ตอนที่ 43

***บทที่ 43: เมล็ดพันธุ์ในมิติลับ***

ท่ามกลางกลุ่มควันที่พวยพุ่งและเสียงเอะอะโวยวายที่ดังมาจากทิศทางบ้านพัก ซูเหยียนมิได้ตระหนกจนเสียขวัญ นางกระชับฉลองพระองค์ตัวนอกของเซียวหยวนให้แน่นขึ้น ดวงตาคมปลาบจ้องมองผ่านม่านหิมะที่เริ่มหนาตา ทันใดนั้น เงาร่างกำยำของบุรุษผู้หนึ่งก็วิ่งฝ่าลมหนาวตรงมายังพวกเขา

"แม่นางซู! นายท่านเซียว! พวกท่านปลอดภัยดีหรือไม่?" หลินต้าซาน หัวหน้าหมู่บ้านผู้มีใบหน้ากร้านแดดเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระหืดกระหอบ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล

"หัวหน้าหมู่บ้าน เกิดสิ่งใดขึ้น? เหตุใดจึงมีเพลิงไหม้ในยามที่หิมะตกเช่นนี้?" ซูเหยียนถามพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ

หลินต้าซานถอนหายใจยาว ไอสีขาวพ่นออกจากปาก "พวกสมุนของหวังเถี่ยจู้มันจงใจเผากองฟืนและโรงนาเก่าใกล้ๆ ที่พักของพวกท่านเพื่อข่มขู่ แต่นั่นมิใช่สิ่งที่ข้ากังวลที่สุด... แม่นางซู ท่านต้องระวังตัวให้ดี พายุหิมะลูกนี้ใหญ่หลวงนัก และทุกครั้งที่ฟ้าปิดเช่นนี้ พวกโจรป่าจากหุบเขาอู๋หมิงจะฉวยโอกาสลงมาปล้นสะดมเสบียงอาหารที่ชาวบ้านกักตุนไว้ พวกมันโหดเหี้ยมผิดมนุษย์ ยิ่งปีนี้เสบียงขาดแคลน ข้าเกรงว่าพวกมันจะมิมุ่งเป้าไปที่ร้านค้าของหวังเถี่ยจู้เพียงอย่างเดียว แต่อาจจะลามมาถึงบ้านเรือนราษฎรด้วย"

เซียวหยวนที่ยืนนิ่งอยู่ข้างกายซูเหยียน แววตาพลันเย็นเยียบ "โจรป่ารึ... ในยามที่ราษฎรลำบากถึงเพียงนี้ พวกมันกลับยังคิดซ้ำเติม"

"ขอบคุณหัวหน้าหมู่บ้านที่มาเตือน" ซูเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบมั่นคง "ท่านรีบกลับไปดูแลคนในครอบครัวเถิด ส่วนเรื่องเสบียงและโจรป่า ข้าจะหาทางรับมือเอง"

หลังจากหลินต้าซานจากไปพร้อมคำเตือนที่หนักอึ้ง ซูเหยียนและเซียวหยวนก็กลับถึงเรือนพักที่ยังคงปลอดภัยดี นางจัดแจงให้เซียวหยวนพักผ่อนและกำชับให้โม่ไป๋เฝ้ายามอย่างเข้มงวด เมื่อสบโอกาสที่อยู่ตามลำพังในห้องนอนที่มืดมิด ซูเหยียนจึงหลับตาลงและถ่ายโอนจิตวิญญาณเข้าสู่ "มิติลับส่วนตัว" ทันที

*วูบ!*

ความหนาวเหน็บที่บาดลึกถึงกระดูกมลายหายไปในชั่วพริบตา แทนที่ด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของมวลบุปผาและอากาศที่อบอุ่นราวกับวสันตฤดู แสงสว่างนวลตาในมิติลับสะท้อนกับผิวน้ำในบ่อวิเศษที่ยังคงส่งประกายระยิบระยับ

*[ระบบปัญญาประดิษฐ์เริ่มการทำงาน: สภาวะแวดล้อมเหมาะสมต่อการเพาะปลูกพืชเมืองร้อนและพืชทนหนาวระดับสูง]* เสียงเรียบเฉยดังขึ้นในหัวของนาง

ซูเหยียนมิรอช้า นางเดินตรงไปยังแปลงดินที่เตรียมไว้ "ในยามที่พายุหิมะปกคลุม พืชผลภายนอกย่อมมิตายก็หยุดเติบโต แต่ในที่แห่งนี้ ข้าจะสร้างแหล่งเสบียงที่ไม่มีวันหมดสิ้น"

นางนำเมล็ดพันธุ์มันเทศและพืชตระกูลหัวที่ทนทานต่อสภาพอากาศ รวมถึงผักกาดขาวที่ได้รับการคัดสรรมาอย่างดีออกมาจากคลังจัดเก็บในระบบ มือเรียวบางบรรจงฝังเมล็ดพันธุ์ลงในดินที่ร่วนซุยและเปี่ยมไปด้วยธาตุอาหาร จากนั้นนางจึงตักน้ำจากบ่อวิเศษขึ้นมา และรดลงไปบนผืนดินอย่างทั่วถึง

ทันทีที่หยาดน้ำวิเศษสัมผัสกับหน้าดิน ปาฏิหาริย์ก็บังเกิดขึ้น!

ยอดอ่อนสีเขียวขจีเริ่มแทงทะลุผืนดินออกมาอย่างรวดเร็วราวกับมีชีวิต พวกมันขยายขนาดและแผ่กิ่งก้านใบออกมาต่อหน้าต่อตาซูเหยียน เถาของมันเทศเลื้อยพันไปตามพื้นดินอย่างแข็งแรง หัวของมันที่ซ่อนอยู่ใต้ดินขยายขนาดจนดันหน้าดินให้ปริแตกออก แสดงให้เห็นถึงความอุดมสมบูรณ์ที่เหนือธรรมชาติ

*[รายงานผล: การเร่งการเจริญเติบโตด้วยน้ำวิเศษประสบความสำเร็จ พืชผลกักเก็บสารอาหารครบถ้วนและมีพลังในการฟื้นฟูร่างกายสูงกว่าพืชปกติ 10 เท่า]*

ซูเหยียนมองดูทุ่งสีเขียวเล็กๆ ในมิติลับด้วยสายตาแห่งความหวัง นางรู้ดีว่าหากพายุหิมะนี้ยาวนานไปอีกเพียงครึ่งเดือน ชาวเมืองเป่ยโจวจะเข้าสู่สภาวะอดตาย และเมื่อถึงตอนนั้น พืชผลเหล่านี้จะเป็นทั้งอาวุธและโล่กำบังให้กับนางและเซียวหยวน

นางก้มลงขุดหัวมันเทศขนาดเขื่องขึ้นมาหนึ่งหัว ผิวของมันเรียบเนียนและมีกลิ่นหอมสดชื่น "หวังเถี่ยจู้ เจ้าจงภูมิใจในกองข้าวสารที่เจ้ากักตุนไว้เถิด เพราะอีกไม่นาน... สิ่งที่ข้ามีในมือจะทำให้ทองคำของเจ้ากลายเป็นเพียงก้อนหินไร้ค่า"

ซูเหยียนกลับออกมาจากมิติลับพร้อมกับแผนการที่ตกตะกอนในใจ นางเดินออกมาที่โถงกลางบ้าน พบเซียวหยวนที่นั่งรออยู่ข้างเตาผิง แสงไฟสลัวจับใบหน้าคมเข้มที่ดูเคร่งเครียดของเขา

"หยวนเกอ... ข้ามีวิธีที่จะทำให้เรามีน้ำและอาหารอย่างเพียงพอ โดยที่มิต้องพึ่งพาพ่อค้าหน้าเลือดคนนั้น" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ

เซียวหยวนเงยหน้าขึ้นมองนาง "เจ้าจะทำอย่างไร? ในสภาพอากาศเช่นนี้ แม้แต่น้ำในลำธารยังกลายเป็นน้ำแข็ง ดินก็แข็งจนมิมิอาจปลูกสิ่งใดได้"

ซูเหยียนเดินเข้าไปใกล้เขา แววตาของนางเป็นประกายลึกลับ "ดินข้างนอกอาจจะแข็ง แต่ใต้ดินลึกลงไปนั้นยังมีสายน้ำที่ไหลเวียนอยู่ หากเราหาจุดที่ถูกต้องเจอ เราก็จะมีน้ำใช้ตลอดฤดูหนาว และเรื่องอาหาร... ท่านมิต้องกังวล ข้ามีวิธีเตรียมการของข้า"

ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังปรึกษากัน เสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่รัวเร็วและรุนแรงจนบานไม้แทบจะหลุดออกมา!

"แม่นางซู! เปิดประตูเร็วเข้า! โจรป่า... โจรป่ามันเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว และพวกมันกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้!" เสียงของหลินต้าซานตะโกนแข่งกับเสียงลมพายุที่หวีดหวิว

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: แผนการขุดบ่อน้ำ]**