ตอนที่ 45

***บทที่ 45: การคุกคามจากลูกน้องหวังเถี่ยจู้***

สายลมเหนือหวีดหวิวพัดผ่านหมู่บ้านเป่ยโจวที่ปกคลุมด้วยหิมะหนา ทว่าบรรยากาศรอบบ่อน้ำที่เพิ่งขุดพบกลับคุกรุ่นด้วยไอความร้อนจางๆ และความปิติที่ยังไม่ทันจางหาย ชาวบ้านพากันวักน้ำที่ใสสะอาดขึ้นมาล้างหน้าล้างตา บ้างก็รองใส่ถังไม้ด้วยมือที่สั่นเทา หากแต่ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีนั้น ดวงตาเรียวคมของซูเหยียนกลับลอบสังเกตเห็นความผิดปกติในพุ่มไม้หนามไกลออกไป

ระบบ AI ในห้วงสำนึกของนางส่งสัญญาณเตือนสีแดงระยิบระยับ [ตรวจพบสิ่งมีชีวิตที่มีเจตนาร้ายในระยะหนึ่งร้อยเมตร จำนวนเจ็ดราย อัตราการคุกคาม: สูง]

ซูเหยียนมิได้ตระหนก นางเพียงขยับอาภรณ์สีซีดให้เข้าที่ พลางเหลือบมองโม่ไป๋ที่ยืนนิ่งประดุจรูปสลักหินอยู่ข้างกาย องครักษ์หนุ่มผู้นี้รับรู้ถึงกลิ่นอายสังหารได้รวดเร็วมิแพ้เทคโนโลยีจากโลกอนาคต มือของเขาแตะอยู่ที่ด้ามกระบี่อย่างสงบนิ่ง ทว่าไอสังหารที่แผ่ออกมากลับทำให้หิมะรอบตัวดูเหมือนจะจับตัวเป็นน้ำแข็งเร็วกว่าปกติ

"พวกมันมาเร็วกว่าที่คิด" เสียงทุ้มต่ำของเซียวหยวนดังขึ้นจากบนรถเข็นไม้ที่ตั้งอยู่ใต้ต้นหลิวแห้งกรัง แม้ร่างกายของเขาจะยังถูกพิษสลายกระดูกกัดกร่อนจนขยับเขยื้อนได้ลำบาก แต่เนตรคมกริบดุจพญามัจจุราชนั้นยังคงทรงอำนาจวาสนาที่มิอาจดูแคลนได้

"ท่านพี่พักผ่อนเถิด เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้ให้โม่ไป๋จัดการก็พอ" ซูเหยียนกล่าวเสียงเรียบ นัยน์ตาของนางจับจ้องไปยังกลุ่มคนเกือบสิบคนที่กำลังเดินดุ่มเข้ามาด้วยท่าทางพยศทระนง นำโดยชายร่างสันทัดหน้าตากะลิ้มกะเหลี่ยที่ชาวบ้านรู้จักดีในนาม 'อาโก่ว' สมุนเอกของหวังเถี่ยจู้ พ่อค้าผู้ผูกขาดทรัพยากรในแถบนี้

"ถอยไปให้หมด! ใครอนุญาตให้พวกเจ้าขุดบ่อน้ำตรงนี้!" อาโก่วตะโกนก้อง เสียงของมันแหบพร่าและเต็มไปด้วยอำนาจบาทใหญ่ มันกวาดสายตามองชาวบ้านที่พากันถอยกรูด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ซูเหยียนและกลุ่มของนาง "แม่นางซู... เจ้าช่างมีฝีมือนักนะ หาตาน้ำเจอในที่แห้งแล้งเช่นนี้ แต่เจ้าคงลืมไปว่า ที่ดินแถบนี้ทั้งหมด รวมไปถึงน้ำที่ผุดขึ้นมา ต้องได้รับการอนุญาตจากนายท่านหวังเถี่ยจู้เสียก่อน!"

หลินต้าซานเดินออกไปข้างหน้าด้วยร่างกายที่สั่นเทา "ท่านอาโก่ว นี่เป็นที่ดินสาธารณะของหมู่บ้านเป่ยโจว พวกเราขุดหาน้ำเพื่อประทังชีวิต เหตุใดต้องขออนุญาตท่านหวังด้วย?"

"หุบปาก! นายท่านหวังบอกว่าเป็นของท่าน ก็ต้องเป็นของท่าน!" อาโก่วถ่มน้ำลายลงบนหิมะ "น้ำพวกนี้ข้าจะกักไว้เอง ใครอยากได้ต้องจ่ายเบี้ยมา ไม่เช่นนั้นก็จงกลับไปกินหิมะประทังชีวิตเสีย!"

ซูเหยียนก้าวออกมาข้างหน้าก้าวหนึ่ง รอยยิ้มเย็นชาปรากฏที่มุมปาก "น้ำนี้มาจากสวรรค์ประทานให้ผู้ตกทุกข์ได้ยาก หวังเถี่ยจู้เป็นเพียงพ่อค้าเร่ มีสิทธิ์อันใดมาอ้างความเป็นเจ้าของ? หรือเขาคิดว่าตนเองใหญ่โตเกินกว่ากฎหมายของต้าฉู่ไปแล้ว?"

"นังแพศยา! เจ้าเป็นเพียงนักโทษเนรเทศ กล้าดียังไงมาสั่งสอนข้า!" อาโก่วหน้าแดงฉานด้วยความโกรธ มันหันไปสั่งลูกน้อง "ไปยึดบ่อน้ำนี่ซะ! ใครขวาง... ตีให้ตาย!"

ในขณะที่พวกนักเลงกำลังจะดาหน้าเข้ามา เซียวหยวนที่นั่งนิ่งอยู่กลับเอ่ยปากเรียกหลินต้าซานเสียงเย็น "ท่านผู้ใหญ่หลิน มานี่"

หลินต้าซานรีบเข้าไปใกล้ เซียวหยวนกระซิบสั่งการด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด "สั่งให้ชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านนำไม้พลองมาล้อมบ่อน้ำไว้เป็นวงกลม ใช้ความยาวของไม้เป็นระยะห่าง อย่าให้พวกมันเข้าใกล้ปากบ่อ และจงจำไว้... หากพวกมันก้าวเข้ามาแม้เพียงก้าวเดียว ให้เล็งที่จุดอ่อนใต้เข่า ไม่ต้องกลัวว่าจะเกิดเรื่อง ข้าจะเป็นผู้รับผิดชอบเอง"

คำพูดของเซียวหยวนแม้จะเบา ทว่ากลับเปี่ยมไปด้วยอำนาจการสั่งการแบบแม่ทัพใหญ่ที่คุ้นชินกับการบัญชาการรบ หลินต้าซานพยักหน้ารับอย่างลืมตัว และรีบไปรวบรวมชาวบ้านตามคำแนะนำทันที

"บังอาจ!" อาโก่วเห็นชาวบ้านเริ่มขัดขืนจึงชักมีดสั้นออกมา พุ่งเข้าหาซูเหยียนด้วยความบ้าคลั่ง "ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้รู้สำนึก!"

ทว่าก่อนที่มีดสั้นจะเข้าใกล้ชายเสื้อของซูเหยียน เงาดำสายหนึ่งก็วูบผ่านไป!

*เคร้ง!*

เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นพร้อมกับร่างของอาโก่วที่ลอยละลิ่วไปกระแทกกับโคนต้นไม้ใหญ่ โม่ไป๋ยืนอยู่ตรงจุดเดิม กระบี่ในมือยังมิได้ออกจากฝักเสียด้วยซ้ำ เขาเพียงใช้ฝักกระบี่กระแทกเข้าที่ยอดอกของมันอย่างแม่นยำ

"ผู้ใดก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว... แขนข้างนั้นจะมิอาจใช้การได้อีก" โม่ไป๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าไอสังหารที่แผ่ออกมากลับรุนแรงจนลูกน้องของหวังเถี่ยจู้ที่เหลือพากันชะงักเท้า

"พวกเจ้า... พวกเจ้ากล้าทำร้ายคนของนายท่านหวัง! ฝากไว้ก่อนเถอะ!" อาโก่วพยุงร่างกายที่บอบช้ำลุกขึ้น นัยน์ตาของมันเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น "หวังเถี่ยจู้มิปล่อยพวกเจ้าไว้แน่ โดยเฉพาะเจ้า... นังซูเหยียน เตรียมตัวตายได้เลย!"

พวกนักเลงรีบหามร่างของอาโก่วหนีเตลิดไปท่ามกลางเสียงโห่ไล่ของชาวบ้าน ทว่าซูเหยียนมิได้มีความยินดีแม้แต่น้อย นางมองตามแผ่นหลังของพวกมันไป พลางขมวดคิ้วมุ่น

"หวังเถี่ยจู้เริ่มหมายหัวเราแล้ว" นางพึมพำ

เซียวหยวนมองดูภรรยาของตนด้วยสายตาที่อ่านยาก "มันมิเพียงหมายหัว แต่จะกลับมาพร้อมกับกองกำลังที่ใหญ่กว่าเดิม น้ำวิเศษของเจ้านี้... นำมาซึ่งทั้งชีวิตและความตายในเวลาเดียวกัน"

ซูเหยียนหันไปมองสามีที่นั่งอยู่บนรถเข็น "หากเป็นเช่นนั้น เราก็ต้องทำให้คนของเขาขยับเขยื้อนไม่ได้เสียก่อนที่จะทันได้ลงมือ"

ในขณะที่ความมืดเริ่มเข้าปกคลุมหมู่บ้านเป่ยโจว และความหนาวเย็นทวีความรุนแรงขึ้น ซูเหยียนก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเซียวหยวน ใบหน้าของเขาเริ่มซีดเผือด ลมหายใจติดขัด พิษสลายกระดูกกำลังกลับมาเล่นงานเขาอีกครั้งเนื่องจากอากาศที่เย็นจัด และครั้งนี้ดูเหมือนมันจะรุนแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา!

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: การรักษาเบื้องต้น]**