ตอนที่ 47

***บทที่ 47: การรักษาขั้นสุดท้ายของมารดา***

ลมหายใจของหลินชิงเหมี่ยวสะดุดไปชั่วขณะ มือเล็กๆ ของนางกำแน่นด้วยความมุ่งมั่น ในที่สุดสิ่งที่นางเฝ้ารอคอยก็มาถึง สมุนไพรล้ำค่าที่จะพลิกชะตากรรมของมารดาให้หลุดพ้นจากความตายได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว!

นางไม่รอช้า รีบก้าวเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็วเพื่อหลีกเลี่ยงการทำให้บิดามารดาสงสัย ครั้นเมื่อมั่นใจว่าไม่มีผู้ใดเห็น นางก็หลับตาลง พลันจิตวิญญาณก็เคลื่อนเข้าสู่มิติลับหยกปราณอันคุ้นเคย

ภายในมิติ อากาศบริสุทธิ์และปราณแห่งชีวิตที่อุดมสมบูรณ์พัดผ่านกายาทำให้รู้สึกสดชื่น ราวกับจิตใจได้รับการชะล้างให้ปลอดโปร่ง แสงสีแดงชาดอ่อนๆ ส่องสว่างเจิดจ้าออกมาจากแปลงดินปราณที่อยู่ไม่ไกล นางก้าวเท้าเข้าไปใกล้ พลันภาพที่เห็นก็ทำให้ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง

โสมโลหิตวิถีระดับบรรพกาลที่เคยเป็นเพียงต้นกล้าใกล้ตาย บัดนี้ได้งอกงามขึ้นอย่างสมบูรณ์ ต้นโสมขนาดเท่าข้อมือเด็กทารกเปล่งประกายสีแดงก่ำคล้ายโลหิตที่เพิ่งหลั่งไหล สรรพางค์กายของมันรายล้อมด้วยเส้นพลังปราณบางเบาที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า กลิ่นหอมเย้ายวนของสมุนไพรโบราณอบอวลไปทั่วทั้งมิติ หากผู้ใดได้สูดดมเข้าไปเพียงน้อยนิด ย่อมรู้สึกได้ถึงความกระปรี้กระเปร่าในทันที

[ติ๊ง! รายงานการประเมินผล: โสมโลหิตวิถีได้ดูดซับพลังงานจากบ่อน้ำพุวิญญาณจนถึงจุดสูงสุด มีพลังชีวิตบริสุทธิ์เข้มข้นถึงเก้าส่วน เหมาะสำหรับการสกัดปรุงยารักษาอาการป่วยเรื้อรังร้ายแรง] เสียงระบบเอไอเซียนโอสถกสิกรรมดังขึ้นยืนยันความสมบูรณ์ของสมุนไพร

หลินชิงเหมี่ยวพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ "ดีมาก! สกัดส่วนที่จำเป็นออกมาเพื่อปรุงยาให้มารดา"

ด้วยการชี้นำของระบบ นางค่อยๆ ใช้มีดหยกที่คมกริบ กรีดลงบนลำต้นของโสมโลหิตวิถีอย่างระมัดระวัง พลังปราณสีแดงชาดไหลรวมกันเป็นหยดน้ำค้างใสราวอัญมณีล้ำค่า ก่อนจะถูกเก็บรวบรวมลงในภาชนะหยกพิเศษที่นางเตรียมไว้ ระบบแจ้งว่าแม้จะสกัดออกไปบางส่วน แต่โสมโลหิตวิถีก็ยังคงสามารถฟื้นฟูตัวเองได้ด้วยพลังจากบ่อน้ำพุวิญญาณ ทำให้สามารถเก็บเกี่ยวได้อีกในอนาคต

เมื่อได้สารสกัดบริสุทธิ์มาแล้ว หลินชิงเหมี่ยวก็เริ่มขั้นตอนการปรุงยา นางใช้เตาปรุงยาขนาดเล็กภายในกระท่อมเก็บของ ผสมผสานสารสกัดโสมโลหิตวิถีเข้ากับสมุนไพรปราณหายากอีกสองสามชนิดที่นางเก็บสะสมไว้ และต้มด้วยน้ำพุวิญญาณบริสุทธิ์ ระบบเอไอคอยควบคุมอุณหภูมิและเวลาอย่างแม่นยำ ทุกขั้นตอนดำเนินไปอย่างประณีตบรรจง คล้ายกับการสร้างสรรค์ผลงานศิลปะชิ้นเอก

กลิ่นหอมของยาต้มอบอวลไปทั่วกระท่อม กลิ่นนี้มิใช่กลิ่นฉุนรุนแรง แต่เป็นกลิ่นหอมหวานละมุนละไมที่ทำให้จิตใจสงบและผ่อนคลาย เมื่อยาถูกต้มจนได้ที่ ของเหลวสีแดงอ่อนคล้ายน้ำทับทิมก็ปรากฏขึ้นในถ้วยหยก พลังชีวิตอันบริสุทธิ์แผ่ออกมาอย่างชัดเจน ราวกับว่ายาถ้วยนี้คือแก่นแท้ของชีวิต

หลินชิงเหมี่ยวออกจากมิติลับพร้อมกับถ้วยยาในมือ นางเดินกลับมายังกระท่อมไม้ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความหวัง

ซูซิ่วอิงที่นั่งอยู่บนเตียงมองเห็นบุตรสาวเดินเข้ามาพร้อมกับถ้วยยาที่มีกลิ่นหอมแปลกประหลาด นางหรี่ตามองด้วยความสงสัย

"ชิงเหมี่ยว นี่คือยาอะไรหรือลูก? กลิ่นหอมประหลาดนัก" ซูซิ่วอิงเอ่ยถาม น้ำเสียงยังคงแผ่วเบาด้วยความอ่อนแอ

หลินชิงเหมี่ยวยิ้มบางๆ "มารดา นี่คือยาสูตรพิเศษที่ลูกปรุงขึ้นเพื่อรักษาอาการป่วยเรื้อรังของท่านเจ้าค่ะ ลูกรับรองว่ามันจะทำให้ท่านหายขาดเป็นปกติอย่างแน่นอน"

หลินต้าซานที่นั่งอยู่ข้างๆ ภรรยา มองบุตรสาวสลับกับถ้วยยาด้วยความกังวล "ยา...ยาอะไรกันแน่ชิงเหมี่ยว? มันจะปลอดภัยหรือลูก?" แม้จะเชื่อมั่นในตัวบุตรสาว แต่เขาก็อดห่วงไม่ได้

"วางใจเถิดเจ้าค่ะบิดา" ชิงเหมี่ยวตอบอย่างหนักแน่น "ลูกศึกษาตำรายามาอย่างดี ยานี้ไม่มีอันตรายใดๆ แถมยังเปี่ยมด้วยพลังชีวิตบริสุทธิ์ที่จะช่วยฟื้นฟูร่างกายของมารดาให้กลับมาแข็งแรง" นางวางถ้วยยาลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะค่อยๆ ประคองมารดาให้ลุกขึ้นนั่งพิงหมอน

ซูซิ่วอิงมองหน้าบุตรสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและเชื่อใจ ในช่วงเวลาที่ผ่านมา ชิงเหมี่ยวได้นำพาความหวังมาสู่ครอบครัวเล็กๆ ของพวกเขามากมาย นางจึงไม่มีเหตุผลใดที่จะไม่เชื่อในตัวบุตรสาว

"เอาเถอะลูก มารดาเชื่อเจ้า" ซูซิ่วอิงรับถ้วยยามาถือไว้ในมือ ไออุ่นจากถ้วยยาแผ่ซ่านเข้ามาในฝ่ามือ ทำให้รู้สึกอบอุ่นแปลกๆ นางค่อยๆ จิบยาเข้าไปทีละน้อย

ทันทีที่ยาหยดแรกล่วงผ่านลำคอ ซูซิ่วอิงก็รู้สึกได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่ไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายอย่างรวดเร็ว ความอบอุ่นนั้นมิได้ร้อนระอุ หากแต่เป็นความอบอุ่นที่อ่อนโยนและชุ่มชื่น ราวกับสายธารแห่งชีวิตที่ไหลรินไปตามเส้นเลือดทุกส่วนของร่างกาย

ใบหน้าของซูซิ่วอิงที่เคยซีดเซียว กลับค่อยๆ มีสีเลือดฝาดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาที่เคยหมองคล้ำกลับสว่างไสวขึ้นเรื่อยๆ อาการไอที่รบกวนนางมานานนับปีก็พลันเงียบสงบลง ลมหายใจที่เคยติดขัดกลับกลายเป็นราบรื่นและลึกซึ้ง

นางจิบยาจนหมดถ้วย ร่างกายของนางสั่นสะท้านเล็กน้อย ไม่ใช่ด้วยความเจ็บปวด แต่เป็นความรู้สึกประหลาดที่มิอาจบรรยายได้ คล้ายกับว่ามีพลังงานบางอย่างกำลังชำระล้างสิ่งสกปรกและโรคภัยไข้เจ็บที่เกาะกุมอยู่ในกายมานาน

ไม่นานหลังจากนั้น ซูซิ่วอิงก็พยายามจะลุกขึ้นจากเตียง นางก้าวเท้าลงบนพื้นไม้ แรงขาที่เคยอ่อนเปลี้ยกลับมาแข็งแรงขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ นางสามารถยืนได้อย่างมั่นคงโดยไม่ต้องพึ่งพิงสิ่งใด ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงระคนยินดี

"ชิงเหมี่ยว... แม่... แม่รู้สึก... แม่ไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกแล้ว! ร่างกายของแม่... แข็งแรงขึ้นมาได้อย่างไร?" ซูซิ่วอิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ แววตาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสุข

หลินชิงเหมี่ยวรีบเข้าไปพยุงมารดา "เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะมารดา? รู้สึกดีขึ้นหรือไม่?"

ซูซิ่วอิงพยักหน้าอย่างแรง "ดีขึ้น... ดีขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน! เหมือนกับว่าแม่ได้เกิดใหม่... ลูก... ยานี่มันวิเศษนัก!" นางโผเข้ากอดบุตรสาวแน่น ปล่อยโฮออกมาด้วยความดีใจที่มิอาจกลั้นไว้ได้ หยาดน้ำตาแห่งความสุขไหลรินอาบแก้มของทั้งสอง

หลินต้าซานที่นั่งมองเหตุการณ์มาโดยตลอด ถึงกับน้ำตาคลอเบ้า เขาเดินเข้ามาโอบกอดภรรยาและบุตรสาวไว้ด้วยกัน ความรู้สึกตื้นตันใจเอ่อล้นอยู่ในอก "ซิ่วอิง... เจ้าหายแล้วจริงๆ หรือ? อาการป่วยของเจ้าหายขาดแล้วหรือนี่!"

ซูซิ่วอิงผละออกจากอ้อมกอดของบุตรสาว ยิ้มกว้างอย่างที่ไม่เคยยิ้มมานาน "หายแล้วท่านพี่! ข้าหายขาดแล้วจริงๆ!" นางลองขยับแขนขา ลองเดินไปมาในห้องอย่างคล่องแคล่ว พลังงานที่กลับคืนมาทำให้รู้สึกราวกับเป็นหญิงสาววัยเยาว์อีกครั้ง

หลินชิงเหมี่ยวลูบหลังมารดาเบาๆ "ใช่แล้วเจ้าค่ะมารดา ท่านหายขาดแล้ว นับจากนี้ไปท่านจะสามารถกลับมาใช้ชีวิตได้อย่างคนปกติ ไม่ต้องทรมานกับอาการป่วยอีกต่อไป"

นี่คือจุดสิ้นสุดของการทรมาน มารดาของนางกลับมามีสุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์อีกครั้งหนึ่ง ความเหนื่อยล้าและความกังวลที่เคยเกาะกุมจิตใจของหลินชิงเหมี่ยวมานานหลายปีพลันมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความสุขและโล่งอกอย่างที่มิอาจหาคำใดมาเปรียบได้

ครอบครัวเล็กๆ ในกระท่อมหลังคามุงจากอบอวลไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะอย่างที่ไม่เคยมีมานานแสนนาน ชิงเหมี่ยวจ้องมองมารดาที่ใบหน้ามีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง ในใจนางเต็มเปี่ยมไปด้วยความอิ่มเอมใจ นางได้ทำสิ่งที่นางตั้งใจไว้สำเร็จแล้ว และนับจากนี้ไป ชีวิตของพวกเขาก็จะมีแต่ความสดใส...

แต่ในขณะที่ความสุขกำลังเบ่งบานอย่างเต็มที่นั้นเอง ทันใดนั้น เสียงเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในโสตประสาทของหลินชิงเหมี่ยวอีกครั้งหนึ่ง

[ติ๊ง! ระบบเอไอเซียนโอสถกสิกรรมขอแจ้งเตือน: ตรวจพบคลื่นพลังงานแปลกปลอมและเจตนาร้ายอย่างรุนแรงจากภายนอกอาณาเขตพื้นที่เพาะปลูกหลัก คาดว่าจะเป็นภัยคุกคามต่อพืชผล]

ดวงตาของหลินชิงเหมี่ยวหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าพลันเลือนหายไป สิ่งนี้เกิดขึ้นในเวลาที่เหมาะสมเกินไป หรือเป็นเพียงความบังเอิญ? นางมองออกไปนอกกระท่อมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: การโจมตีครั้งสุดท้ายของป้าสะใภ้]**