ตอนที่ 2

***บทที่ 2: เสียงเรียกจากระบบครัวสวรรค์***

สติสัมปชัญญะของหลินเหม่ยหลินที่กำลังจะจมดิ่งลงสู่ห้วงอนธการอันหนาวเหน็บ พลันถูกกระชากกลับมาด้วยสุรเสียงประหลาดที่ดังก้องกังวานในหัว เสียงนั้นราบเรียบ ทว่ากลับทรงพลังและแฝงไว้ด้วยอำนาจลี้ลับบางประการที่ไม่อาจอธิบายได้

เมื่อเปลือกตาที่หนักอึ้งเปิดขึ้นอีกครั้ง ภาพความซอมซ่อของห้องครัวตระกูลหลี่และใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาของเสี่ยวเป่ากลับอันตรธานหายไปจนสิ้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือห้วงมิติอันสว่างไสว ท้องฟ้าเบื้องบนไร้ซึ่งดวงตะวันทว่ากลับทอแสงนวลตา อาบย้อมผืนดินสีดำขลับที่ดูอุดมสมบูรณ์ยิ่งกว่าผืนป่าใดๆ ที่เธอเคยพานพบมาในชีวิต อากาศในสถานที่แห่งนี้บริสุทธิ์และหอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของธรรมชาติ เพียงแค่สูดหายใจเข้าลึกๆ ความอึดอัดระคายเคืองในปอดก็พลันมลายหายไป

"ที่นี่มัน... ที่ไหนกัน?" หลินเหม่ยหลินพึมพำกับตัวเองด้วยความสับสน ร่างกายของเธอยังคงซูบซีดและไร้เรี่ยวแรง ทว่าความเจ็บปวดจากการขาดอาหารกลับทุเลาลงเล็กน้อยเมื่ออยู่ในมิตินี้

*[ยินดีต้อนรับโฮสต์เข้าสู่ 'มิติลับสวนวิเศษ' ข้าคือปัญญาประดิษฐ์นามว่า 'เสี่ยวชุ่ย' ผู้ดูแลระบบครัวสวรรค์ของท่าน]*

เสียงกังวานใสราวกับกระดิ่งแก้วดังขึ้นในห้วงความคิด แม้จะแนะนำตัวว่าเป็นปัญญาประดิษฐ์ ทว่าน้ำเสียงกลับเจือความยโสและเย้าแหย่อยู่ในที *[สตรีโง่งม มัวแต่อึ้งอยู่ได้! ร่างกายเนื้อของท่านข้างนอกนั่นหิวโหยจนวิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่างอยู่แล้ว หากไม่อยากตายซ้ำสองเป็นผีเฝ้าเตาไฟ ก็จงรีบคลานไปดื่มน้ำในบ่อนั่นเสีย!]*

หลินเหม่ยหลินขมวดคิ้ว แม้จะหงุดหงิดกับวาจาอันร้ายกาจของสิ่งที่เรียกตัวเองว่าเสี่ยวชุ่ย แต่สัญชาตญาณเอาตัวรอดก็สั่งให้เธอหันขวับไปตามทิศทางที่ระบบชี้นำ ไม่ไกลจากแปลงผักขนาดเล็กที่ยังว่างเปล่า มีบ่อน้ำที่สลักเสลาจากหยกขาวบริสุทธิ์ตั้งอยู่ น้ำในบ่อใสกระจ่างจนเห็นก้นบ่อ มีไอหมอกสีขาวจางๆ ลอยกรุ่นอยู่เหนือผิวน้ำ สัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่อัดแน่นจนแทบจะล้นทะลัก

ด้วยเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย อดีตเชฟสาวคลานเข้าไปหาบ่อน้ำหยกขาว เธอวักน้ำทิพย์ที่เย็นฉ่ำขึ้นมาดื่มอึกใหญ่

วินาทีที่หยาดน้ำทิพย์ไหลล่วงผ่านลำคอ ความรู้สึกอัศจรรย์ก็บังเกิดขึ้น! น้ำนั้นมีรสชาติหวานล้ำและบริสุทธิ์ยิ่งกว่าน้ำแร่ชั้นเลิศใดๆ บนโลกมนุษย์ มันแปรเปลี่ยนเป็นกระแสความอบอุ่นสายหนึ่ง ไหลทะลักเข้าสู่เส้นประสาทและจุดชีพจรทั่วร่าง ความหิวโหยที่เคยกัดกินกระเพาะอาหารจนเจ็บปวดปางตายมลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง กล้ามเนื้อที่เคยลีบแบนและอ่อนล้ากลับมามีชีวิตชีวา ผิวพรรณที่ซูบซีดเหลืองทองก็เริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

หลินเหม่ยหลินสูดลมหายใจเข้าลึก รู้สึกถึงพลังงานที่เปี่ยมล้นอยู่ในทุกอณูของร่างกาย เธอผุดลุกขึ้นยืนได้อย่างมั่นคง ความอ่อนแอของสะใภ้รองคนเก่าถูกชะล้างออกไปจนหมดสิ้น

"สุดยอดไปเลย... นี่คือน้ำทิพย์ในตำนานอย่างนั้นหรือ?" เธอเบิกตากว้าง มองสองมือของตนเองที่บัดนี้กลับมามีเรี่ยวแรงเต็มเปี่ยม

*[แน่นอนอยู่แล้ว!]* เสียงของเสี่ยวชุ่ยดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แฝงความโอ้อวดอย่างปิดไม่มิด *[บ่อน้ำทิพย์นี้คือแก่นแท้ของมิติลับสวนวิเศษ มันสามารถฟื้นฟูร่างกาย รักษาอาการบาดเจ็บ และเร่งการเจริญเติบโตของพืชพรรณได้ และเนื่องจากท่านเป็นนายหญิงแห่งระบบครัวสวรรค์ สถานที่แห่งนี้จึงตกเป็นกรรมสิทธิ์ของท่านแต่เพียงผู้เดียว]*

หลินเหม่ยหลินหรี่ตาลง วิญญาณของเชฟนักธุรกิจในตัวเธอเริ่มประเมินสถานการณ์ "หมายความว่าฉัน... ข้าสามารถใช้ที่นี่ปลูกพืชหรือเก็บวัตถุดิบได้ใช่หรือไม่? แล้วมีข้อจำกัดอันใดบ้าง?"

*[นับว่าท่านยังมีหัวคิดอยู่บ้าง]* เสี่ยวชุ่ยแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ *[จงฟังให้ดี กฎเกณฑ์ของมิตินี้มีสองข้อหลักที่ท่านต้องจำให้ขึ้นใจ ข้อแรก กระแสเวลาในห้วงมิตินี้เดินเร็วกว่าโลกภายนอกถึงห้าเท่า หากท่านปลูกผักหรือหมักวัตถุดิบใดๆ ไว้ในนี้ หนึ่งวันของโลกภายนอกจะเท่ากับห้าวันในมิติ ข้อสอง ท่านสามารถนำสิ่งของนอกมิติเข้ามา หรือนำสิ่งของในมิติออกไปได้อย่างอิสระ เพียงแค่ใช้สติปัญญาและตั้งจิตเพ่งสมาธิเท่านั้น]*

ดวงตาของหลินเหม่ยหลินทอประกายวาววับ เวลาที่เร็วกว่าห้าเท่า! สำหรับเชฟที่ต้องใช้เวลาในการหมักดองวัตถุดิบอย่างน้ำพริกหรือของป่าหมักเกลือ นี่คือของขวัญจากสวรรค์อย่างแท้จริง! หากเธอหมักของไว้ในนี้ เพียงชั่วข้ามคืนของโลกภายนอก วัตถุดิบเหล่านั้นก็จะได้รสชาติที่กลมกล่อมเข้าที่ราวกับหมักทิ้งไว้เกือบสัปดาห์!

"ข้าเข้าใจแล้ว นี่คือขุมทรัพย์ที่จะพลิกชะตาชีวิตของข้าและเสี่ยวเป่า!" หลินเหม่ยหลินกำหมัดแน่น ทว่าเมื่อนึกถึงชื่อของลูกชาย หัวใจของเธอก็พลันกระตุกวาบ "จริงสิ! เสี่ยวเป่า! ข้าสลบไปนานเท่าใดแล้ว เด็กคนนั้นต้องกำลังร้องไห้ตกใจอยู่แน่ๆ ข้าต้องออกไปเดี๋ยวนี้!"

*[เพียงแค่ท่านหลับตาแล้วตั้งจิตนึกถึงโลกภายนอก ท่านก็จะกลับไป...]*

ยังไม่ทันที่เสี่ยวชุ่ยจะกล่าวจบ หลินเหม่ยหลินก็หลับตาและรวบรวมสมาธิในทันที ภาพความสว่างไสวของห้วงมิติดับวูบลง ก่อนที่ประสาทสัมผัสทั้งห้าจะถูกดึงกลับเข้าสู่ความเป็นจริง

"ท่านแม่! ท่านแม่ตื่นสิขอรับ! ฮือๆ ท่านแม่ลืมตาเถิด!"

เสียงร้องไห้จ้าของเสี่ยวเป่าดังกระทบโสตประสาท หลินเหม่ยหลินลืมตาขึ้น ร่างของเธอยังคงนอนอยู่บนพื้นดินเย็นเฉียบในห้องครัวซอมซ่อ ทว่าความรู้สึกอ่อนล้าปางตายนั้นหายไปราวกับเป็นเพียงความฝัน เธอยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดึงร่างเล็กๆ ที่สั่นเทาของลูกชายเข้ามากอดไว้แนบอก

"แม่ไม่เป็นไรแล้วเสี่ยวเป่า แม่ไม่เป็นไร" เธอลูบแผ่นหลังบางของเด็กน้อยอย่างอ่อนโยน นัยน์ตาฉายแววเด็ดเดี่ยว "แม่มีแรงแล้ว จากนี้ไปแม่จะไม่ยอมให้เจ้าต้องทนหิวอีก"

เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองมารดาทั้งน้ำตา แววตาประหลาดใจเจืออยู่บนใบหน้ามอมแมม เมื่อครู่มารดายังหน้าซีดเผือดลมหายใจรวยริน ทว่าบัดนี้กลับดูมีเลือดฝาดและแววตาสดใสราวกับคนละคน แต่ถึงกระนั้น ความอบอุ่นจากอ้อมกอดนี้ก็เป็นของจริง เสี่ยวเป่าจึงซุกหน้าลงกับอกมารดาแน่นขึ้น

หลินเหม่ยหลินผละออกจากลูกชายช้าๆ สายตากวาดมองไปรอบห้องครัวที่ว่างเปล่า แม้จะมีมิติลับและบ่อน้ำทิพย์ แต่การจะทำอาหารหรือหาเงินได้ เธอจำเป็นต้องมี 'วัตถุดิบตั้งต้น' เสียก่อน ในครัวนี้ไม่มีแม้แต่เศษข้าวสาร เธอจะปล่อยให้เสี่ยวเป่ากินน้ำทิพย์ประทังชีวิตอย่างเดียวไม่ได้ เด็กกำลังโตต้องการสารอาหารและเนื้อสัตว์

สายตาของเธอทอดมองออกไปนอกหน้าต่างบานเก่า ทะลุผ่านหลังคาเรือนไปสู่ยอดเขาสูงตระหง่านที่ถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกสีจาง... 'ภูเขาหมอกคราม' แหล่งของป่าชั้นเลิศประจำหมู่บ้านชิงสุ่ย

"เสี่ยวเป่า รอแม่อยู่ในห้องนะ แม่จะขึ้นเขาไปหาฟืนและของป่ามาทำมื้ออร่อยให้เจ้ากิน" หลินเหม่ยหลินเอ่ยพลางคว้าตะกร้าไม้ไผ่เก่าๆ และมีดทำครัวที่บิ่นไปครึ่งหนึ่งขึ้นมาถือไว้

ทว่า ในวินาทีที่มือของเธอผลักบานประตูครัวให้เปิดออก ความเจ็บปวดแปลบประหลาดก็แล่นปลาบเข้ามาที่กระบอกตาทั้งสองข้างราวกับถูกเข็มทิ่มแทง หลินเหม่ยหลินสะดุ้งสุดตัว ยกมือขึ้นกุมดวงตาแน่น ท่ามกลางความตกใจนั้น เสียงกระดิ่งแก้วของเสี่ยวชุ่ยพลันดังก้องขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าต่างระบบแสงสีฟ้าที่สว่างวาบขึ้นเบื้องหน้า!

*[แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบความมุ่งมั่นในการค้นหาวัตถุดิบ... เงื่อนไขครบถ้วน... ระบบทำการปลดล็อกทักษะพิเศษสายตา... 'เนตรวิเคราะห์' ลุล่วง!]*

เมื่อความเจ็บปวดจางหายไป หลินเหม่ยหลินค่อยๆ ลืมตาขึ้น ก่อนที่ลมหายใจของเธอจะสะดุดกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า โลกทั้งใบที่เธอเคยเห็น... บัดนี้ได้เปลี่ยนไปตลอดกาล!

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: เนตรวิเคราะห์และภูเขาหมอกคราม]**