ตอนที่ 44

***บทที่ 44: แผนการขุดบ่อน้ำ***

สายลมหนาวกรีดแทรกเข้ามาในรอยแตกของบานประตูทันทีที่ซูเหยียนดึงมันเปิดออก ภาพเบื้องหน้าคือหลินต้าซานที่ยืนหอบหายใจจนเป็นไอสีขาว ใบหน้าของเขาซีดเผือดด้วยความตระหนก ดวงตาคู่นั้นสั่นระริกขณะมองมายังซูเหยียนและเซียวหยวนที่อยู่ด้านใน

"แม่นางซู! โจรป่าพวกนั้นมันมิได้เพียงแค่ลาดตระเวน แต่มันกำลังมุ่งหน้ามายังหมู่บ้านเรา เพราะรู้ว่าเสบียงในโกดังของพวกเราเริ่มร่อยหรอ พวกมันตั้งใจจะมาปล้นชิงในคืนที่พายุสงบ!" เสียงของหัวหน้าหมู่บ้านสั่นพร่าด้วยความกังวล

ซูเหยียนขมวดคิ้วเรียวสวย นางหันไปสบตากับเซียวหยวนที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ข้างเตาผิง แม้ร่างกายของเขาจะยังมิอาจเคลื่อนไหวได้ดั่งใจนึก แต่แววตาคมปลาบนั้นกลับเยือกเย็นดุจน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ "หยวนเกอ ท่านพักผ่อนเถิด เรื่องภายนอกข้าจะจัดการเอง"

นางหันกลับมาหาหลินต้าซาน "ท่านผู้ใหญ่หลิน เรื่องโจรป่าเราต้องเตรียมการป้องกัน แต่สิ่งที่สำคัญกว่าในยามนี้คือน้ำและอาหาร หากชาวบ้านไม่มีน้ำดื่มและไม่มีแรงสู้ ต่อให้มีกำแพงเหล็กก็มิอาจต้านทานผู้ใดได้"

"แต่แม่นางซู ลำธารกลายเป็นน้ำแข็งไปหมดแล้ว ดินก็แข็งปานหินเหล็ก จะหาแหล่งน้ำมาจากที่ใดได้?" หลินต้าซานทอดถอนใจอย่างสิ้นหวัง

ซูเหยียนยกยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ข้าเคยศึกษาตำราภูมิศาสตร์และศาสตร์แห่งการมองหาตาน้ำ ใต้ดินของเป่ยโจวมีสายน้ำอุ่นไหลเวียนอยู่ลึกๆ หากเราขุดถูกจุด เราจะมีน้ำใช้ตลอดฤดูหนาวนี้โดยไม่ต้องง้อน้ำแข็งจากลำธาร"

[ระบบ AI: ตรวจพบพิกัดตาน้ำใต้ดิน ห่างจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือของที่พัก 50 เมตร ความลึก 15 จั้ง ชั้นดินส่วนบนแข็งตัวจากความเย็น แต่ชั้นล่างเป็นดินปนทรายที่มีแรงดันน้ำสูง]

เสียงราบเรียบของระบบ AI ดังขึ้นในห้วงสำนึกของซูเหยียน พร้อมกับแผนที่สามมิติที่ปรากฏขึ้นในดวงตาของนางเพียงผู้เดียว นางไม่รอช้า รีบก้าวเดินฝ่าพายุหิมะออกไปทันที โดยมีหลินต้าซานและชาวบ้านอีกกลุ่มหนึ่งที่แอบฟังอยู่เดินตามมาด้วยความสงสัยระคนไม่เชื่อถือ

"ตรงนี้... ขุดตรงนี้!" ซูเหยียนหยุดยืนอยู่โคนต้นไม้โบราณที่เหี่ยวเฉาต้นหนึ่ง นางใช้เท้าเขี่ยหิมะออกแล้วชี้ลงไปที่พื้นดินที่ดูแห้งแล้งที่สุด

"แม่นางซู ท่านล้อพวกเราเล่นหรือ? ตรงนี้คือจุดที่แห้งที่สุดของหมู่บ้านเลยนะ!" ชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนแทรกขึ้นมา ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะหยันของคนอื่นๆ ที่คิดว่าสตรีจากเมืองหลวงผู้นี้คงเสียสติไปเพราะความลำบาก

ซูเหยียนมิลดละ นางหันไปสบตาหลินต้าซานด้วยความมุ่งมั่น "ท่านผู้ใหญ่หลิน หากข้าพูดจริง ชาวบ้านจะมีชีวิตรอด แต่หากข้าพูดเท็จ ท่านค่อยมาลงโทษข้าก็ยังมิสาย แต่ยามนี้... ชีวิตของทุกคนแขวนอยู่บนเส้นด้าย ท่านจะลองเสี่ยงดู หรือจะรอความตายพร้อมกับโจรป่า?"

ความเด็ดเดี่ยวในน้ำเสียงของนางทำให้หลินต้าซานตัดสินใจสั่งการให้ชายฉกรรจ์ห้าคนเริ่มลงจอบลงเสียม เสียงโลหะกระทบดินแข็งดัง *เคร้ง เคร้ง* สะท้อนไปทั่วหุบเขาที่เงียบเชียบ เวลาผ่านไปนับชั่วยาม เหงื่อไคลของชายเหล่านั้นไหลอาบแก้มแม้ในอากาศที่หนาวจัด

จนกระทั่งความลึกถึงจุดที่ระบบ AI แจ้งเตือน...

"น้ำ! มีน้ำซึมออกมาจริงๆ ด้วย!" เสียงตะโกนของชาวบ้านคนหนึ่งดังขึ้นอย่างตื่นเต้น ทุกคนต่างรุมล้อมเข้ามาดูที่ปากบ่อ ดินที่เคยแข็งกระด้างบัดนี้เริ่มอ่อนนุ่มและมีน้ำใสสะอาดค่อยๆ ผุดขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง น้ำนั้นมิได้เย็นจัดจนเป็นน้ำแข็ง แต่มันมีความอุ่นจางๆ จากความร้อนใต้พิภพซ่อนอยู่

ชาวบ้านเป่ยโจวที่เคยมีใบหน้าอมทุกข์ บัดนี้กลับอาบไปด้วยน้ำตาแห่งความปิติ พวกเขาต่างก้มลงวักน้ำขึ้นมาดื่มกิน "รสชาติมันช่างหวานล้ำนัก! แม่นางซู... ท่านคือเทพธิดามาโปรดพวกเราแท้ๆ!"

สายตาที่เคยมองซูเหยียนด้วยความดูแคลนและระแวงสงสัยในฐานะนักโทษเนรเทศ บัดนี้เปลี่ยนเป็นความเคารพยำเกรง หลินต้าซานมองดูสตรีที่ยืนนิ่งสงบอยู่ท่ามกลางหิมะด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย นางมิใช่เพียงคุณหนูที่ตกยาก แต่นางคือผู้นำที่มองเห็นทางรอดในจุดที่ทุกคนมองเห็นเพียงทางตัน

ซูเหยียนมองดูความสำเร็จเบื้องหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย แต่นางรู้ดีว่านี่เป็นเพียงก้าวแรก "ท่านผู้ใหญ่ จงรีบนำน้ำนี้ไปแจกจ่ายและกักเก็บไว้ และจงเตรียมรับมือ... เพราะเมื่อข่าวเรื่องตาน้ำนี้แพร่ออกไป หวังเถี่ยจู้และพวกโจรป่าคงมินั่งนิ่งดูดายแน่"

ในขณะที่ชาวบ้านกำลังโห่ร้องด้วยความยินดี ท่ามกลางเงามืดหลังพุ่มไม้หนาม มีสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความอาฆาตมาดร้าย มันคือลูกน้องของหวังเถี่ยจู้ที่ถูกส่งมาสอดแนม มือของมันกำด้ามดาบแน่นก่อนจะรีบถอยกายกลับออกไปเพื่อแจ้งข่าวร้ายแก่เจ้านายของมัน

ความสงบสุขชั่วครู่กำลังจะมลายหายไป เมื่อภัยคุกคามที่แท้จริงกำลังคืบคลานเข้ามาพร้อมกับเงาแห่งความโลภ!

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: การคุกคามจากลูกน้องหวังเถี่ยจู้]**