ตอนที่ 41

***บทที่ 41: สำรวจเมืองเป่ยโจว***

ท่ามกลางความมืดมิดของราตรีที่หิมะเริ่มโปรยปราย แสงสีฟ้าจางๆ ที่มีเพียงซูเหยียนเท่านั้นที่มองเห็นกะพริบถี่ขึ้นในมโนสำนึก เสียงสังเคราะห์ที่ราบเรียบของระบบ AI แจ้งเตือนถึงผู้บุกรุกสามจุดที่ซุ่มซ่อนอยู่บริเวณรั้วจวน ซูเหยียนกระชับเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีขาวนวลพลางส่งสัญญาณมือให้โม่ไป๋ที่ยืนหลบมุมมืดอยู่ไม่ไกล องครักษ์หนุ่มรับทราบคำสั่งด้วยสายตา เขาทะยานร่างออกไปดุจเงาพราย เพียงชั่วเวลาไม่กี่อึดใจ เสียงฝีเท้าที่สับสนก็ดังไกลออกไปพร้อมกับความเงียบสงัดที่กลับมาปกคลุมอีกครั้ง

"เป็นเพียงพวกหัวขโมยที่หิวโหยหรือสายลับจากเมืองหลวงกันแน่?" เซียวหยวนเอ่ยถามพลางใช้ไม้เท้าพยุงกายเดินมาหยุดข้างกายภรรยา แม้ขาของเขาจะยังไม่หายดีนัก แต่ความสง่างามเยี่ยงพยัคฆ์ร้ายยังคงฉายชัดในแววตา

"ไม่ว่าจะเป็นผู้ใด ในเมืองที่แห้งแล้งและหนาวเหน็บเช่นนี้ ความหิวโหยย่อมทำให้คนกลายเป็นปีศาจได้ทั้งสิ้นเจ้าค่ะ" ซูเหยียนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงด้วยความมุ่งมั่น "พรุ่งนี้พวกเราต้องออกไปสำรวจเมืองเป่ยโจวอย่างจริงจัง หากจะสร้างฐานที่มั่น เราต้องรู้ก่อนว่าดินแดนแห่งนี้เหลืออะไรให้พวกเราหยิบจับได้บ้าง"

เช้าวันต่อมา ลมเหมันต์ยังคงกรีดผิวจนแสบร้อน ซูเหยียนและเซียวหยวนในชุดอาภรณ์เรียบง่ายแต่หนาแน่นพากันเดินออกไปตามถนนสายหลักของเมืองเป่ยโจว ภาพที่เห็นเบื้องหน้าช่างหดหู่ใจยิ่งนัก บ้านเรือนส่วนใหญ่ทำจากดินปนอิฐที่แตกกร่อน หลังคามุงหญ้าแห้งถูกพายุหิมะพัดจนโหว่เป็นรูกว้าง ชาวบ้านในชุดผ้าป่านขาดวิ่นนั่งพิงกำแพงด้วยใบหน้าซูบตอบ ดวงตาไร้ประกายแห่งความหวัง เด็กน้อยตัวเล็กๆ พยายามขุดคุ้ยกองหิมะเพื่อหารากไม้ที่พอจะประทังชีวิต

"ท่านพี่ ดูนั่นเถิด..." ซูเหยียนพึมพำ แววตาของนางไหววูบด้วยความเวทนา "เสบียงอาหารขาดแคลนหนักกว่าที่หลินต้าซานบอกไว้เสียอีก หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ก่อนจะถึงวสันตฤดู เมืองนี้คงกลายเป็นเมืองร้าง"

เซียวหยวนกวาดสายตามองสภาพแวดล้อมอย่างละเอียด "ดินแดนที่ฮ่องเต้เซียวเทียนอวี้ทอดทิ้ง ย่อมไม่ต่างจากสุสานคนเป็น แต่ในความสิ้นหวังย่อมมีหนทางรอดเสมอ เหยียนเอ๋อร์ เจ้ามีความคิดเช่นไร?"

ซูเหยียนไม่ได้ตอบในทันที นางหลับตาลงเรียกใช้งานระบบ AI ในสมอง *[คำสั่ง: สแกนโครงสร้างทางธรณีวิทยาและแหล่งทรัพยากรธรรมชาติในรัศมีห้าลี้]*

หน้าจอโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นในครรลองจักษุของนางแสดงแผนที่สามมิติ เส้นเลือดฝอยของแหล่งความร้อนและแร่ธาตุปรากฏขึ้นเป็นสีต่างๆ นางเดินนำเซียวหยวนไปยังพื้นที่ว่างเปล่าใจกลางเมือง ซึ่งมีบ่อน้ำเก่าคร่ำคร่าถูกทิ้งร้างจนมีหิมะทับถมสูง

*[ตรวจพบความชื้นสะพานในระดับลึก... สแกนซ้ำ... ยืนยันพิกัด: ตรวจพบแหล่งน้ำใต้ดินขนาดใหญ่ที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นน้ำแข็งและชั้นหินแกรนิตลึก 15 เมตร]*

"น้ำคือจุดเริ่มต้นของทุกสิ่งเจ้าค่ะ" ซูเหยียนลืมตาขึ้น ประกายในดวงตาของนางสว่างไสว "ใต้ฝ่าเท้าของพวกเรามีสายน้ำพาดผ่าน เพียงแต่ถูกสถาปนิกธรรมชาติกักขังไว้ด้วยชั้นน้ำแข็งหนา หากเราขุดมันขึ้นมาได้ ไม่เพียงแต่เสบียงที่จะเพาะปลูกได้ แต่จิตวิญญาณของคนเป่ยโจวจะฟื้นกลับคืนมาด้วย"

ในขณะที่ทั้งสองกำลังวางรากฐานอันยิ่งใหญ่ กลับไปที่บ้านพักที่ได้รับพระราชทาน โม่ไป๋และชุนเถากำลังเร่งรีบซ่อมแซมที่พำนักอย่างสุดกำลัง โม่ไป๋ใช้พละกำลังจากลมปราณที่เริ่มฟื้นฟูแบกท่อนซุงขนาดใหญ่ขึ้นไปเสริมโครงหลังคาที่ผุพัง ส่วนชุนเถาก็ใช้ดินเหนียวผสมฟางข้าวอุดรอยรั่วตามผนังเพื่อป้องกันลมหนาวที่จะลอดเข้ามาในยามค่ำคืน

"พี่โม่ไป๋ ท่านพักบ้างเถิด บาดเจ็บที่ไหล่ยังไม่หายดีมิใช่หรือ?" ชุนเถาเอ่ยด้วยความห่วงใยพลางยื่นผ้าสะอาดให้องครักษ์หนุ่ม

โม่ไป๋รับผ้ามาซับเหงื่อที่ซึมตามไรผม แม้อากาศจะหนาวเหน็บจนเห็นลมหายใจเป็นไอสีขาว "ข้ามิอาจพักได้ชุนเถา นายท่านและพระชายาฝากชีวิตไว้กับพวกเรา หากบ้านพักแห่งนี้ไม่อาจกันพายุหิมะที่จะมาถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้าได้ ข้าคงมิมีหน้าไปพบดวงวิญญาณบรรพบุรุษ"

ความพยายามของพวกเขาทำให้บ้านที่เคยดูเหมือนซากปรักหักพังเริ่มมีเค้าลางของความมั่นคง ทว่าความเงียบสงบกลับถูกทำลายลง เมื่อซูเหยียนและเซียวหยวนเดินลึกเข้าไปในย่านตลาดที่ซบเซา พวกเขาพบเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดขนสัตว์ราคาแพงยืนล้อมรอบร้านรวงเล็กๆ ที่มีป้ายชื่อว่า 'ร้านแลกเปลี่ยนเสบียงตระกูลหวัง'

ซูเหยียนหรี่ตาลงมองภาพชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่สวมหมวกขนมิงค์ เขากำลังชี้นิ้วสั่งการให้สมุนข่มขู่ชาวบ้านที่พยายามนำเครื่องประดับชิ้นสุดท้ายมาแลกกับข้าวสารเพียงหนึ่งกำมือ

"นั่นคือหวังเถี่ยจู้ พ่อค้าที่กุมชะตาชีวิตคนทั้งเมืองไว้ในกำมือ" เสียงของเซียวหยวนเย็นเยียบขึ้นมาทันที "ดูเหมือนว่าอุปสรรคแรกของพวกเรา จะมิใช่เพียงลมฟ้าอากาศเสียแล้ว"

ซูเหยียนกำหมัดแน่นในแขนเสื้อ ความคิดที่จะใช้แหล่งน้ำใต้ดินที่เพิ่งค้นพบเริ่มก่อตัวเป็นแผนการที่ซับซ้อนกว่าเดิม นางหันไปสบตาสามีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและสติปัญญา "หากเขาคิดจะผูกขาดลมหายใจของคนเป่ยโจว ข้าก็จะทำให้เขารู้ว่า การมีน้ำกินน้ำใช้ในดินแดนน้ำแข็งแห่งนี้ มีค่ามากกว่าทองคำที่เขาครอบครองอยู่เพียงใด!"

ทว่าในขณะที่นางกำลังจะก้าวเดินต่อ ระบบ AI กลับส่งสัญญาณเตือนสีแดงฉานขึ้นมาอีกครั้ง

*[คำเตือน: ตรวจพบคลื่นความกดอากาศต่ำเคลื่อนตัวเข้าสู่พื้นที่อย่างรวดเร็ว พายุหิมะระดับรุนแรงจะมาถึงในอีก 3 ชั่วโมงข้างหน้า]*

ซูเหยียนชะงักฝีเท้า ใบหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด พายุหิมะที่กำลังจะมาถึงนี้อาจพรากชีวิตผู้คนนับร้อย และอาจทำลายแผนการที่เพิ่งเริ่มต้นของนางลงอย่างสิ้นเชิง!

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: พ่อค้าหน้าเลือดหวังเถี่ยจู้]**