ตอนที่ 35

***บทที่ 35: สมุนไพรลอตใหญ่***

สิ้นเสียงประกาศกร้าวของหลินชิงเหมี่ยวที่สะท้อนก้องกังวานในมิติลับหยกปราณ บรรยากาศรอบด้านพลันสั่นไหวเบาๆ ตอบรับเจตนารมณ์อันแรงกล้าของนายหญิง แสงสีฟ้ากระจ่างตาจากหญ้าเกล็ดหิมะปราณนับไม่ถ้วนทอประกายระยิบระยับราวกับเกลียวคลื่นแห่งดวงดาวที่พร้อมจะซัดสาดทำลายล้างความโอหังของศัตรูให้ย่อยยับ

"ระบบเอไอเซียนโอสถกสิกรรม เริ่มกระบวนการเก็บเกี่ยวขั้นสูงสุด!"

นางออกคำสั่งผ่านจิตวิญญาณอย่างเด็ดขาด สิ้นคำสั่งนั้น หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าพลันสว่างวาบขึ้นตรงหน้า

[ติ๊ง! ยืนยันคำสั่ง ยืนยันการเก็บเกี่ยวหญ้าเกล็ดหิมะปราณขั้นสมบูรณ์ กำลังดำเนินการ...]

เสียงกลไกไร้อารมณ์ดังขึ้น พร้อมกับมวลพลังงานไร้สภาพที่แผ่กระจายออกจากระบบเอไอเข้าปกคลุมแปลงดินปราณทั้งหมด เพียงพริบตาเดียว ต้นหญ้าสีฟ้าอ่อนที่อุดมไปด้วยพลังวิญญาณอันบริสุทธิ์ก็ถูกถอนรากขึ้นมาอย่างประณีตบรรจง ไร้ซึ่งรอยขีดข่วนหรือความบอบช้ำใดๆ พวกมันลอยขึ้นเหนือพื้นดินก่อนจะถูกจัดเรียงและบรรจุลงในหีบไม้และตะกร้าภายในกระท่อมเก็บของอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย กลิ่นหอมสดชื่นของสมุนไพรที่ผสานกับไอวิญญาณเข้มข้นอบอวลไปทั่วทั้งมิติลับ

หลินชิงเหมี่ยวมองดูผลผลิตจำนวนมหาศาลด้วยแววตาพึงพอใจ หญ้าเกล็ดหิมะลอตนี้ไม่เพียงแต่มีปริมาณมากกว่าครั้งก่อนๆ หลายสิบเท่า แต่คุณภาพของมันยังก้าวข้ามขีดจำกัดเดิมไปไกลลิบ นี่คือกระสุนปืนใหญ่ที่นางจะใช้ยิงถล่มฐานที่มั่นของโรงหมอบัวหิมะให้พังพินาศ!

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อแสงตะวันสายแรกสาดส่องกระทบหลังคาเรือนตระกูลหลิน หลินชิงเหมี่ยวได้ตระเตรียมตะกร้าไม้ไผ่ใบเขื่องหลายใบที่อัดแน่นไปด้วยหญ้าเกล็ดหิมะปราณซึ่งถูกคลุมปิดทับด้วยผ้าฝ้ายอย่างมิดชิด นางอำลาหลินต้าซานและมารดา ก่อนจะจ้างเกวียนเทียมวัวของชาวบ้านเดินทางมุ่งหน้าสู่อำเภอไป๋หยุนด้วยความรวดเร็ว

ณ โรงหมอหุยชุน บรรยากาศในยามเช้ายังคงคึกคัก เถ้าแก่เถาฟู่กุ้ยกำลังยืนกุมขมับอยู่หลังโต๊ะบัญชี ใบหน้าอวบอูมของเขามีร่องรอยความกังวลฉายชัด ข่าวการลอบกัดของหมอผิงแห่งโรงหมอบัวหิมะเมื่อวานนี้ทำให้เขาตระหนักได้ว่า สงครามแย่งชิงตลาดสมุนไพรได้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว หากเขาไม่มีสินค้าคุณภาพสูงมาดึงดูดลูกค้า โรงหมอหุยชุนอาจตกอยู่ในที่นั่งลำบาก

"เถ้าแก่เถา ข้ามาส่งของแล้วเจ้าค่ะ"

เสียงใสกระจ่างที่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตู เถาฟู่กุ้ยเงยหน้าขึ้นขวับ เมื่อเห็นร่างบอบบางของหลินชิงเหมี่ยวที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่หลายใบ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจระคนยินดี เขารีบก้าวออกจากหลังโต๊ะบัญชีมาต้อนรับนางด้วยตนเองทันที

"แม่นางหลิน! เจ้านำสิ่งใดมามากมายถึงเพียงนี้? หรือว่า..." เถ้าแก่เถามองตะกร้าเหล่านั้นด้วยใจที่เต้นระรัว

หลินชิงเหมี่ยวยิ้มบางๆ นางไม่ตอบคำ แต่เอื้อมมือไปเลิกผ้าฝ้ายที่คลุมตะกร้าใบหนึ่งออก

พรึ่บ!

วินาทีที่ผ้าคลุมถูกเปิดออก กลิ่นหอมบริสุทธิ์ของสมุนไพรที่อัดแน่นไปด้วยพลังวิญญาณก็พวยพุ่งออกมา ปะทะเข้ากับใบหน้าของเถาฟู่กุ้ยอย่างจัง รัศมีสีฟ้าจางๆ ที่แผ่ออกมาจากหญ้าเกล็ดหิมะปราณหลายสิบชั่งทำเอาผู้คนในโรงหมอถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึกโดยพร้อมเพรียง

"สวรรค์! นี่มัน... หญ้าเกล็ดหิมะปราณขั้นสมบูรณ์! แถมยังมีปริมาณมหาศาลถึงเพียงนี้!" เถาฟู่กุ้ยอุทานเสียงหลง สองมือของเขาสั่นเทาขณะประคองก้านสมุนไพรขึ้นมาตรวจสอบ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและปีติยินดีสุดขีด "ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว! ด้วยสมุนไพรลอตใหญ่นี้ โรงหมอหุยชุนของเราจะผูกขาดการรักษาโรคไข้ป่าและอาการอักเสบในเมืองหลินโจวได้ทั้งหมด หมอผิงหน้าโง่นั่นจะต้องกระอักเลือดตายเมื่อเห็นพวกเราทะยานขึ้นเป็นอันดับหนึ่ง!"

หลินชิงเหมี่ยวพยักหน้าเบาๆ "นี่คือคำตอบของข้าต่อการกระทำอันต่ำช้าของโรงหมอบัวหิมะเจ้าค่ะ เถ้าแก่เถา พวกเรามาร่วมมือกันกวาดล้างอิทธิพลของพวกมันให้สิ้นซากเถิด"

"ตกลง! ย่อมต้องเป็นเช่นนั้น!" เถาฟู่กุ้ยหัวเราะร่วน เขารีบสั่งให้ลูกจ้างนำสมุนไพรไปชั่งน้ำหนักและตีราคาด้วยเรตที่สูงที่สุดเท่าที่โรงหมอเคยจ่ายมา เงินตำลึงเงินก้อนโตถูกนำมาวางตรงหน้านางอย่างรวดเร็ว

ทว่านั่นยังไม่จบ เถาฟู่กุ้ยล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อ ก่อนจะหยิบป้ายหยกสีเขียวมรกตเนื้อละเอียดชิ้นหนึ่งออกมา บนป้ายสลักลวดลายพฤกษาและอักษรคำว่า 'หุยชุน' อย่างวิจิตรบรรจง เขาประคองป้ายหยกนั้นยื่นให้หลินชิงเหมี่ยวด้วยท่าทีเคร่งขรึมและให้เกียรติอย่างสูงสุด

"แม่นางหลิน โปรดรับสิ่งนี้ไว้" เถ้าแก่เถากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "นี่คือป้ายหยกสัญลักษณ์วีไอพีของโรงหมอหุยชุนเรา ทั่วทั้งอำเภอไป๋หยุนมีผู้ครอบครองไม่ถึงสามคน ผู้ที่ถือป้ายนี้ถือเป็นสหายและคู่ค้าคนสำคัญระดับสูงสุดของข้า หากเจ้าต้องการสิ่งใด ไม่ว่าจะเป็นสมุนไพรหายาก ข้อมูล หรือความช่วยเหลือใดๆ ขอเพียงแสดงป้ายนี้ โรงหมอหุยชุนพร้อมจะทุ่มเทสรรพกำลังทั้งหมดเพื่อเจ้า!"

หลินชิงเหมี่ยวรับป้ายหยกมาลูบเบาๆ สัมผัสเย็นเยียบของเนื้อหยกแฝงไว้ด้วยอำนาจและเส้นสายที่ประเมินค่ามิได้ การได้รับสถานะคู่ค้าสำคัญนี้หมายความว่านางมีรากฐานที่มั่นคงในโลกธุรกิจของอำเภอไป๋หยุนอย่างแท้จริง

"ขอบคุณเถ้าแก่เถา ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง" นางเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะทำทีเป็นนึกบางอย่างขึ้นได้ "จริงสิเจ้าคะ นอกจากการส่งสมุนไพรแล้ว วันนี้ข้ายังมีเรื่องอยากรบกวนท่านอีกประการหนึ่ง ข้าอยากจะขอยืมตำราแพทย์แผนโบราณของโรงหมอไปศึกษาเพิ่มเติมสักหน่อย จะได้หรือไม่?"

เถาฟู่กุ้ยชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะชอบใจ "เด็กฉลาดเช่นเจ้ารู้จักใฝ่หาความรู้ ย่อมเป็นเรื่องดีดียิ่ง! รอประเดี๋ยว ข้ามีตำรา 'โอสถวิถีร้อยสมุนไพร' ซึ่งเป็นบันทึกเก่าแก่ของปรมาจารย์แพทย์รุ่นก่อน แม้จะอ่านยากสักหน่อยแต่เนื้อหาลึกซึ้งนัก ข้ายินดีให้เจ้ายืมไปศึกษา!"

ไม่นานนัก ตำราปกหนังเก่าคร่ำคร่าก็ถูกส่งมอบถึงมือนาง หลินชิงเหมี่ยวเก็บตำราลงตะกร้าอย่างระมัดระวัง ริมฝีปากของนางยกโค้งขึ้นอย่างพอใจ นี่ต่างหากคือเป้าหมายแฝงของนางในวันนี้!

ความรู้ทางการแพทย์สมัยใหม่ของนางและฐานข้อมูลในระบบเอไอนั้นล้ำหน้าเกินกว่ายุคสมัยนี้ไปมาก หากนางลงมือรักษาผู้คนด้วยวิธีที่แปลกประหลาด ย่อมต้องถูกตั้งข้อสงสัยเป็นแน่ แต่หากนางมีตำราแพทย์โบราณเล่มนี้เป็น 'เกราะบังหน้า' นางก็สามารถอ้างได้ว่าเคล็ดวิชาและสูตรยาประหลาดทั้งหลาย ล้วนตระหนักรู้และพลิกแพลงมาจากคัมภีร์เล่มนี้!

เมื่อตะวันบ่ายคล้อย หลินชิงเหมี่ยวเดินทางกลับถึงหมู่บ้านชิงสุ่ย นางเก็บตัวอยู่ในห้องเล็กๆ ของตน นำตำรา 'โอสถวิถีร้อยสมุนไพร' ออกมาเปิดอ่านบนโต๊ะ หน้าต่างระบบเอไอสีฟ้าปรากฏขึ้นสอดประสานกับการกวาดสายตาของนาง

[ติ๊ง! กำลังสแกนเนื้อหาในตำรา... ดำเนินการผสานข้อมูลแพทย์แผนจีนโบราณเข้ากับฐานข้อมูลชีวเวชศาสตร์สมัยใหม่... เสร็จสิ้น!]

ดวงตาของหลินชิงเหมี่ยวเป็นประกาย นางหยิบกระดาษและพู่กันขึ้นมาขีดเขียนอย่างรวดเร็ว สมองของนางกำลังทำงานอย่างหนักเพื่อประยุกต์ทฤษฎีในตำราเข้ากับคุณสมบัติของหญ้าเกล็ดหิมะปราณ นางตั้งใจจะสกัดมันออกมาเป็น 'ยาลูกกลอนห้ามเลือดสูตรปรับปรุง' ที่มีประสิทธิภาพเหนือกว่ายาบาดแผลทั่วไปนับสิบเท่า!

"หากใช้ความร้อนระดับนี้ ผสมกับรากของหญ้าเกล็ดหิมะปราณ... ปฏิกิริยาการสมานเซลล์จะเกิดขึ้นในพริบตา..." นางพึมพำกับตัวเองขณะจำลองการปรุงยาในห้วงความคิด ความตื่นเต้นในฐานะหมอผู้บ้าคลั่งการวิจัยกำลังพุ่งพล่าน

ทว่า ในขณะที่สมการตัวยาสุดท้ายกำลังจะเสร็จสมบูรณ์ลงบนแผ่นกระดาษ...

"พี่ชิงเหมี่ยว! ฮือ... พี่ชิงเหมี่ยว ช่วยด้วย! เสี่ยวหมิง... เสี่ยวหมิงเลือดออกไม่หยุดเลย!"

เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดของเด็กร่วมหมู่บ้านดังแหวกอากาศมาจากทางหน้าลานบ้าน เสียงร้องไห้จ้าของเสี่ยวหมิงที่เจือไปด้วยความเจ็บปวดทรมานทำให้นางต้องผุดลุกขึ้นยืนในทันที หลินชิงเหมี่ยวคว้าตำราและสมุนไพรสกัดที่เตรียมไว้พุ่งพรวดออกจากห้อง

แต่แล้ว... ในเสี้ยววินาทีที่นางก้าวเท้าผ่านร่างของหลินต้าซานผู้เป็นบิดาที่กำลังนั่งสานตะกร้าอยู่ริมประตู หน้าต่างระบบเอไอที่ลอยอยู่ข้างกายพลันสว่างวาบกะทันหัน เสียงสัญญาณเตือนภัยที่นางไม่เคยได้ยินมาก่อนดังกรีดร้องลั่นในโสตประสาท พร้อมตัวอักษรสีแดงฉานที่กะพริบอย่างบ้าคลั่ง!

**[แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับวิกฤต! ตรวจพบ...!!]**

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: สูตรยาของครอบครัว]**