ตอนที่ 46

***บทที่ 46: การรักษาเบื้องต้น***

ลมฤดูเหมันต์กรีดผ่านรอยแตกของผนังไม้ ผสานกับไอเย็นที่แผ่ซ่านออกมาจากผิวกายของเซียวหยวนจนบรรยากาศรอบด้านดูราวกับจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง ทันทีที่พวกนักเลงล่าถอยไป ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุม ทว่าภายในใจของซูเหยียนกลับเต้นระทึกด้วยความตระหนก นางรีบทรุดตัวลงข้างกายสามี ประคองร่างที่สั่นสะท้านของเขาไว้ในอ้อมแขน

"เซียวหยวน! ท่านอดทนไว้ก่อน"

ใบหน้าของบุรุษที่เคยองอาจบัดนี้ซีดเผือดจนไร้สีเลือด ริมฝีปากของเขาเขียวช้ำจากการขบเม้มเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวดที่หยั่งรากลึกถึงกระดูก พิษสลายกระดูกในร่างกายของเขามิได้เพียงแต่ทำลายพละกำลัง แต่มันยังตอบสนองต่ออากาศที่หนาวเหน็บอย่างรุนแรง ราวกับมีเข็มน้ำแข็งนับพันเล่มกำลังทิ่มแทงและบดขยี้เส้นเอ็นของเขาอยู่ทุกลมหายใจ

ซูเหยียนหลับตาลงวูบหนึ่ง เรียกใช้ระบบช่วยเหลือที่ผูกพันกับดวงวิญญาณ *‘สแกนอาการของเขาเดี๋ยวนี้!’* นางสั่งการผ่านความคิด

*‘ตรวจพบสภาวะพิษสลายกระดูกกำเริบขั้นรุนแรงเนื่องจากอุณหภูมิภายนอกต่ำเกินไป อัตราการเต้นของหัวใจเริ่มอ่อนแรง ลมปราณในจุดตันเถียนตีกลับ หากมิได้รับการระงับพิษโดยด่วน ร่างกายท่อนบนอาจเป็นอัมพฤกษ์ถาวร’* เสียงราบเรียบของระบบตอบกลับในห้วงสำนึก

ซูเหยียนขบกรามแน่น นางรู้ดีว่าลำพังสมุนไพรพื้นเมืองที่หาได้ในเป่ยโจวมิอาจต้านทานพิษร้ายที่ปรุงขึ้นจากวังหลวงได้ นางจึงตัดสินใจใช้ไม้ตายสุดท้าย มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบถ้วยกระเบื้องที่วางอยู่ใกล้ๆ แล้วอาศัยจังหวะที่โม่ไป๋กำลังยืนเฝ้าระวังอยู่หน้าประตู สื่อจิตไปยังมิติลับส่วนตัว

ภายในพริบตา น้ำใสดุจแก้วที่แฝงไปด้วยพลังชีวิตอันมหาศาลก็รินไหลออกมาจากอากาศธาตุลงสู่ถ้วยในมือ แต่นางมิได้ให้เขาดื่มน้ำเปล่า ซูเหยียนหยิบห่อผงยาที่ปรุงทิ้งไว้ล่วงหน้าผสมลงไปเพื่อพรางกลิ่นและรสชาติที่หอมหวานผิดปกติของน้ำวิเศษ

"ดื่มนี่เสีย... มันจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดของท่านได้" นางประคองศีรษะของเขาขึ้นอย่างเบามือ แล้วค่อยๆ ป้อนน้ำยาเข้าสู่ริมฝีปากที่สั่นเทา

ทันทีที่หยาดน้ำวิเศษสัมผัสลำคอ เซียวหยวนรู้สึกได้ถึงกระแสความอบอุ่นสายหนึ่งที่ไหลผ่านไปทั่วยกอก ความเย็นเยียบที่เคยเกาะกุมขั้วหัวใจคล้ายจะถูกหลอมละลายไปอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดที่แสนสาหัสเริ่มทุเลาลงทีละน้อย จนเขาสามารถพ่นลมหายใจออกมาได้ยาวขึ้น

ซูเหยียนมิได้หยุดเพียงเท่านั้น นางใช้นิ้วเรียวเล็กกดลงบนจุดชีพจรสำคัญที่หัวไหล่และหน้าอก ส่งผ่านพลังงานบางเบาเพื่อช่วยกระตุ้นการไหลเวียน "ลองขยับดูสิเจ้าคะ ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง?"

เซียวหยวนลองขยับปลายนิ้ว ความรู้สึกที่เคยขาดหายไปเริ่มกลับคืนมา เขาค่อยๆ ยกแขนที่เคยหนักอึ้งราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนขึ้นมาได้ แม้จะยังดูอ่อนแรงอยู่บ้าง แต่นี่นับว่าเป็นปาฏิหาริย์เหนือความคาดหมาย เขาสามารถขยับร่างกายท่อนบนได้คล่องแคล่วกว่าหลายวันที่ผ่านมาอย่างเห็นได้ชัด

"เจ้ายาของเจ้านี่... มันคือสิ่งใดกันแน่" เซียวหยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เริ่มกลับมามีพลัง แม้จะยังมีแววความสงสัยในดวงตาคมเข้ม

"มันคือผลจากการศึกษาตำราแพทย์โบราณของข้า อย่าเพิ่งซักไซ้เลยเจ้าค่ะ ตอนนี้ท่านต้องฉวยโอกาสที่พิษสงบลง เริ่มเดินลมปราณพื้นฐานอีกครั้ง" ซูเหยียนกลบเกลื่อนความลับด้วยรอยยิ้มบางๆ

เซียวหยวนพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขาหลับตาลง นั่งตัวตรงด้วยท่าทางที่มั่นคงขึ้นเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เดินทางมาถึงเมืองชายแดน เขาเริ่มรวบรวมสมาธิ พยายามชักนำกระแสความอบอุ่นที่เหลืออยู่จากน้ำวิเศษให้ไหลวนไปตามเส้นชีพจร แม้พิษสลายกระดูกจะยังคงอุดตันจุดสำคัญอยู่หลายแห่ง แต่ด้วยอานุภาพของน้ำวิเศษจากมิติลับ ทำให้เขาสามารถทลายสิ่งอุดตันเล็กน้อยได้สำเร็จ ลมปราณระดับพื้นฐานเริ่มโคจรไปรอบกาย เกิดเป็นไอสีขาวบางเบาที่แผ่ออกมา

ซูเหยียนเฝ้ามองดูภาพนั้นด้วยความโล่งอก อาการของเขามีแนวโน้มดีขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยที่สุดเขาก็พอจะปกป้องตนเองได้หากมีภัยมาถึงตัวในระยะประชิด

ทว่าในขณะที่ความอบอุ่นเริ่มกลับคืนมาสู่คนทั้งสอง เสียงท้องที่ร้องโครกครากของโม่ไป๋ที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตูก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ซูเหยียนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า ตั้งแต่มาถึงที่นี่ พวกเขายังมิได้ลิ้มรสเนื้อสัตว์เลยแม้แต่คำเดียว ร่างกายที่บาดเจ็บและกำลังฟื้นฟูเช่นนี้ หากขาดสารอาหารที่จำเป็น การรักษาคงจะหยุดชะงัก

ซูเหยียนมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด เห็นเพียงเงาตะคุ่มของแนวป่าหิมะที่ดูลึกลับและอันตราย "การรักษาเบื้องต้นได้ผลดีเกินคาด แต่หากจะให้ท่านฟื้นตัวได้เร็วกว่านี้ เราจำเป็นต้องมีสิ่งบำรุงที่มากกว่าน้ำและแป้งธัญพืชหยาบๆ"

นางหันไปมองโม่ไป๋ที่ดูอิดโรยไม่แพ้กัน "โม่ไป๋ พรุ่งนี้รุ่งเช้า เจ้าเตรียมตัวให้พร้อม เราจะเข้าไปในชายป่ากัน"

"คุณหนู... ท่านหมายความว่าอย่างไร?" โม่ไป๋ถามด้วยความงุนงง

ซูเหยียนยกยิ้มที่มุมปาก ดวงตาเป็นประกายด้วยแผนการบางอย่าง "ในป่านั้นมีสมบัติซ่อนอยู่ และข้ามีวิธีที่จะทำให้พวกมันยอมออกมาหาเราเองถึงที่"

เซียวหยวนลืมตาขึ้นมองนางด้วยสายตาลึกซึ้ง พลังที่เพิ่งฟื้นคืนมาทำให้เขารับรู้ได้ถึงความมุ่งมั่นของสตรีตรงหน้า แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวบางอย่างที่ผิดปกติจากภายนอกบ้านพักที่พังทลายหลังนี้... บางสิ่งที่มิใช่มนุษย์ และกำลังจับจ้องมาที่พวกเขาท่ามกลางความมืดมิด!

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: เนื้อสัตว์มื้อแรก]**