ตอนที่ 7

***บทที่ 7: เดินทางสู่อำเภอไป๋หยุน***

รุ่งสางแห่งวันใหม่ทอแสงสีทองอร่ามลงสู่หมู่บ้านชิงสุ่ย ปลุกให้หลินชิงเหมี่ยวตื่นจากนิทรา นางลุกขึ้นด้วยความกระปรี้กระเปร่า แม้จะนอนหลับเพียงไม่กี่ชั่วยาม แต่ร่างกายกลับสดชื่นราวกับได้พักผ่อนมาเต็มอิ่ม นั่นเป็นเพราะพลังปราณที่ไหลเวียนอยู่ในร่างอย่างต่อเนื่อง

เมื่อคืน หลังจากขับไล่หวังเจียวลี่ไปได้ นางก็กลับมานั่งทบทวนแผนการที่จะนำสมุนไพรไปขายที่ตลาดอำเภอไป๋หยุน นางรู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่ออนาคตของครอบครัว นางจึงต้องเตรียมตัวให้พร้อมมากที่สุด

หลินชิงเหมี่ยวสวมเสื้อผ้าที่สะอาดที่สุดเท่าที่มีอยู่ แม้จะไม่ใช่ชุดใหม่ แต่ก็ได้รับการดูแลอย่างดี นางหวีผมยาวสลวยอย่างตั้งใจ ก่อนจะรวบมันไว้ด้านหลังด้วยผ้าผืนเล็ก

"ระบบ ช่วยตรวจสอบให้แน่ใจว่าหญ้าเกล็ดหิมะปราณถูกเก็บรักษาอย่างดี" นางกระซิบกับระบบ AI ในใจ

*ติ๊ง!* "รับทราบ หญ้าเกล็ดหิมะปราณถูกห่อหุ้มด้วยผ้าเก็บความชื้นอย่างดี พลังปราณยังคงอยู่ครบถ้วน" เสียงตอบรับจากระบบดังขึ้นในหัว

นางพยักหน้าอย่างพอใจ จากนั้นจึงหยิบห่อผ้าที่บรรจุหญ้าเกล็ดหิมะปราณออกมา นางซ่อนมันไว้ในอกเสื้ออย่างมิดชิด ระมัดระวังไม่ให้ใครสังเกตเห็น

หลังจากทานอาหารเช้าที่ทำจากข้าวต้มและผักดองแล้ว นางก็บอกลาพ่อแม่และน้องชาย

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าจะไปตลาดอำเภอไป๋หยุน” นางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

หลินต้าซานพยักหน้าอย่างภูมิใจ “เดินทางดีๆ นะลูก ระวังตัวด้วย”

ซูซิ่วอิงลูบหัวลูกสาวด้วยความรัก “อย่าหักโหมจนเกินไป หากไม่ไหวก็ให้กลับมาก่อน”

หลินชิงเหมี่ยวยิ้มรับ “ไม่ต้องห่วงนะท่านแม่ ข้าจะดูแลตัวเอง”

นางหันไปหาน้องชาย “เสี่ยวหมิง ดูแลท่านพ่อท่านแม่ให้ดีนะ”

เสี่ยวหมิงพยักหน้าอย่างแข็งขัน “พี่สาวไม่ต้องห่วง ข้าจะดูแลท่านพ่อท่านแม่เอง”

หลังจากร่ำลากันแล้ว หลินชิงเหมี่ยวก็ออกเดินทางไปยังตลาดอำเภอไป๋หยุน ด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง

เส้นทางจากหมู่บ้านชิงสุ่ยไปยังตลาดอำเภอไป๋หยุนเป็นเส้นทางลูกรังที่ทอดยาวผ่านทุ่งนาและป่าละเมาะ สองข้างทางเต็มไปด้วยบ้านเรือนของชาวบ้านที่ปลูกสร้างอย่างเรียบง่าย

หลินชิงเหมี่ยวเดินไปตามเส้นทางอย่างไม่เร่งรีบ นางใช้โอกาสนี้สังเกตสภาพความเป็นอยู่ของชาวบ้านที่อาศัยอยู่ตามรายทาง

นางเห็นชาวนากำลังก้มหน้าก้มตาทำไร่ไถนา เหงื่อไหลอาบใบหน้า แต่พวกเขาก็ยังคงทำงานอย่างขยันขันแข็ง นางเห็นหญิงชาวบ้านกำลังซักผ้าอยู่ที่ริมธาร เด็กๆ วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะของพวกเขาดังก้องไปทั่ว

ภาพเหล่านี้ทำให้หลินชิงเหมี่ยวรู้สึกถึงความยากลำบากและความเรียบง่ายของชีวิตในชนบท นางรู้ดีว่าชาวบ้านเหล่านี้ต้องเผชิญกับความยากลำบากมากมาย แต่พวกเขาก็ยังคงมีความสุขและมีความหวัง

นางคิดถึงครอบครัวของตนเอง นางรู้ว่าครอบครัวของนางก็ไม่ได้แตกต่างจากชาวบ้านคนอื่นๆ พวกเขาต้องทำงานหนักเพื่อหาเลี้ยงชีพ ต้องเผชิญกับความยากลำบากและความท้าทายต่างๆ แต่พวกเขาก็ยังคงรักและดูแลซึ่งกันและกัน

ความคิดเหล่านี้ยิ่งทำให้หลินชิงเหมี่ยวมีความมุ่งมั่นที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของครอบครัวให้ดีขึ้น นางตั้งใจว่าจะต้องนำเงินที่ได้จากการขายสมุนไพรไปซื้ออาหารและของใช้ที่จำเป็น นางจะทำให้ครอบครัวของนางมีชีวิตที่ดีขึ้นกว่าเดิม

หลังจากเดินเท้ามาเกือบสองชั่วยาม ในที่สุดหลินชิงเหมี่ยวก็มาถึงตลาดอำเภอไป๋หยุน

ภาพที่ปรากฏต่อสายตาของนางคือตลาดที่คึกคักและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ผู้คนมากมายเดินขวักไขว่อยู่ในตลาด พ่อค้าแม่ค้าร้องตะโกนเรียกลูกค้า เสียงต่อรองราคาดังเซ็งแซ่ไปทั่ว

หลินชิงเหมี่ยวกวาดสายตามองไปรอบๆ ตลาด นางสังเกตเห็นว่ามีร้านค้าและแผงลอยมากมายที่ขายสินค้าต่างๆ ทั้งอาหาร เสื้อผ้า เครื่องใช้ในครัวเรือน และสมุนไพร

นางเดินเข้าไปในตลาดอย่างช้าๆ พยายามทำความคุ้นเคยกับสถานที่ นางสังเกตเห็นว่ามีแผงลอยขายสมุนไพรอยู่หลายแห่ง แต่ส่วนใหญ่เป็นสมุนไพรธรรมดาๆ ที่หาได้ง่ายทั่วไป

นางเดินสำรวจตลาดสมุนไพรอย่างละเอียด นางพบว่าสมุนไพรส่วนใหญ่ที่วางขายมีคุณภาพไม่ดีนัก บางชนิดก็เหี่ยวเฉา บางชนิดก็มีร่องรอยของแมลงกัดกิน

"เช่นนี้แล้ว หญ้าเกล็ดหิมะปราณของเราจะต้องเป็นที่ต้องการอย่างแน่นอน" นางคิดในใจ

นางเดินต่อไปจนกระทั่งมาถึงแผงลอยสมุนไพรแห่งหนึ่งที่ดูสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อย เจ้าของแผงลอยเป็นชายชราที่มีใบหน้าใจดี เขากำลังจัดเรียงสมุนไพรอย่างตั้งใจ

หลินชิงเหมี่ยวหยุดยืนอยู่หน้าแผงลอยของชายชรา นางมองดูสมุนไพรที่วางอยู่บนแผงลอยอย่างพิจารณา

"หนูน้อย สนใจสมุนไพรรึ?" ชายชราเงยหน้าขึ้นมองหลินชิงเหมี่ยวด้วยรอยยิ้ม

หลินชิงเหมี่ยวยิ้มตอบ "ค่ะ ข้ากำลังมองหาสมุนไพรบางชนิด"

"มีสมุนไพรอะไรที่ต้องการรึ?" ชายชราถาม

หลินชิงเหมี่ยวลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจถาม "ท่านพอจะรับซื้อสมุนไพรจากชาวบ้านหรือไม่?"

ชายชราเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "โดยปกติแล้ว ข้าจะรับซื้อสมุนไพรจากพ่อค้าคนกลางมากกว่า แต่ถ้าสมุนไพรที่เจ้ามีมีคุณภาพดี ข้าก็อาจจะพิจารณา"

หลินชิงเหมี่ยวยิ้มอย่างมีความหวัง "ถ้าอย่างนั้น ข้าขอให้ท่านดูสมุนไพรของข้าได้หรือไม่?"

ชายชราพยักหน้า "ได้สิ เอาออกมาให้ข้าดู"

หลินชิงเหมี่ยวสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะค่อยๆ หยิบห่อผ้าที่ซ่อนไว้ในอกเสื้อออกมา นางแกะห่อผ้าออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นหญ้าเกล็ดหิมะปราณที่เขียวชอุ่มและเปล่งประกายเล็กน้อย

เมื่อชายชราเห็นหญ้าเกล็ดหิมะปราณ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

"นี่มัน...หญ้าเกล็ดหิมะปราณ!" เขาอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ

หลินชิงเหมี่ยวยิ้มอย่างมั่นใจ นางรู้ว่าสมุนไพรของนางจะต้องทำให้ชายชราประทับใจอย่างแน่นอน

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: โรงหมอหุยชุน]**