ตอนที่ 26

***บทที่ 26: ค้นพบน้ำพุร้อนซ่อนเร้น***

มวลอากาศร้อนระอุที่ปะทะเข้ากับใบหน้า ราวกับฝ่ามือแห่งฤดูใบไม้ผลิที่ยื่นมาโอบประคองท่ามกลางเหมันตฤดูอันโหดร้าย เสิ่นลู่กะพริบตาถี่ไล่หยาดน้ำค้างแข็งที่เกาะพราวบนขนตา สองเท้าของนางก้าวล่วงล้ำเข้าไปในโถงถ้ำหินกว้างใหญ่อย่างเชื่องช้า ท่ามกลางม่านหมอกสีขาวที่ลอยอวลอยู่ทั่วบริเวณ กลิ่นกำมะถันจางๆ ผสมผสานกับไอดินบริสุทธิ์โชยแตะจมูก เป็นกลิ่นอายที่สตรีผู้ผ่านความหนาวเหน็บแทบขาดใจมาอย่างนางคุ้นเคยและถวิลหาเป็นที่สุด

เมื่อดวงตาเริ่มปรับให้ชินกับแสงสลัวที่สะท้อนจากช่องหินด้านบน ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็ปรากฏชัดเจนขึ้น สิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่หลังม่านเถาวัลย์และดงไม้รกชัฏในส่วนลึกสุดของหุบเขาจิ่นซิ่ว มิใช่รังของสัตว์ร้ายดุร้ายแต่อย่างใด ทว่ามันคือ ‘บ่อน้ำพุร้อนธรรมชาติ’ ขนาดใหญ่ที่ซุกซ่อนตัวอยู่เงียบๆ ใต้หล้า!

ผิวน้ำสีมรกตใสกระจ่างกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่นเบาๆ ไอร้อนพวยพุ่งขึ้นสู่เบื้องบน เปลี่ยนสภาพถ้ำศิลาที่ควรจะเยียบเย็นให้กลายเป็นสรวงสวรรค์อันอบอุ่น เสิ่นลู่รีบก้าวเข้าไปใกล้บ่อน้ำ หย่อนกายลงนั่งยองๆ ริมขอบสระ ก่อนจะปลดถุงมือหนาเตอะออกแล้วจุ่มปลายนิ้วลงไปสัมผัสผิวน้ำ

"อุ่น... อุ่นจริงๆ ด้วย!" หญิงสาวพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า นัยน์ตาหงส์เบิกกว้าง เปล่งประกายแห่งความปีติยินดีอย่างปิดไม่มิด

ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากปลายนิ้วแล่นปราดไปทั่วสรรพางค์กาย ขับไล่ความหนาวเหน็บที่เกาะกินกระดูกมาตลอดหลายเดือนจนสิ้นซาก ในแคว้นเป่ยเหยียนที่ฤดูหนาวโหดร้ายทารุณราวกับลานประหาร การค้นพบแหล่งน้ำพุร้อนเช่นนี้มีค่าประดุจขุดพบขุมทองคำ! เสิ่นลู่วาดภาพในหัวทันที หากนางสามารถพาหลี่เสี่ยวเป่ามาอาบน้ำชำระกายที่นี่ได้ ร่างกายเล็กๆ ของบุตรชายที่เคยกอดรัดความหนาวสั่นจะต้องผ่อนคลายและแข็งแรงขึ้นอย่างแน่นอน ไม่ต้องทนต้มน้ำเดือดเช็ดตัวอย่างยากลำบากในป้อมปราการอีกต่อไป

ทว่า ในขณะที่นางกำลังดื่มด่ำกับความปีติ เสียงใสแจ๋วราวกับกระดิ่งเงินของ 'เสี่ยวไป๋' ภูติน้อยผู้ดูแลมิติวิเศษก็ดังขึ้นในห้วงจิตของนางอย่างตื่นเต้น

"นายหญิง! ท่านพบของดีเข้าให้แล้วเจ้าค่ะ! แต่ของดีที่ว่ามิใช่น้ำพุร้อนเพียงอย่างเดียวนะเจ้าคะ ท่านลองมองดูที่ขอบสระสิเจ้าคะ!"

เสิ่นลู่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดึงสติกลับมาจากผิวน้ำมรกต แล้วกวาดสายตาพินิจดูรอบบริเวณขอบสระตามคำแนะนำของภูติน้อย สิ่งที่นางเห็นคือชั้นโคลนตมสีเทาเข้มอมดำที่ทับถมกันอยู่รอบขอบบ่อหิน มันดูเหนียวหนืดและมีควันกรุ่นๆ ลอยขึ้นมาบางเบา เมื่อลองใช้มือตักขึ้นมาดูเล็กน้อย สัมผัสของมันทั้งเนียนละเอียดและอัดแน่นไปด้วยไอร้อน

"นี่มัน... โคลนตมธรรมดาไม่ใช่หรือ?" เสิ่นลู่เอ่ยถาม แม้สัญชาตญาณสัมผัสแห่งธรรมชาติในกายของนางจะรับรู้ได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แฝงอยู่ ทว่ายังไม่แน่ใจนักว่ามันคือสิ่งใด

"มิใช่โคลนธรรมดาเด็ดขาดเจ้าค่ะ!" เสี่ยวไป๋อธิบายด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว ภาคภูมิใจในความรู้ของตน "นี่คือ 'โคลนภูเขาไฟ' ที่ผ่านการหลอมรวมกับแร่ธาตุใต้พิภพมานับร้อยปี โคลนเหล่านี้อุดมไปด้วยแร่ธาตุหายากและปราณปฐพีที่เข้มข้นยิ่งนัก นายหญิง... ดินในแปลงเพาะปลูกของมิติไป๋อวี่ของเรา แม้จะวิเศษเพียงใด แต่หากเราต้องการเพาะปลูกพรรณไม้หรือสมุนไพรที่ต้องการธาตุอาหารสูงมากๆ การเติมแร่ธาตุใหม่ๆ ลงไปย่อมเป็นผลดีเจ้าค่ะ ข้าขอแนะนำให้นายหญิงขุดโคลนแร่ธาตุพวกนี้เข้าไปผสมกับดินในแปลงมิติ รับรองว่าผลผลิตรอบหน้าของท่านจะต้องก้าวกระโดดอย่างแน่นอน!"

ดวงตาของเสิ่นลู่ทอประกายวาววับทันที คำแนะนำของเสี่ยวไป๋นับเป็นการเปิดโลกทัศน์ของนางอย่างแท้จริง มิติวิเศษแม้มหัศจรรย์ ทว่าสัจธรรมแห่งการเกษตรคือการบำรุงดิน หากโคลนแร่ธาตุเหล่านี้สามารถยกระดับคุณภาพของดินในมิติได้ นั่นหมายความว่าสมุนไพรและพืชผักที่นางปลูกจะมีสรรพคุณล้ำเลิศขึ้นไปอีกขั้น!

"ดีล่ะ! เช่นนั้นข้าจะไม่เกรงใจธรรมชาติที่มอบของขวัญชิ้นนี้มาให้แล้วนะ"

เสิ่นลู่ไม่รอช้า นางเรียกจอบและตะกร้าสานออกมาจากมิติวิเศษ ก่อนจะลงมือขุดโคลนแร่ธาตุสีเข้มที่อยู่ริมขอบบ่อน้ำพุร้อนอย่างกระตือรือร้น แม้อากาศภายในถ้ำจะอบอุ่นจนเหงื่อเริ่มซึมชื้นตามหน้าผาก แต่นางกลับไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย ทุกครั้งที่จอบตักโคลนเหนียวหนืดใส่ตะกร้า นางสัมผัสได้ถึงไอพลังปฐพีที่อัดแน่น ส่งผ่านเข้าสู่มิติไป๋อวี่อย่างต่อเนื่อง

ทว่า ในขณะที่นางกำลังขุดคุ้ยดินโคลนลึกลงไปเรื่อยๆ พลัง 'สัมผัสแห่งธรรมชาติ' ขั้นสูงสุดที่สถิตอยู่ในกายพลันเกิดการสั่นพ้องอย่างรุนแรง! มันมิใช่การตอบสนองต่อแร่ธาตุในโคลน แต่เป็นปฏิกิริยาที่เกิดจากการสัมผัสได้ถึง 'พลังชีวิต' อันบริสุทธิ์และล้ำลึกยิ่งกว่าที่แอบซ่อนอยู่ในบริเวณใกล้เคียง

เสิ่นลู่ชะงักมือที่กำลังจับจอบ นางหลับตาลงเล็กน้อยเพื่อปล่อยให้สัมผัสแห่งธรรมชาตินำทาง คลื่นพลังงานสีม่วงอ่อนจางๆ ปรากฏขึ้นในมโนสำนึก มันลอยอวลและแผ่รัศมีออกมาจากมุมอับชื้นหลังขอนไม้ใหญ่ที่ผุพังอยู่ไม่ไกลจากต้นสายของน้ำพุร้อน

หัวใจของหญิงสาวเต้นระรัว กลิ่นหอมประหลาดที่มิใช่กลิ่นกำมะถัน ทว่าหอมหวนรัญจวนใจราวกับโอสถทิพย์ลอยมาตามไอร้อน นางทิ้งจอบในมือลง ค่อยๆ ยืดหยัดกายขึ้นและก้าวเดินอย่างแผ่วเบาไปยังขอนไม้ผุพังนั้น ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง สัญชาตญาณบอกนางว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังขอนไม้นี้ จะต้องเป็นสมุนไพรล้ำค่าที่หาไม่ได้ในตลาดยาของเมืองเฟิงหลิงเป็นแน่

มือเรียวบางที่เปื้อนคราบโคลนค่อยๆ ยื่นออกไปแหวกพุ่มเฟิร์นที่ปกคลุมขอนไม้ผุพังนั้น ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วของนางกำลังจะแตะต้องสิ่งที่เปล่งประกายสีม่วงเรืองรองเบื้องหลังใบไม้...

*แกรก... ซ่า!*

เสียงสวบสาบของการเสียดสีอย่างรุนแรง พร้อมกับเงาดำขนาดมหึมาที่พุ่งพรวดออกมาจากรอยแยกของโขดหินเหนือขอนไม้ผุพัง ตัดหน้าเสิ่นลู่ไปเพียงแค่คืบ ลมกรรโชกแรงจากการเคลื่อนไหวนั้นพัดเอาม่านหมอกและไอร้อนจนแตกกระจาย พร้อมกับเสียงขู่คำรามทุ้มต่ำที่ทำเอาอากาศธาตุในถ้ำสั่นสะเทือน!

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: ปรับปรุงดินและยกระดับการปลูก]**