ตอนที่ 9

***บทที่ 9: การค้าครั้งแรก***

เมื่อเถ้าแก่เถาได้ตรวจสอบหญ้าเกล็ดหิมะปราณอย่างละเอียดถี่ถ้วน ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายด้วยความพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด เขาเงยหน้าขึ้นมองชิงเหมี่ยวด้วยรอยยิ้มกว้าง "หนูน้อย เจ้าช่างมีสายตาแหลมคมยิ่งนัก หญ้าเกล็ดหิมะปราณของเจ้ามีคุณภาพยอดเยี่ยม กลิ่นอายปราณบริสุทธิ์เช่นนี้ ข้าไม่เคยพบเจอมาก่อน"

ชิงเหมี่ยวยิ้มตอบอย่างสุภาพ "ท่านเถ้าแก่กล่าวเกินไปแล้ว ข้าเพียงแต่โชคดีที่ได้พบเจอสมุนไพรดีเช่นนี้เท่านั้น"

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า" เถ้าแก่เถายิ้มร่า "เจ้าไม่ต้องถ่อมตัวหรอก สมุนไพรที่ดีเช่นนี้ใช่ว่าจะหาได้ง่ายๆ ข้าอยากทราบว่าเจ้าได้มาจากที่ใดกัน?"

ชิงเหมี่ยวเตรียมคำตอบไว้ล่วงหน้าแล้ว นางจึงตอบอย่างไม่ลังเล "ข้าบังเอิญพบมันบนเขาลึกแห่งหนึ่ง ท่านก็ทราบดีว่าป่าหมอกเร้นลับนั้นกว้างใหญ่ไพศาล มีสมุนไพรล้ำค่าซุกซ่อนอยู่มากมาย ข้าเพียงแต่โชคดีที่ได้พบมันเท่านั้น"

เถ้าแก่เถาพยักหน้าอย่างเข้าใจ "ข้าเข้าใจแล้ว สมุนไพรล้ำค่ามักจะซ่อนตัวอยู่ในที่ที่เข้าถึงยากเสมอ แต่เจ้ากล้าเข้าไปในป่าลึกเพียงลำพัง ช่างกล้าหาญยิ่งนัก"

"เพื่อครอบครัวแล้ว ข้าทำได้ทุกอย่าง" ชิงเหมี่ยวตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

เถ้าแก่เถามองนางด้วยความชื่นชม เขาประทับใจในความกตัญญูและความมุ่งมั่นของเด็กสาวผู้นี้ "ดี ดี ดี เจ้าเป็นเด็กดีที่น่าชื่นชม ข้าจะให้ราคาเจ้าอย่างสมน้ำสมเนื้อ"

"ท่านเถ้าแก่จะรับซื้อในราคาเท่าใด?" ชิงเหมี่ยวถามอย่างตรงไปตรงมา

เถ้าแก่เถาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า "โดยปกติแล้ว หญ้าเกล็ดหิมะธรรมดาทั่วไปจะมีราคาเพียงไม่กี่อีแปะ แต่หญ้าเกล็ดหิมะปราณของเจ้ามีคุณภาพเหนือกว่ามาก ข้าจะให้ราคาเจ้าหนึ่งตำลึงเงิน เจ้าว่าอย่างไร?"

ชิงเหมี่ยวแอบตกใจกับราคาที่เถ้าแก่เถาเสนอ หนึ่งตำลึงเงินนั้นมีค่ามาก นางไม่เคยคิดว่าจะสามารถขายสมุนไพรได้ราคาสูงขนาดนี้มาก่อน เงินจำนวนนี้สามารถช่วยให้ครอบครัวของนางมีชีวิตที่ดีขึ้นได้

นางพยายามควบคุมสีหน้าไม่ให้แสดงความตื่นเต้นออกมามากเกินไป ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ข้าตกลง"

เถ้าแก่เถายิ้มอย่างพึงพอใจ "ดีมาก ข้าชอบความเด็ดเดี่ยวของเจ้า" เขาหันไปสั่งบ่าวรับใช้ "ไปนำเงินมาให้คุณหนูหลิน"

บ่าวรับใช้รีบเดินเข้าไปด้านใน สักพักก็กลับออกมาพร้อมกับถุงเงินใบเล็ก เขาส่งถุงเงินให้ชิงเหมี่ยวด้วยความเคารพ

ชิงเหมี่ยวรับถุงเงินมา นางสัมผัสถึงน้ำหนักของมันด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ นี่คือเงินก้อนแรกในชีวิตของนาง เงินที่นางได้มาด้วยหยาดเหงื่อแรงกายและความสามารถของตนเอง

"ขอบคุณท่านเถ้าแก่มาก" นางกล่าวด้วยความจริงใจ

เถ้าแก่เถาโบกมือ "ไม่ต้องเกรงใจ ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณเจ้าที่นำสมุนไพรดีๆ มาให้ข้า" เขากล่าวต่อ "ถ้าเจ้ามีสมุนไพรดีๆ อีก ก็อย่าลืมนำมาให้ข้าอีกนะ ข้ายินดีรับซื้อเสมอ"

"แน่นอน" ชิงเหมี่ยวตอบ "ถ้าข้าพบสมุนไพรดีๆ อีก ข้าจะนำมาให้ท่านเป็นคนแรก"

หมอผิงที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ มองชิงเหมี่ยวด้วยสายตาไม่พอใจ เขารู้สึกว่าตนเองถูกลดความสำคัญลงไป เขาจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "หนูน้อย เจ้ารีบนำเงินไปซะ อย่ามัวเสียเวลาอยู่ที่นี่เลย ข้าเกรงว่าเงินของเจ้าอาจจะหายไปก็ได้"

ชิงเหมี่ยวหันไปมองหมอผิงด้วยสายตาเย็นชา นางไม่สนใจคำพูดของเขา นางรู้ดีว่าคนเช่นหมอผิงไม่คู่ควรที่จะเสียเวลาด้วย

นางหันไปกล่าวลาเถ้าแก่เถา "ท่านเถ้าแก่ ข้าขอตัวก่อน"

เถ้าแก่เถาพยักหน้า "เดินทางปลอดภัย"

ชิงเหมี่ยวเดินออกจากโรงหมอหุยชุนด้วยความรู้สึกเบิกบานใจ นางก้าวเดินอย่างมั่นคงและรวดเร็ว นางอยากจะรีบกลับบ้านไปบอกข่าวดีให้กับครอบครัวของนาง

เมื่อนางเดินออกมาจากโรงหมอ พลันสายลมเย็นยะเยือกพัดปะทะใบหน้า นางก้มลงมองถุงเงินในมือ ความรู้สึกหลากหลายประดังเข้ามาในใจ ทั้งดีใจ ภูมิใจ และมีความหวัง

นางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า แสงตะวันสาดส่องลงมาอบอุ่น นางสูดหายใจเข้าลึกๆ และกล่าวกับตัวเองว่า "จากนี้ไป ข้าจะทำให้ครอบครัวของข้ามีความสุขให้ได้"

ด้วยเงินหนึ่งตำลึง นางตั้งใจจะซื้อข้าวสาร อาหาร และเมล็ดพันธุ์ผัก เพื่อนำไปปลูกในมิติส่วนตัวของนาง นางจะใช้ความสามารถของระบบ AI เพื่อพัฒนาที่ดินและปลูกพืชที่มีคุณภาพสูง นางจะสร้างชีวิตใหม่ที่ดีกว่าเดิมให้กับครอบครัวของนาง

ขณะที่นางกำลังคิดถึงอนาคตอยู่นั้น ก็มีเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นมาจากด้านหลัง

"หนูน้อย เดี๋ยวก่อน"

ชิงเหมี่ยวหันกลับไปมอง ก็พบว่าเป็นเถ้าแก่เถากำลังเดินตามนางมา

"ท่านเถ้าแก่ มีอะไรหรือ?" นางถามด้วยความสงสัย

เถ้าแก่เถาเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ข้ามีเรื่องอยากจะคุยกับเจ้าเป็นการส่วนตัว"

ชิงเหมี่ยวขมวดคิ้ว นางรู้สึกแปลกใจที่เถ้าแก่เถาต้องการคุยกับนางเป็นการส่วนตัว นางไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรจากนาง

"เรื่องอะไรหรือ?" นางถามอย่างระมัดระวัง

เถ้าแก่เถายิ้มอย่างมีเลศนัย "เป็นเรื่องเกี่ยวกับการค้าและอนาคตของเจ้า"

ชิงเหมี่ยวรู้สึกสนใจ นางอยากจะรู้ว่าเถ้าแก่เถามีข้อเสนออะไรให้นาง

"ท่านต้องการจะพูดอะไร?" นางถามอย่างตรงไปตรงมา

เถ้าแก่เถาหยุดเดินและหันมาเผชิญหน้ากับชิงเหมี่ยว เขามองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

"ข้าอยากจะชวนเจ้ามาร่วมงานกับข้า" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ชิงเหมี่ยวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นางไม่คาดคิดว่าเถ้าแก่เถาจะเสนอข้อเสนอเช่นนี้ให้กับนาง

"ร่วมงานกับท่าน?" นางถามด้วยความไม่แน่ใจ

เถ้าแก่เถาพยักหน้า "ใช่ ข้าเห็นศักยภาพในตัวเจ้า เจ้ามีความรู้ความสามารถและมีสายตาที่แหลมคม ข้าเชื่อว่าเจ้าจะสามารถช่วยให้กิจการของข้ารุ่งเรืองขึ้นได้"

"แต่ข้า..." ชิงเหมี่ยวลังเล นางไม่แน่ใจว่านางพร้อมที่จะรับข้อเสนอเช่นนี้หรือไม่ นางยังเด็กและไม่มีประสบการณ์ในการทำธุรกิจมากนัก

เถ้าแก่เถาเห็นความลังเลในแววตาของนาง เขาจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "เจ้าไม่ต้องรีบร้อนตัดสินใจ เจ้าลองคิดดูให้ดีๆ ก่อนก็ได้ ข้าจะรอคำตอบของเจ้า"

ชิงเหมี่ยวพยักหน้า "ข้าจะคิดดู"

เถ้าแก่เถายิ้ม "ดีมาก ข้าหวังว่าเจ้าจะตัดสินใจถูก" เขาหันหลังกลับและเดินกลับไปยังโรงหมอหุยชุน

ชิงเหมี่ยวมองตามแผ่นหลังของเถ้าแก่เถาด้วยความรู้สึกสับสน นางไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี ข้อเสนอของเถ้าแก่เถานั้นน่าสนใจ แต่นางก็ยังไม่แน่ใจว่านางพร้อมที่จะรับมันหรือไม่

นางตัดสินใจว่าจะต้องกลับไปปรึกษาครอบครัวก่อน นางเชื่อว่าพวกเขาจะสามารถให้คำแนะนำที่ดีที่สุดแก่นางได้

นางรีบสาวเท้าเดินกลับบ้านด้วยใจที่สับสนวุ่นวาย ข้อเสนอของเถ้าแก่เถานั้นเป็นโอกาสที่ดี แต่ก็เป็นความเสี่ยงที่นางจะต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ

เมื่อนางเดินมาถึงทางแยก นางเห็นร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งยืนรออยู่

โม่จื่อเซวียนยืนพิงต้นไม้ มองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล

"เจ้าไปไหนมา?" เขาถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

ชิงเหมี่ยวยิ้มให้เขา "ข้าไปขายสมุนไพรมา"

โม่จื่อเซวียนพยักหน้า "ข้ารู้แล้ว ข้าได้ยินเรื่องราวทั้งหมดจากชาวบ้าน" เขากล่าวต่อ "เจ้าทำได้ดีมาก"

ชิงเหมี่ยวยิ้มอย่างภาคภูมิใจ "ขอบคุณ"

"เจ้ามีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า?" โม่จื่อเซวียนถามด้วยความเป็นห่วง

ชิงเหมี่ยวถอนหายใจ "เถ้าแก่เถาเสนอให้ข้าร่วมงานกับเขา"

โม่จื่อเซวียนขมวดคิ้ว "เจ้ารู้สึกอย่างไร?"

"ข้าไม่แน่ใจ" ชิงเหมี่ยวตอบ "มันเป็นโอกาสที่ดี แต่ข้าก็ยังไม่แน่ใจว่าข้าพร้อมหรือเปล่า"

โม่จื่อเซวียนยิ้มให้กำลังใจ "เจ้าไม่ต้องกังวล เจ้าทำได้ทุกอย่างที่เจ้าตั้งใจจะทำ ข้าเชื่อในตัวเจ้า"

ชิงเหมี่ยวมองโม่จื่อเซวียนด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ คำพูดของเขามีความหมายกับนางมาก

"ขอบคุณ" นางกล่าวด้วยความจริงใจ

โม่จื่อเซวียนยิ้ม "ไม่ต้องขอบคุณ ข้าแค่อยากให้เจ้ารู้ว่าข้าจะอยู่ข้างๆ เจ้าเสมอ"

ชิงเหมี่ยวยิ้มตอบ นางรู้สึกอบอุ่นใจที่ได้รับการสนับสนุนจากโม่จื่อเซวียน

"ไปกันเถอะ" โม่จื่อเซวียนกล่าว "ข้าจะไปส่งเจ้าที่บ้าน"

ชิงเหมี่ยวพยักหน้า ทั้งสองเดินเคียงข้างกันกลับไปยังหมู่บ้านชิงสุ่ย

ระหว่างทาง ชิงเหมี่ยวเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้โม่จื่อเซวียนฟังอย่างละเอียด โม่จื่อเซวียนรับฟังอย่างตั้งใจและให้คำแนะนำที่เป็นประโยชน์

ชิงเหมี่ยวรู้สึกขอบคุณโม่จื่อเซวียนมาก เขาเป็นเพื่อนที่แสนดีและเป็นที่ปรึกษาที่ชาญฉลาด

เมื่อทั้งสองมาถึงหน้าบ้านของชิงเหมี่ยว ชิงเหมี่ยวหันไปกล่าวขอบคุณโม่จื่อเซวียนอีกครั้ง

"ขอบคุณมากนะที่มาส่งข้า" นางกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ

โม่จื่อเซวียนยิ้ม "ไม่ต้องขอบคุณ ข้าเต็มใจ" เขากล่าวต่อ "พักผ่อนให้มากๆ นะ"

ชิงเหมี่ยวพยักหน้า "เจ้าก็เหมือนกัน"

โม่จื่อเซวียนหันหลังกลับและเดินจากไป ชิงเหมี่ยวมองตามแผ่นหลังของเขาจนลับสายตา

นางสูดหายใจเข้าลึกๆ และเดินเข้าไปในบ้าน นางรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้มีความสำคัญต่ออนาคตของนาง นางจะต้องคิดอย่างรอบคอบและเลือกสิ่งที่เหมาะสมที่สุดสำหรับตัวนางเองและครอบครัวของนาง

เมื่อนางก้าวเท้าเข้าไปในบ้าน กลิ่นหอมของอาหารก็ลอยมาแตะจมูก นางยิ้มออกมาอย่างมีความสุข นางรู้ว่าไม่ว่านางจะตัดสินใจอย่างไร ครอบครัวของนางก็จะอยู่เคียงข้างนางเสมอ

***

[โปรดติดตามตอนต่อไป: เสบียงเต็มตะกร้า]