ตอนที่ 38

รอบนี้ฉันต้องการเขียนตอนที่ 38 โดยอิงจากข้อมูลทั้งหมดที่ให้มาอย่างเคร่งครัด

การตั้งค่าและบริบทของตอน:

- ต่อเนื่องจากตอนที่ 37 ชิงเหมี่ยวถามต้าซานเรื่องที่ต้าเจียงอาจเป็นคนทำร้าย ต้าซานตกใจทำถ้วยตกแตก

- ชิงเหมี่ยวต้องหลอกถามข้อมูลเพิ่มเติม และต้าซานเล่าเหตุการณ์ว่าเกิดอะไรขึ้น (ต้นไม้ล้มทับ, ต้าเจียงอยู่ด้วย)

- ชิงเหมี่ยววิเคราะห์แล้วฟันธงว่านี่คือการฆาตกรรมอำพราง

- ชิงเหมี่ยวสาบานในใจว่าจะรักษาพ่อและทวงความยุติธรรมคืน (ล้างแค้นตระกูลหลัก)

- สำนวนสละสลวย นิยายจีนโบราณ

- ไม่มีคำภาษาอังกฤษเจือปน (ใช้คำว่าระบบ, อินเทอร์เฟซโปร่งแสง ตามที่มีใน World Setting และข้อมูลที่เคยใช้มา แต่พยายามใช้คำให้กลืนกับบริบท เช่น ระบบเอไอเซียนโอสถกสิกรรม)

- จบตอนด้วย Cliffhanger ที่เชื่อมโยงกับการที่เธอต้องหาสมุนไพร/เตรียมการรักษาและพบอุปสรรคหรือความเร่งด่วน

ฉันจะสร้างการสนทนาที่เข้มข้นระหว่างชิงเหมี่ยวและบิดาเพื่อดึงอารมณ์ให้ถึงจุดสูงสุด จากนั้นให้เธอตั้งปณิธานการล้างแค้น และเข้าไปปรึกษาระบบเพื่อหาวิธีรักษา สุดท้ายระบบแจ้งเตือนว่าอาการของพ่อทรุดลงเร็วกว่าที่คิดหรือพิษกำลังจะเข้าสู่ขั้นวิกฤต บีบบังคับให้เธอต้องรีบหาสมุนไพรให้ได้ภายในเวลาที่จำกัด สร้างความตื่นเต้นให้แก่ผู้อ่าน

อักษรประมาณ 2500 - 3000 ตัวอักษร

ความลื่นไหลของพล็อตและการจัดหน้าได้รับการวางโครงสร้างไว้เป็นอย่างดีแล้ว

ไปกันเลย

***บทที่ 38: สอบถามความจริง***

บรรยากาศภายในห้องโถงเก่าซอมซ่อพลันหนักอึ้งราวกับมีเมฆหมอกทะมึนกดทับลงมา เสียงเศษถ้วยดินเผาที่แตกกระจายเกลื่อนพื้นยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของคนทั้งสอง หลินต้าซานเบิกตากว้าง ริมฝีปากที่ซีดเซียวสั่นระริก เหงื่อเย็นเยียบผุดพรายขึ้นเต็มกรอบหน้ากร้านแดด เขามองบุตรสาวราวกับกำลังมองดูคนแปลกหน้า ความลับที่เขากัดฟันเก็บซ่อนไว้ก้นบึ้งของหัวใจมาเนิ่นนาน เหตุใดเด็กสาววัยสิบห้าปีตรงหน้าจึงล่วงรู้ได้!

"เหมี่ยว... เหมี่ยวเอ๋ย เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใดกัน" หลินต้าซานพยายามเค้นเสียงที่แหบพร่าออกมา มือหนาที่หยาบกร้านสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม "ลุงใหญ่ของเจ้า... ต้าเจียงเขาเป็นพี่ชายร่วมสายโลหิตของพ่อ เขาจะลงมือโหดเหี้ยมเยี่ยงนั้นได้อย่างไรเล่า มันเป็นเพียงอุบัติเหตุ... ต้นไม้ใหญ่มันหักโค่นลงมาทับพ่อเอง..."

หลินชิงเหมี่ยวมองสบตากับบิดาอย่างไม่ลดละ ดวงตากลมโตที่เคยสุกใสบัดนี้ฉายแววคมกริบดุจกระบี่ที่เพิ่งถูกชักออกจากฝัก นางก้าวเข้าไปใกล้บิดาอีกก้าวหนึ่ง น้ำเสียงที่เปล่งออกมาแม้จะแผ่วเบา ทว่ากลับหนักแน่นและทะลวงลึกถึงวิญญาณ

"พี่ชายร่วมสายโลหิตหรือเจ้าคะ?" มุมปากของเด็กสาวหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา "หากเขามองท่านเป็นน้องชาย มีหรือจะปล่อยให้ท่านและครอบครัวของเราถูกรังแก กดขี่ข่มเหงจนแทบไม่มีกิน ทนทุกข์ทรมานมาหลายปีเยี่ยงนี้ ท่านพ่อ... ข้าเป็นหมอ ร่องรอยบนกระดูกและเส้นเอ็นของท่านมันไม่สามารถโกหกข้าได้ มันมีรอยถูกกระแทกอย่างรุนแรงด้วยของแข็งซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนที่ต้นไม้จะล้มทับลงมาเสียอีก ท่านคิดจริงๆ หรือว่าข้าดูไม่ออก?"

เมื่อถูกจี้ใจดำด้วยความจริงที่ไม่อาจหลีกหนี ไหล่ที่กว้างแต่ลีบแบนของหลินต้าซานพลันตกลงราวกับภูเขาทั้งลูกถล่มทลายลงมาทับร่าง นัยน์ตาของชายวัยกลางคนรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดและความอัปยศอดสู เขาถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะหลับตาลงอย่างร้าวราน

"เจ้าพูดถูก... ร่องรอยเหล่านั้นไม่อาจปกปิดสายตาหมอได้จริงๆ" หลินต้าซานพึมพำเสียงสั่น ก่อนจะเริ่มเล่าเหตุการณ์ในอดีตที่คอยตามหลอกหลอนเขาทุกค่ำคืน "วันนั้น... พ่อกับต้าเจียงรับคำสั่งจากท่านย่าให้ไปตัดไม้เนื้อแข็งในป่าหมอกเร้นลับเพื่อนำไปขายให้ร้านค้าในอำเภอ เราเดินลึกเข้าไปในป่ามากกว่าปกติ บรรยากาศเงียบสงัดจนน่าขนลุก..."

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง หายใจเข้าลึกๆ ราวกับพยายามรวบรวมความกล้า "ตอนที่พ่อกำลังก้มหน้าก้มตาเลื่อยท่อนไม้ใหญ่ จู่ๆ ก็รู้สึกปวดแปลบที่ท้ายทอยจนล้มทั้งยืน สติของพ่อเริ่มเลือนราง ทว่าความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ขาทั้งสองข้างกลับปลุกให้พ่อตื่นขึ้น พ่อรู้สึกเหมือนถูกท่อนไม้แข็งทุบตีลงมาที่กระดูกซ้ำแล้วซ้ำเล่า พ่อพยายามร้องเรียกต้าเจียงให้ช่วย ทว่าภาพสุดท้ายที่พ่อเห็นเลือนรางในสายตา... คือเงาหลังของคนที่พ่อเรียกว่าพี่ชาย ยืนมองพ่อดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นดินอย่างเย็นชาไร้ความปรานี"

หยดน้ำตาของลูกผู้ชายร่วงเผาะลงบนหลังมือที่สั่นเทา "จากนั้น... ต้นไม้ใหญ่ที่ถูกเลื่อยไว้เพียงครึ่งเดียวก็ถูกผลักให้โค่นลงมาทับร่างของพ่อจนหมดสติไป เมื่อตื่นขึ้นมาอีกที พ่อก็ถูกหามกลับมาถึงบ้านแล้ว ต้าเจียงบอกกับทุกคนว่าพ่อซุ่มซ่ามจนถูกต้นไม้ล้มทับเอง..."

"แล้วเหตุใดท่านถึงไม่บอกความจริงแก่คนอื่นๆ เล่าเจ้าคะ!" หลินชิงเหมี่ยวถามด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดแทนบิดา

"บอกแล้วจะได้สิ่งใดเล่า?" หลินต้าซานส่ายหน้าอย่างสิ้นหวัง "ท่านย่ารักและลำเอียงเข้าข้างต้าเจียงมาตลอด หากพ่อพูดความจริงออกไป นอกจากจะไม่มีใครเชื่อแล้ว พวกเขาคงไม่ปล่อยครอบครัวของเราไว้ พ่อกลัว... กลัวว่าเจ้าและแม่ของเจ้าจะต้องได้รับอันตรายจากความอำมหิตของพวกเขา พ่อจึงได้แต่กล้ำกลืนเลือดและน้ำตา ยอมรับชะตากรรมว่าเป็นเพียงไอ้เป๋ไร้ค่าที่ต้องทนให้พวกเขากดขี่ใช้งาน..."

เมื่อได้ฟังความจริงทั้งหมด เปลวเพลิงแห่งความโกรธเกรี้ยวพลันลุกโชนขึ้นในอกของหลินชิงเหมี่ยวราวกับไฟป่าที่ถูกลมกระพือ เล็บจิกแน่นลงบนฝ่ามือจนห้อเลือด ทฤษฎีที่นางตั้งข้อสงสัยได้รับการยืนยันแล้ว นี่ไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ ไม่ใช่แค่การทำร้ายร่างกายเพื่อระบายโทสะ ทว่ามันคือ 'การฆาตกรรมอำพราง' อย่างแท้จริง!

พวกมันจงใจทุบตีบิดาของนางให้บาดเจ็บสาหัส ซ้ำยังใช้พิษสกัดกั้นเส้นเอ็นเพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะกลายเป็นคนพิการไปตลอดชีวิต ก่อนจะผลักต้นไม้ให้ล้มทับเพื่ออำพรางคดี หากวันนั้นต้นไม้ล้มทับถูกจุดสำคัญ บิดาของนางคงไม่มีชีวิตรอดกลับมาเห็นหน้าครอบครัวอีกเป็นแน่!

แรงจูงใจในการล้างแค้นตระกูลหลักเริ่มก่อตัวและหยั่งรากลึกลงในจิตวิญญาณของเด็กสาว นางจ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความทุกข์ระทมของบิดา พร้อมกับสาบานในใจอย่างแน่วแน่

'หลินต้าเจียง... ท่านย่า... ตระกูลหลักหลิน... ความเจ็บปวดและความอัปยศอดสูที่พวกเจ้ามอบให้บิดาและครอบครัวของข้า ข้าหลินชิงเหมี่ยวจะขอจดจำไว้ทุกลมหายใจ! ข้าจะทำให้พวกเจ้าต้องหลั่งน้ำตาเป็นสายเลือด และชดใช้คืนเป็นร้อยเท่าพันทวี! ข้าจะทวงความยุติธรรมกลับมาให้ครอบครัวของเราให้จงได้!'

ทว่าการแก้แค้นไม่ใช่สิ่งที่ทำได้ในชั่วข้ามคืน สิ่งสำคัญที่สุดในยามนี้คือการรักษาบิดาให้กลับมายืนหยัดได้อย่างสง่างามอีกครั้ง

"ท่านพ่อ ท่านไม่ต้องหวาดกลัวพวกมันอีกต่อไปแล้วเจ้าค่ะ" หลินชิงเหมี่ยวคุกเข่าลงเบื้องหน้าบิดา กอบกุมมือที่หยาบกร้านนั้นไว้แน่น "บัดนี้ข้าเติบโตแล้ว ข้ามีวิชาแพทย์ติดตัว ข้าจะปกป้องท่านและท่านแม่เอง ข้าขอสาบานต่อฟ้าดิน ข้าจะรักษาขาทั้งสองข้างของท่านให้หายขาด ให้ท่านกลับมาเดินได้อย่างสง่าผ่าเผย และจะลากคอผู้ที่ทำร้ายท่านมาคุกเข่าขอขมาแทบเท้าท่านให้จงได้!"

หลินต้าซานมองบุตรสาวที่บัดนี้แผ่กลิ่นอายความเด็ดเดี่ยวและน่าเกรงขามออกมาจนเขาไม่อาจละสายตา ความหวังริบหรี่ที่เคยดับมอดไปนานนับปีเริ่มจุดประกายขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าความกังวลก็ยังคงฝังลึกอยู่ในใจ

"แต่เหมี่ยวเอ๋ย... กระดูกและเส้นเอ็นของพ่อมันเสื่อมสภาพไปหมดแล้ว หมอผิงแห่งโรงหมอบัวหิมะเคยบอกว่าไม่มีทางรักษาได้อีก..."

"หมอผิงผู้นั้นเป็นเพียงสุนัขรับใช้ที่ไร้จรรยาบรรณ ฝีมือต่ำทรามของมันมีหรือจะเทียบกับข้าได้!" หลินชิงเหมี่ยวแค่นเสียงเย็นชา เมื่อนึกถึงศัตรูที่เคยส่งคนมาทำลายแปลงผักของนาง "ข้ามีวิธีของข้า ขาดเพียงแค่ยาสมุนไพรระดับสูงบางชนิดเท่านั้น ท่านพ่อโปรดวางใจและพักผ่อนให้สบายเถิด เรื่องที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง"

หลังจากปลอบประโลมและส่งบิดาเข้านอนเพื่อพักผ่อน หลินชิงเหมี่ยวก็กลับมาที่ห้องของตนเอง นางปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะหลับตาลงและเรียกใช้งานมิติลับหยกปราณในทันที

ร่างของนางพลันวูบหายไปจากห้อง ปรากฏขึ้นในพื้นที่มิติส่วนตัวที่มีบ่อน้ำพุวิญญาณและแปลงดินปราณอันอุดมสมบูรณ์ กลิ่นหอมของสมุนไพรและไอพลังวิญญาณบริสุทธิ์ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ช่วยชะล้างความขุ่นมัวในจิตใจของนางให้สงบลง

"ระบบ สแกนข้อมูลอาการบาดเจ็บของบิดาข้าอีกครั้ง และวิเคราะห์ตำรับยาที่ดีที่สุดสำหรับการฟื้นฟูกระดูกและขจัดพิษสกัดกั้นเส้นเอ็น" นางสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

ติ๊ง!

เสียงกลไกประหลาดที่คุ้นเคยดังก้องขึ้นในโสตประสาท หน้าต่างแสงโปร่งใสปรากฏขึ้นเบื้องหน้า พร้อมกับตัวอักษรที่ไหลเวียนอย่างรวดเร็ว

[ระบบเอไอเซียนโอสถกสิกรรมรับทราบคำสั่ง... กำลังดำเนินการประมวลผลข้อมูลแพทย์แผนจีนโบราณผสานกับฐานข้อมูลชีวเวชศาสตร์สมัยใหม่...]

[ประมวลผลเสร็จสิ้น! หากต้องการรักษาอาการกระดูกแตกหักเรื้อรังและถอนรากถอนโคนพิษสกัดกั้นเส้นเอ็น จำเป็นต้องใช้สมุนไพรระดับสูงเพื่อปรุง 'โอสถประสานกระดูกชำระเส้นเอ็น' อันได้แก่ สมุนไพรวิญญาณหายากสามชนิด...]

ดวงตาของหลินชิงเหมี่ยวกวาดมองรายชื่อสมุนไพรที่ปรากฏบนหน้าจอ ก่อนที่คิ้วเรียวงามจะขมวดเข้าหากันแน่น สมุนไพรแต่ละชนิดล้วนเป็นของล้ำค่าที่หาไม่ได้ในตลาดอำเภอไป๋หยุนอย่างแน่นอน! หากต้องการรวบรวมให้ครบ นางจำต้องเดินทางไปยังเมืองหลินโจวเพื่อเสาะหาในตลาดมืด ซึ่งหมายถึงต้องใช้เงินทุนจำนวนมหาศาล

ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของนางต้องกระตุกวาบ คือข้อความเตือนสีแดงฉานที่กะพริบถี่ๆ อยู่บรรทัดสุดท้ายของหน้าต่างระบบ!

[คำเตือนฉุกเฉินระดับสูงสุด! จากการวิเคราะห์เชิงลึก พบว่าพิษสกัดกั้นเส้นเอ็นในร่างของผู้ป่วยเริ่มเกิดปฏิกิริยาผันผวนย้อนกลับ หากไม่ได้รับโอสถสกัดกั้นภายในสามวัน พิษจะแทรกซึมเข้าสู่ชีพจรหลักและทำลายไขกระดูกอย่างสมบูรณ์ เมื่อถึงเวลานั้น... ต่อให้เป็นเซียนโอสถจุติลงมาก็ไม่อาจรักษาขาทั้งสองข้างไว้ได้อีกต่อไป!]

เวลาเพียงสามวัน!

หลินชิงเหมี่ยวเบิกตากว้าง หายใจสะท้าน ความกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่ร่าง นางไม่มีเวลาให้รั้งรออีกต่อไป การจะช่วยบิดาให้รอดพ้นจากความพิการถาวรนี้ นางจำเป็นต้องมุ่งหน้าเข้าสู่สถานที่อันตรายที่สุดในเมืองหลินโจวให้เร็วที่สุด เพื่อหาทางแลกเปลี่ยนยาลูกกลอนห้ามเลือดสูตรปรับปรุงของนางกับเงินทุนมหาศาล... ไม่เช่นนั้น ทุกสิ่งที่นางวาดหวังไว้จะพังทลายลงต่อหน้าต่อตา!

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: เตรียมการรักษา]**