห้คร่ำครวญถึงความสบายในเมืองหลวง จนสุดท้ายก็ถูกความหนาวเหน็บกลืนกิน แต่พวกเจ้า... กลับดูเหมือนมาเพื่อเริ่มต้นใหม่"

ซูเหยียนอาศัยจังหวะนี้กล่าวเสริม "ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ในเมื่อพวกเราต้องอยู่ที่นี่อีกนาน การผูกมิตรกับผู้รู้ทางเช่นท่านย่อมดีกว่าการเป็นศัตรู หากท่านต้องการคำแนะนำในการป้องกันความหนาวเย็นให้แก่ชาวบ้านคนอื่นๆ ข้ายินดีจะแบ่งปัน"

คำพูดของนางทำให้หลินต้าซานต้องขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ ในแดนเนรเทศที่แย่งชิงแม้กระทั่งเศษผ้าผืนเดียวเพื่อเอาชีวิตรอด สตรีผู้นี้กลับเสนอความช่วยเหลืออย่างมีไมตรีจิต

"เจ้าพูดจริงรึ?" เขาถามย้ำ

"คำไหนคำนั้นเจ้าค่ะ" ซูเหยียนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตามุ่งมั่นของนางทำให้หัวหน้าหมู่บ้านผู้กร้านโลกถึงกับใจสั่น

ขณะที่บรรยากาศกำลังเริ่มคลี่คลายไปในทางที่ดี ระบบ AI ในสมองของซูเหยียนก็ส่งสัญญาณเตือนสีแดงวาบขึ้นมาพร้อมเสียงกลไกที่ดังสะท้อนในจิตใต้สำนึก

*[คำเตือน: ตรวจพบแรงสั่นสะเทือนที่ผิดปกติจากทิศเหนือ ระยะห่าง 200 เมตร มวลหิมะขนาดมหึมาบนยอดผากำลังสูญเสียสมดุล]*

ซูเหยียนหน้าถอดสีทันที นางหันไปมองทางทิศที่เป็นที่ตั้งของหน้าผาสูงชันหลังหมู่บ้าน

"ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน! มีเสียงอะไรผิดปกติมาจากทางยอดเขาหรือไม่?" นางถามเสียงหลง

หลินต้าซานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อได้ยินเสียงเลื่อนลั่นที่ดังสนั่นก้องมาจากเบื้องบน เสียงนั้นดังทุ้มลึกดุจเสียงมังกรคำรามใต้พิภพ มันมิใช่เพียงเสียงลมพายุ แต่มันคือเสียงของมหาภัยพิบัติที่กำลังคืบคลานลงมา!

"หิมะถล่ม!" หลินต้าซานตะโกนสุดเสียง ใบหน้าของเขาซีดเผือด "ยอดเขาปิงเฟิงกำลังจะพังลงมาที่หมู่บ้าน!"

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: รากฐานแห่งการเอาตัวรอด]**