ตอนที่ 9

***บทที่ 9: การฟื้นตัวและทักษะช่างไม้เบื้องต้น***

ท่ามกลางความมืดมิดที่ถูกส่องสว่างด้วยกองไฟเพียงรำไร เสิ่นลู่กระชับด้ามมีดสั้นในมือแน่น ดวงตาหรี่ลงจับจ้องไปยังเงาตะคุ่มที่พ้นขอบปากถ้ำออกไป เสียง ‘กรอบแกรบ’ นั้นยังคงแว่วมาตามลมพายุ นางกลั้นหายใจ เตรียมพร้อมจะจู่โจมหากสิ่งนั้นย่างกรายเข้ามา ทว่าครู่ต่อมา เงาร่างที่ดูสูงใหญ่กลับเคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้า แสงไฟสะท้อนให้เห็นแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยขนหนาสีเทาเงินของแพะภูเขาขนาดมหึมาตัวหนึ่ง มันเพียงแค่หลงทางมาหาที่กำบังลมเพียงชั่วครู่ ก่อนจะมุ่งหน้าฝ่าพายุหิมะลึกลงไปในหุบเขา

เสิ่นลู่ลอบถอนหายใจยาว ความตึงเครียดที่สะสมมาทั้งคืนผ่อนคลายลง นางลดมีดในมือลงพลางพึมพำกับตัวเอง “ที่นี่นอกจากพายุหิมะแล้ว ยังมีสิ่งมีชีวิตอื่นที่ซ่อนตัวอยู่สินะ”

นางหันกลับมาสนใจบุตรชายที่นอนอยู่บนเตียงฟาง มือเรียวแตะลงบนหน้าผากของหลี่เสี่ยวเป่า ความร้อนที่เคยแผดเผาราวกับไฟป่าบัดนี้จางหายไปสิ้น ทิ้งไว้เพียงความชื้นของเหงื่อที่ผุดพรายออกมาตามไรผม ลมหายใจของเด็กน้อยสม่ำเสมอและลึกยาว แสดงถึงการก้าวข้ามผ่านวิกฤตแห่งความตายมาได้แล้วด้วยอานุภาพของหญ้าเงินทิพย์และน้ำทิพย์จากมิติไป๋อวี่

“ท่าน... ท่านแม่...”

เสียงแหบพร่าเล็กๆ ดังขึ้นเบาๆ เสิ่นลู่สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบโน้มตัวลงไปดู หลี่เสี่ยวเป่าค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตากลมโตที่เคยหม่นแสงเพราะพิษไข้ บัดนี้กลับมาใสกระจ่างสะท้อนเงาไฟประหนึ่งไข่มุกดำ เด็กน้อยมองสบตานางด้วยความรักและโหยหา ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาจนเห็นลักยิ้มเล็กๆ ที่แก้ม

“เสี่ยวเป่า ลูกแม่ เจ้าฟื้นแล้ว! เจ็บที่ใดหรือไม่?” เสิ่นลู่ประคองร่างเล็กขึ้นมาสวมกอดด้วยความตื้นตัน

“ลูก... ลูกไม่เจ็บแล้วขอรับท่านแม่ ลูกฝันว่าได้กินขนมหวานที่อร่อยมาก” เด็กน้อยซบหน้าลงกับไหล่ของนาง พลางเรียก ‘ท่านแม่’ อย่างเต็มปากเต็มคำเป็นครั้งแรกนับแต่ฟื้นคืนสติขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านในอกทำให้เสิ่นลู่รู้ว่า จากนี้ไปนางมีหน้าที่ต้องปกป้องชีวิตนี้ไว้ให้ดีที่สุด

เมื่อตะวันรุ่งสาง แม้ภายนอกจะยังถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน แต่ภายในถ้ำกลับมีบรรยากาศของการเริ่มต้นใหม่ เสิ่นลู่สำรวจสภาพความเป็นอยู่ด้วยสายตาที่วิเคราะห์แบบพยาบาลสนาม พื้นถ้ำที่เย็นเฉียบและมีความชื้นซึมออกมาจากหินด้านล่างนั้นไม่ดีต่อปอดของเด็กที่เพิ่งฟื้นไข้ นางจำเป็นต้องยกระดับความเป็นอยู่ให้ดีขึ้น

[นายหญิง ท่านต้องการความช่วยเหลือในการออกแบบที่พักหรือไม่ขอรับ?] เสียงของเสี่ยวไป๋ ภูติน้อยจากมิติ ดังขึ้นในห้วงความคิด

‘เสี่ยวไป๋ ข้าต้องการสร้างเตียงไม้เบื้องต้นที่ไม่ต้องใช้ตะปู ข้าพอมีทักษะการปฐมพยาบาลและสร้างที่พักชั่วคราวมาบ้าง แต่ความรู้เรื่องงานช่างไม้โบราณของที่นี่ข้ายังไม่แม่นยำนัก’ เสิ่นลู่สื่อสารผ่านจิต

[รับทราบขอรับ! ข้าจะส่ง ‘แผนผังโครงสร้างการเข้าสลักไม้เบื้องต้น’ ให้ในมโนภาพของท่าน ท่านสามารถใช้กิ่งไม้แห้งเนื้อแข็งในป่ารอบๆ มาดัดแปลงได้]

เสิ่นลู่ลุกขึ้นเตรียมตัว นางใช้หินลับมีดจนคมกริบ แม้จะไม่มีเลื่อยหรือขวาน แต่ด้วยพละกำลังที่เพิ่มขึ้นจากการดื่มน้ำทิพย์ นางจึงสามารถใช้หินกะเทาะไม้และมีดสั้นจัดการกับกิ่งไม้ใหญ่ที่ถูกลมพายุพัดมาสุมอยู่หน้าปากถ้ำได้ นางคัดเลือกกิ่งไม้ที่มีขนาดใกล้เคียงกันสี่กิ่งเพื่อทำเป็นขาเตียง และไม้แผ่นยาวอีกจำนวนหนึ่ง

นางเริ่มใช้หินกะเทาะส่วนปลายของไม้ให้เป็นร่องลึก สลับกับการใช้มีดสั้นขูดเกลาให้เข้ารูปตามแผนผังที่เสี่ยวไป๋แนะนำ ความเป็นพยาบาลทำให้มือของนางนิ่งและแม่นยำอย่างยิ่ง นางสร้าง ‘รอยบาก’ เพื่อให้ไม้แต่ละชิ้นขัดกันเองโดยธรรมชาติ จากนั้นจึงใช้เถาวัลย์ป่าที่แช่น้ำทิพย์จนเหนียวและยืดหยุ่นมาพันธนาการรอยต่อให้แน่นหนาขึ้น

หลี่เสี่ยวเป่านั่งดูท่านแม่ของตนทำงานด้วยดวงตาเป็นประกาย “ท่านแม่เก่งที่สุดเลยขอรับ! ไม้พวกนั้นดูเหมือนมังกรที่กำลังโอบกอดกันอยู่เลย”

เสิ่นลู่หัวเราะเบาๆ พลางเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก “นี่เรียกว่าการเข้าสลักไม้ลูกรัก เราจะทำเตียงที่สูงพ้นพื้นดิน เพื่อไม่ให้ความเย็นจากดินมาทำร้ายเจ้าได้”

ผ่านไปครึ่งค่อนวัน เตียงไม้ยกสูงขนาดเล็กที่แม้จะดูเรียบง่ายแต่แข็งแรงมั่นคงก็เสร็จสมบูรณ์ เสิ่นลู่นำแผ่นหนังและฟางแห้งที่อบจนอุ่นมาวางทับลงไป กลายเป็นที่นอนที่ปลอดภัยและอบอุ่นกว่าเดิมหลายเท่า นางยังใช้ทักษะช่างไม้ที่เพิ่งฝึกฝน สร้างโต๊ะเตี้ยๆ สำหรับวางถ้วยน้ำทิพย์และหม้อดินเผาไว้ข้างหัวเตียงอีกด้วย

ขณะที่นางกำลังจัดวางของอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบมิติไป๋อวี่ก็ดังขึ้นอย่างไม่คาดคิด

[แจ้งเตือน: นายหญิงทำการปรับปรุงที่อยู่อาศัยและดูแลผู้รับผลประโยชน์ในมิติจนมีสภาวะจิตใจดีเยี่ยม พลังงานชีวิตเพิ่มขึ้นถึงเกณฑ์ที่กำหนด... กำลังเริ่มกระบวนการวิวัฒนาการมิติขั้นที่สอง!]

เสิ่นลู่หยุดมือทันที แสงสีทองอ่อนๆ เริ่มแผ่ออกมาจากจี้หยกที่หน้าอกของนาง ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่กระจายไปทั่วร่าง พร้อมกับเสียงของเสี่ยวไป๋ที่ตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น

[นายหญิง! มิติกำลังจะขยายตัว และมีความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เกิดขึ้นในห้องลับที่เคยถูกปิดตายขอรับ!]

ดวงตาของเสิ่นลู่เบิกกว้าง นางมองไปรอบๆ ถ้ำที่เพิ่งจะเริ่มเข้าที่เข้าทาง ทว่าความตื่นเต้นในมิติวิเศษกลับดึงดูดใจนางมากกว่า นางรีบหันไปหาหลี่เสี่ยวเป่าที่กำลังเคลิ้มหลับไปบนเตียงใหม่ ก่อนจะหลับตาลงเพื่อส่งกระแสจิตเข้าไปดูความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผย

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: ปลดล็อกห้องเก็บของวิเศษ]**