ตอนที่ 22

***บทที่ 22: หมูสามชั้นตุ๋นในมิติลับ***

หลินเหม่ยหลินชะงักฝีเท้า ลมหายใจสะดุดไปชั่วห้วง ทว่าสติปัญญาอันเฉียบแหลมที่หล่อหลอมจากการเป็นยอดเซียนเครื่องสำรับในชาติก่อนทำให้นางดึงความเยือกเย็นกลับมาได้อย่างรวดเร็ว หญิงสาวส่งสายตาปรามหลี่เสี่ยวเป่าที่เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกให้เงียบเสียงลง ก่อนจะย่องฝีเท้าแผ่วเบาดุจแมวป่าเข้าไปใกล้บานประตูไม้

ผ่านช่องโหว่ของกระดาษหน้าต่างที่ขาดวิ่น แสงจันทร์สลัวสะท้อนให้เห็นใบหน้าอวบอูมที่แนบชิดติดบานประตู ดวงตาเบิกกว้างพยายามสอดส่ายสายตาเข้ามาด้านใน... เป็นซุนเหมยฮวา สะใภ้ใหญ่จอมตะกละนั่นเอง! สตรีผู้นี้คงสังเกตเห็นว่าช่วงนี้นางและเสี่ยวเป่าดูมีน้ำมีนวลขึ้น จึงหวังจะมาจับผิดหรือขโมยเสบียงที่ซุกซ่อนไว้เป็นแน่

มุมปากของหลินเหม่ยหลินกระตุกยิ้มเย็นชา นางกวาดสายตาไปเห็นอ่างไม้อันเก่าที่มีน้ำล้างผักเย็นเฉียบเหลืออยู่ครึ่งอ่าง หญิงสาวคว้าอ่างใบนั้นขึ้นมา ก่อนจะดึงดานประตูออกอย่างฉับพลันแล้วสาดน้ำเย็นจัดสาดออกไปสุดแรง!

ซ่า!

"กรี๊ดดด! น้ำบ้าอันใดเนี่ย เย็นนัก!" ซุนเหมยฮวาร้องเสียงหลง ร่างอวบอ้วนกระโดดโหยงเป็นกุ้งถูกน้ำร้อนลวก อาภรณ์เปียกปอนลู่แนบเนื้อ ลมหนาวพัดมาทีทำเอาตัวสั่นงันงก

"อ้าว! พี่สะใภ้ใหญ่หรอกหรือ!" หลินเหม่ยหลินแสร้งทำตาโตด้วยความตกใจ "ข้านึกว่าสุนัขจรจัดจอมขโมยเนื้อที่ไหนมาดมกลิ่นฟุดฟิดอยู่หน้าเรือน จึงสาดน้ำไล่ เหตุใดท่านจึงมาทำลับๆ ล่อๆ หน้าเรือนข้ายามวิกาลเช่นนี้เล่า หรือว่ามารดาสามีใช้ให้ท่านมาช่วยข้าซักผ้า?"

"นังสะใภ้รอง! นังตัวดี! ฝากไว้ก่อนเถอะ!" ซุนเหมยฮวากัดฟันกรอด ทั้งหนาวสั่นทั้งอับอาย นางไม่กล้าเอะอะโวยวายไปมากกว่านี้เพราะเกรงว่าหากแม่สามีตื่นมาพบว่านางแอบมาด้อมๆ มองๆ แทนที่จะนอนพักผ่อน จะกลายเป็นเรื่องใหญ่ สตรีร่างอวบจึงได้แต่สะบัดหน้า เดินกระแทกเท้ากอดอกวิ่งฝ่าความมืดกลับเรือนหลักไปอย่างหัวเสีย

เมื่อเสียงฝีเท้าเงียบหายไป หลินเหม่ยหลินจึงปิดประตูลงดานอย่างแน่นหนา นำเศษไม้มาขัดไว้อีกชั้นเพื่อความรัดกุม เมื่อแน่ใจว่าปลอดภัยไร้สายตาผู้ใดสอดแนม นางจึงหันไปหาบุตรชายที่นั่งรออยู่บนเตียงเตา

"เสี่ยวเป่า ไม่ต้องกลัวแล้ว มารดาอยู่นี่" นางลูบศีรษะเล็กๆ นั้นอย่างอ่อนโยน ก่อนจะหลับตาลงและเรียกขานปัญญาประดิษฐ์ในห้วงคำนึง "เสี่ยวชุ่ย เปิดมิติลับสวนวิเศษ!"

สิ้นคำสั่ง ละอองแสงสีทองอ่อนจางพลันโอบล้อมร่างของสองแม่ลูก ทัศนียภาพของเรือนซอมซ่อผุพังเลือนหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นหอมของไอดินและพรรณไม้วิเศษ อากาศภายในมิติบริสุทธิ์และอบอุ่น ลำธารน้ำทิพย์ไหลเอื่อยส่งเสียงกังวานใส แปลงผักที่นางปลูกไว้เติบโตงอกงาม เปล่งประกายเรืองรองด้วยพลังชีวิต

หลี่เสี่ยวเป่าแม้จะเคยเข้ามาในสถานที่แห่งนี้แล้ว แต่ดวงตาใสซื่อก็ยังคงเบิกกว้างด้วยความตื่นตาตื่นใจทุกครั้ง เด็กน้อยสูดลมหายใจเข้าลึก รับเอาปราณบริสุทธิ์เข้าไปหล่อเลี้ยงร่างกายที่เคยผอมแห้ง

"คืนนี้มารดาจะทำของอร่อยให้เจ้ากิน" หลินเหม่ยหลินยิ้มกว้าง นางเดินไปที่เตาอั้งโล่ดินเผาที่จัดเตรียมไว้ในมุมหนึ่งของมิติลับ ก่อนจะหยิบเอาห่อใบระหงที่ซ่อนไว้ออกมา เมื่อเปิดออก เนื้อหมูสามชั้นคุณภาพชั้นเลิศที่นางแอบซื้อมาจากตลาดตำบลชิงจู๋ก็ปรากฏแก่สายตา ชั้นไขมันสีขาวสลับกับเนื้อแดงสดเรียงตัวสวยงามไร้ที่ติ

หญิงสาวเริ่มลงมือด้วยท่วงท่าอันงดงามและคล่องแคล่วสมดั่งที่เคยเป็นยอดเซียนเครื่องสำรับ นางนำเนื้อหมูสามชั้นลงไปจี่บนกระทะเหล็กที่ร้อนจัดเพื่อเผาขนและรีดไขมันส่วนเกินออก เสียงฉ่าๆ ดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมของไขมันหมูที่เริ่มลอยเกลี่ยจมูก จากนั้นจึงนำไปล้างด้วยน้ำจากบ่อน้ำทิพย์จนสะอาดหมดจด หั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมลูกเต๋าขนาดพอดีคำอย่างประณีต

กระทะเหล็กถูกตั้งไฟอีกครั้ง หลินเหม่ยหลินใส่น้ำตาลกรวดลงไปเคี่ยวด้วยไฟอ่อนจนละลายกลายเป็นสีน้ำตาลอำพันส่งกลิ่นหอมคาราเมล ตามด้วยการโยนเนื้อหมูสามชั้นลงไปผัดจนสีน้ำตาลเคลือบติดทุกชิ้นเนื้อเป็นประกายเงางาม นางเติมซีอิ๊วหมักชั้นดี โป๊ยกั๊ก อบเชย ขิงฝาน และกระเทียมลงไปคั่วจนกลิ่นหอมของเครื่องเทศโบราณผสานเข้ากับกลิ่นเนื้ออย่างลงตัว

"หอมเหลือเกินขอรับท่านแม่..." หลี่เสี่ยวเป่ากลืนน้ำลายดังกึก ขยับตัวเข้ามาใกล้เตาไฟอย่างลืมตัว ดวงตากลมโตจดจ้องมองเนื้อในกระทะไม่กะพริบ

"รออีกประเดี๋ยวเถิดคนเก่ง" หลินเหม่ยหลินรินน้ำจากบ่อน้ำทิพย์ลงไปจนท่วมเนื้อหมู ปิดฝาไม้และปล่อยให้ไฟอ่อนๆ ทำหน้าที่ตุ๋นเนื้ออย่างช้าๆ

เวลาในมิติลับผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อหลินเหม่ยหลินเปิดฝากระทะออก ไอร้อนที่พวยพุ่งขึ้นมาได้หอบเอากลิ่นหอมระทวยใจกระจายไปทั่วทุกอณูของพื้นที่ น้ำแกงงวดลงจนกลายเป็นน้ำซอสสีแดงเข้มข้นเคลือบชิ้นเนื้อหมูสามชั้นที่บัดนี้เปื่อยนุ่มจนแทบจะละลาย เพียงแค่มองก็รู้ได้ทันทีว่ารสชาติจะต้องล้ำเลิศเพียงใด

นางตักข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงจากข้าวสารชั้นดีพูนชาม ก่อนจะคีบหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วชิ้นโตที่สั่นกระเพื่อมน้อยๆ วางลงบนหน้าข้าว ราดทับด้วยน้ำซอสชุ่มฉ่ำ แล้วส่งให้บุตรชาย

หลี่เสี่ยวเป่ารับชามข้าวมาด้วยมือที่สั่นเทา เด็กน้อยใช้ตะเกียบคีบเนื้อหมูชิ้นนั้นเข้าปาก วินาทีที่รสสัมผัสแรกแตะลงบนลิ้น ความนุ่มละมุนของชั้นไขมันที่แทบจะละลายหายไปผสานกับเนื้อแดงที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยรสชาติเค็มหวานกลมกล่อมและกลิ่นหอมของเครื่องเทศก็ระเบิดออกในโพรงปาก มันคือรสชาติของสวรรค์ที่เขาไม่เคยวาดฝันมาก่อน

จู่ๆ หยาดน้ำตาสีใสก็ร่วงเผาะลงมาอาบแก้มมอมแมมของเด็กน้อย ก่อนจะหยดลงบนชามข้าว

"เสี่ยวเป่า! เป็นอันใดไป ร้อนหรือลูก? หรือว่าไม่อร่อย?" หลินเหม่ยหลินตกใจรีบวางตะเกียบลงและดึงร่างเล็กเข้ามากอด

เด็กน้อยส่ายหน้าไปมา ซุกใบหน้าลงกับอกมารดาพลางสะอื้นไห้ "อร่อย... อร่อยมากขอรับท่านแม่ ข้าไม่ได้กินเนื้อมานานนับปีแล้ว ข้านึกว่าชาตินี้จะต้องกินแต่แผ่นแป้งแข็งๆ กับน้ำข้าวใสแจ๋วไปจนตายเสียอีก ข้ามีความสุข... มีความสุขจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่"

คำพูดไร้เดียงสาของบุตรชายเปรียบเสมือนเข็มแหลมนับพันเล่มทิ่มแทงหัวใจของหลินเหม่ยหลิน ความโกรธแค้นต่อความอยุติธรรมของตระกูลหลี่ที่กดขี่ข่มเหงสองแม่ลูกปะทุขึ้นในอก นางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น แววตาที่เคยมองดูโลกอย่างสงบสุขพลันแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นและเฉียบขาด

"เสี่ยวเป่า จงฟังมารดาให้ดี" หลินเหม่ยหลินเช็ดน้ำตาให้บุตรชาย สบดวงตากลมโตด้วยแววตาจริงจัง "กินเสียให้กระจุย กินให้อิ่มหมีพีมัน มารดาขอสัญญาด้วยชีวิต ว่านี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น สักวันหนึ่ง... พวกเราจะแยกบ้านออกไปจากขุมนรกตระกูลหลี่ให้จงได้! พวกเราจะมีจวน มีเรือน มีที่นาเป็นของตนเอง และเจ้า... จะได้กินเนื้อสัตว์ชิ้นโตๆ เช่นนี้ทุกวัน โดยไม่ต้องคอยหลบซ่อนสายตาผู้ใดอีก!"

เป้าหมายในใจของนางชัดเจนดั่งแสงตะวันยามเที่ยงวัน การหาเงินจากการขายของป่าหมักเกลือและน้ำพริกจะต้องถูกยกระดับขึ้น นางต้องสร้างความมั่งคั่งให้รวดเร็วกว่านี้ เพื่อซื้ออิสรภาพให้ตนเองและบุตรชาย

สองแม่ลูกนั่งเคียงคู่กัน กินข้าวหน้าหมูสามชั้นตุ๋นจนหมดเกลี้ยง รอยยิ้มและเสียงหัวเราะเบาๆ ดังสะท้อนในมิติลับ เป็นช่วงเวลาแห่งความสุขที่หาได้ยากยิ่ง

ทว่าในขณะที่หลินเหม่ยหลินกำลังจะเก็บชามข้าวไปล้างทำความสะอาดนั้นเอง...

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมเล็กจากระบบเสี่ยวชุ่ยดังก้องขึ้นในหัวของนางอย่างกะทันหัน พร้อมกับแผงหน้าต่างโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า มันไม่ได้เป็นสีฟ้าครามดั่งเช่นทุกคราว ทว่ากลับเปล่งประกายแสงสีแดงสลับทองเจิดจ้าจนแสบตา พื้นดินในมิติลับเริ่มสั่นสะเทือนน้อยๆ ละอองน้ำจากบ่อน้ำทิพย์แตกกระจายราวกับกำลังเดือดพล่าน

"เกิดอันใดขึ้น เสี่ยวชุ่ย!" หลินเหม่ยหลินร้องถาม ดึงเสี่ยวเป่าเข้ามาหลบด้านหลัง

[แจ้งเตือนฉุกเฉิน! ตรวจพบคลื่นความพึงพอใจระดับสูงสุดจากการปรุงอาหารชั้นเลิศผสานอานุภาพน้ำทิพย์บริสุทธิ์! พลังงานหลั่งไหลเข้าสู่แกนกลางระบบเกินขีดจำกัด! กำลังเข้าสู่สภาวะชาร์จพลังงานทะลวงขั้น... นายหญิง! เตรียมรับแรงกระแทก!]

แสงสีทองสว่างวาบกลืนกินทุกสรรพสิ่งในมิติลับ เสียงกัมปนาทดังอื้ออึงในโสตประสาท หลินเหม่ยหลินเบิกตากว้าง นี่ระบบของนางกำลังจะระเบิด หรือกำลังจะเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่กันแน่!

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: ระบบอัปเกรด]**