ตอนที่ 12

***บทที่ 12: ผู้บุกรุกยามวิกาล***

รัตติกาลคลี่คลุม หมู่บ้านชิงสุ่ยจมดิ่งสู่ห้วงนิทรา แสงจันทร์ส่องสาดส่องกระทบหลังคาบ้านเรือน เคลือบคลุมทุกสิ่งด้วยสีเงินยวง ทว่าความสงบเงียบนั้นกลับถูกรบกวนด้วยร่างเงาตะคุ่มที่เคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบา มุ่งตรงไปยังกระท่อมหลังเล็กของครอบครัวหลินต้าซาน

หวังเจียวลี่ ป้าสะใภ้ใหญ่ผู้มีชื่อเสียงในด้านความปากร้ายและเห็นแก่ตัว ค่อยๆ ย่องเข้ามาใกล้กระท่อม นางหยุดอยู่หน้าประตู สอดส่ายสายตาไปรอบด้านเพื่อสำรวจความเคลื่อนไหว เมื่อเห็นว่าไม่มีผู้ใด นางจึงลงมือคลำหาช่องโหว่ของประตูที่ผุพัง

กลิ่นหอมของหมูตุ๋นที่ลอยอบอวลเมื่อยามเย็นยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ นางกัดฟันกรอดด้วยความริษยา “พวกมันต้องมีเสบียงเหลืออยู่แน่ๆ ข้าจะต้องเอามาให้ได้”

ทว่าสิ่งที่หวังเจียวลี่ไม่รู้ก็คือ ในความมืดมิดนั้น ดวงตาคมกริบคู่หนึ่งกำลังจับจ้องทุกการกระทำของนางอยู่ ระบบ AI เซียนโอสถกสิกรรมได้แจ้งเตือนถึงผู้บุกรุกในรัศมีใกล้เคียงตั้งแต่เมื่อครู่นี้แล้ว

“ผู้บุกรุก ตรวจพบผู้บุกรุก หวังเจียวลี่” เสียงสังเคราะห์แว่วดังในโสตประสาทของหลิน ชิงเหมี่ยวที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง

ชิงเหมี่ยวลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว นางลุกขึ้นนั่งด้วยความระมัดระวัง มองไปยังทิศทางที่ระบบ AI แจ้งเตือน นางขมวดคิ้วเล็กน้อย “ป้าสะใภ้ใหญ่? นางต้องการอะไรในเวลานี้”

ความคิดแรกที่ผุดขึ้นในสมองของนางคือเรื่องเสบียงอาหาร นางรู้ดีว่าป้าสะใภ้ใหญ่เป็นคนเช่นไร เห็นแก่ตัวและพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง

“นางคงจะมาขโมยอาหารของเรา” ชิงเหมี่ยวพึมพำกับตัวเอง “ข้าจะไม่ยอมให้นางทำสำเร็จ”

ด้วยความคิดนั้น ชิงเหมี่ยวจึงตัดสินใจที่จะวางแผนรับมือกับหวังเจียวลี่ นางค่อยๆ ลุกจากเตียง เดินไปหยิบเชือกป่านที่วางอยู่มุมห้อง แล้วค่อยๆ ย่องออกไปนอกกระท่อมอย่างเงียบเชียบ

หวังเจียวลี่ยังคงง่วนอยู่กับการงัดแงะประตู นางไม่รู้เลยว่าภัยกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้

ชิงเหมี่ยวซ่อนตัวอยู่ในเงามืดข้างกระท่อม สังเกตการณ์อย่างใจเย็น เมื่อเห็นว่าหวังเจียวลี่กำลังก้มหน้าก้มตาอยู่กับการงัดประตู นางก็ตัดสินใจลงมือ

นางผูกเชือกป่านเข้ากับต้นไม้เล็กๆ ที่อยู่ใกล้ประตูอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ลากเชือกอีกด้านหนึ่งข้ามไปยังอีกฝั่งหนึ่งของประตู ให้เชือกอยู่ในระดับข้อเท้าของผู้ที่เดินผ่าน

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ชิงเหมี่ยวก็ซ่อนตัวกลับเข้าไปในเงามืดอีกครั้ง รอคอยเหยื่อมาติดกับ

ในที่สุด ประตูก็เปิดออก หวังเจียวลี่ค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปในกระท่อมอย่างระมัดระวัง สายตาของนางกวาดมองไปรอบด้านเพื่อสำรวจหาอาหาร

ทันใดนั้นเอง เท้าของนางก็สะดุดเข้ากับเชือกป่านที่ขึงไว้ นางเสียหลัก ล้มคว่ำลงกับพื้นอย่างแรง

“โอ๊ย!” หวังเจียวลี่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด หน้าผากของนางกระแทกเข้ากับพื้นดินอย่างจัง เลือดซึมออกมาเล็กน้อย

เสียงดังโครมครามทำให้คนในกระท่อมตื่นขึ้น หลินต้าซานและซูซิ่วอิงลุกขึ้นจากเตียงด้วยความตกใจ

“เกิดอะไรขึ้น?” หลินต้าซานถามด้วยความงัวเงีย

“ข้าไม่รู้” ซูซิ่วอิงตอบ “แต่เสียงดังมาจากข้างนอก”

ทั้งสองคนรีบเดินออกจากกระท่อมด้วยความเป็นห่วง ทันทีที่ออกมา ก็เห็นหวังเจียวลี่นอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้น

“เจียวลี่! เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า?” หลินต้าซานรีบเข้าไปประคองนางขึ้น

หวังเจียวลี่เงยหน้าขึ้นมองหลินต้าซานด้วยความโกรธแค้น “เจ้า… เจ้าทำอะไรของเจ้า!” นางตวาด

“ข้าต่างหากที่ต้องถามเจ้า” หลินต้าซานตอบด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “เจ้ามาทำอะไรที่บ้านข้าในเวลากลางคืนเช่นนี้?”

หวังเจียวลี่หน้าซีดเผือด นางไม่รู้จะตอบอย่างไรดี นางไม่สามารถบอกความจริงได้ว่านางมาขโมยอาหาร เพราะมันจะทำให้ตนเองต้องอับอาย

“ข้า… ข้าแค่เดินผ่านมา” นางแก้ตัวอย่างตะกุกตะกัก “ข้าได้ยินเสียงดังมาจากทางนี้ ก็เลยเข้ามาดู”

หลินต้าซานขมวดคิ้ว เขาไม่เชื่อคำพูดของนาง แต่ก็ไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืด

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ก็กลับไปเสีย” เขาบอกด้วยน้ำเสียงเย็นชา

หวังเจียวลี่กัดฟันกรอดด้วยความโกรธ นางรู้ว่าหลินต้าซานไม่เชื่อคำพูดของนาง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นางจำต้องลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้า แล้วเดินกลับบ้านไปด้วยความแค้นเคือง

เมื่อหวังเจียวลี่เดินลับสายตาไปแล้ว หลินต้าซานก็หันมามองชิงเหมี่ยวด้วยความสงสัย

“ชิงเหมี่ยว เจ้ารู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือไม่?” เขาถาม

ชิงเหมี่ยวยิ้มเล็กน้อย “ข้าแค่ได้ยินเสียงดัง ก็เลยออกมาดู” นางตอบอย่างคลุมเครือ

หลินต้าซานมองหน้าลูกสาวด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรอีก เขาเพียงแค่ส่ายหน้า แล้วเดินกลับเข้าไปในกระท่อมพร้อมกับซูซิ่วอิง

ชิงเหมี่ยวมองตามหลังบิดามารดาไปด้วยรอยยิ้ม นางรู้ว่าพวกท่านคงจะสงสัย แต่ก็ไม่อยากจะพูดอะไรมาก นางเพียงแค่ต้องการปกป้องครอบครัวของตนเองจากคนที่ไม่หวังดี

นางมองไปยังทิศทางที่หวังเจียวลี่เดินจากไป แววตาของนางแข็งกร้าวขึ้นเล็กน้อย “ต่อไปนี้ ข้าจะไม่ยอมให้ใครมารังแกครอบครัวของข้าได้อีก”

ท่ามกลางความมืดมิด ชิงเหมี่ยวสาบานกับตัวเองว่าจะปกป้องครอบครัวของตนเองให้ถึงที่สุด ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: เริ่มพลิกฟื้นผืนดิน]**