ตอนที่ 24

***บทที่ 24: พบหมอจาง***

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะทะจมูก พร้อมกับเสียงขู่คำรามฟ่อๆ ที่ชวนให้ขนลุกซู่ดังมาจากเบื้องบน

หลินเหม่ยหลินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อนางเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบกับร่างอันใหญ่โตของอสรพิษเกล็ดนิลตัวเขื่องที่กำลังชูคอแผ่แม่เบี้ย นัยน์ตาสีแดงฉานของมันจ้องเขม็งมาราวกับมัจจุราชที่หมายจะเอาชีวิต!

ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง บุรุษผู้ที่กดไหล่นางไว้พลันสะบัดมือขว้างห่อผ้าขนาดเล็กกระแทกเข้าที่กลางลำตัวของอสรพิษร้ายอย่างแม่นยำ ผงสีเหลืองทองฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ กลิ่นฉุนจัดของกำมะถันและสมุนไพรขับไล่สัตว์มีพิษลอยแตะจมูก งูยักษ์ชะงักงัน มันกรีดร้องขู่ฟ่อด้วยความระคายเคือง ก่อนจะสะบัดหัวแล้วเลื้อยหนีหายเข้าไปในดงเถาวัลย์รกชัฏอย่างรวดเร็ว

"แม่นางหลิน เจ้าปลอดภัยหรือไม่?" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยถามพร้อมกับฝ่ามือหยาบกร้านที่คลายออกจากหัวไหล่ของนาง

หลินเหม่ยหลินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามระงับอัตราการเต้นของหัวใจที่กระหน่ำรัวดั่งกลองศึก นางขยับตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆ ปัดเศษดินออกจากเสื้อผ้า ก่อนจะหันไปมองผู้ที่ช่วยชีวิตนางเอาไว้

เบื้องหน้าของนางคือบุรุษวัยกลางคน รูปร่างผอมสูง สวมชุดผ้าฝ้ายสีเทาซีดเซียวทว่าสะอาดสะอ้าน ด้านหลังสะพายตะกร้าไม้ไผ่สานที่เต็มไปด้วยกิ่งก้านใบหญ้าหลากชนิด ใบหน้าของเขามีริ้วรอยตามวัย ทว่าแววตากลับเปล่งประกายความเมตตาและลึกล้ำ นางจำชายผู้นี้ได้จากความทรงจำของร่างเดิม เขาคือ 'หมอจาง' ซินแสประจำหมู่บ้านชิงสุ่ย ผู้เชี่ยวชาญด้านสมุนไพรและการฝังเข็ม

"ขอบคุณท่านหมอจางที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ หากไม่ได้ท่าน ข้าคงกลายเป็นอาหารของอสรพิษตัวนั้นไปแล้ว" หลินเหม่ยหลินค้อมศีรษะแสดงความเคารพอย่างนอบน้อม กิริยามารยาทอันงดงามและสงบนิ่งของนางทำให้หมอจางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ

ในสายตาของชาวบ้าน สะใภ้รองสกุลหลี่ผู้นี้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่เรื่องความเกียจคร้านและอารมณ์ร้าย ทว่าสตรีที่อยู่เบื้องหน้าเขากลับมีแววตาเด็ดเดี่ยว สุขุม และไม่มีทีท่าขวัญหนีดีฝ่อจนเสียกิริยาแม้แต่น้อย

"ป่าลึกบนเขาหมอกครามอันตรายยิ่งนัก เหตุใดสะใภ้รองเช่นเจ้าจึงดั้นด้นขึ้นมาไกลถึงเพียงนี้?" หมอจางเอ่ยถามด้วยความห่วงใยเจือตำหนิ

"ข้าเพียงขึ้นมาหาผักป่าและวัตถุดิบไปทำของหมักเกลือถนอมอาหารเจ้าค่ะ บังเอิญสายตาเหลือบไปเห็นพืชหน้าตาประหลาดตรงโขดหินนั้น จึงคิดจะเข้าไปดู" หลินเหม่ยหลินตอบพลางชี้ไปยังจุดที่งูยักษ์ซุ่มซ่อนอยู่เมื่อครู่

นางไม่ได้กล่าวเท็จเสียทีเดียว วันนี้นางตั้งใจขึ้นเขามาหาวัตถุดิบชั้นเลิศเพื่อนำไปทำของป่าหมักเกลือสูตรพิเศษ ตลอดทางนางได้ใช้ 'เนตรวิเคราะห์' กวาดตามองจนได้ผักป่า เห็ดหูหนู และหน่อไม้ฤดูหนาวคุณภาพสูงมาเต็มตะกร้า ทว่าแสงสีเขียวมรกตประกายทองที่ส่องสว่างจากหลังโขดหินนั้นเย้ายวนเกินกว่าจะละทิ้งได้

เมื่ออุปสรรคจากไปแล้ว หลินเหม่ยหลินจึงก้าวเข้าไปยังกอเถาวัลย์นั้นอีกครั้ง หมอจางเดินตามมาเบื้องหลังหมายจะตักเตือน ทว่าเมื่อเขาเพ่งมองไปยังพืชที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เงาหิน ดวงตาของหมอเฒ่าก็เบิกกว้างขึ้น

"นั่นมัน... โสมตังกุยป่าแดง! สมุนไพรบำรุงเลือดชั้นเลิศที่หายากยิ่ง!" หมอจางอุทานเสียงหลง

หลินเหม่ยหลินลอบยิ้มในใจ เสียงของเสี่ยวชุ่ยดังขึ้นในห้วงคำนึง ยืนยันข้อมูลสรรพคุณและวิธีเก็บเกี่ยวที่ถูกต้อง นางไม่รอช้า หยิบเสียมไม้ไผ่ขนาดเล็กที่เหลามาเป็นพิเศษออกจากเอว คุกเข่าลงบนพื้นดินเปียกชื้นอย่างไม่รังเกียจ

ในฐานะอดีตเชฟมิชลินสตาร์ การจัดการกับวัตถุดิบชั้นยอดคือศิลปะแขนงหนึ่ง หลินเหม่ยหลินจรดปลายเสียมลงบนดินห่างจากโคนต้นพอสมควร นางค่อยๆ แซะดินรอบๆ อย่างเบามือและใจเย็น ราวกับกำลังแกะสลักหยกชั้นดี มือบางค่อยๆ ปัดเศษดินออก เผยให้เห็นรากสีน้ำตาลอมแดงที่อวบอ้วน

หมอจางยืนนิ่งขึงราวกับถูกมนต์สะกด เขามองดูสตรีที่ถูกตราหน้าว่าเกียจคร้านกำลังขุดสมุนไพรด้วยเทคนิคที่แม้แต่คนเก็บสมุนไพรมืออาชีพยังต้องอาย! นางไม่ดึงทึ้ง ไม่รีบร้อน เสียมไม้ไผ่ชอนไชลงไปใต้ดินลึกเพื่อรักษาสภาพของ 'รากฝอย' ทุกเส้นเอาไว้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด เพราะรากฝอยเหล่านี้คือส่วนกักเก็บปราณโอสถ หากขาดหายไปแม้เพียงเส้นเดียว สรรพคุณของตังกุยป่าแดงจะลดลงไปกว่าครึ่ง

เพียงชั่วจิบชา โสมตังกุยป่าแดงรากอวบสมบูรณ์พร้อมรากฝอยครบถ้วนก็ถูกยกขึ้นมาจากผืนดิน หลินเหม่ยหลินหยิบใบไม้ใบใหญ่ที่พรมน้ำจากลำธารจนชุ่มมาห่อหุ้มส่วนรากอย่างระมัดระวัง เพื่อป้องกันไม่ให้ความชื้นและปราณโอสถระเหยออกไป

"แม่นางหลิน... เจ้า..." หมอจางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เจ้าเรียนรู้วิชาขุดสมุนไพรและวิธีรักษาสภาพรากที่ประณีตถึงเพียงนี้มาจากที่ใดกัน? แม้แต่ตัวข้าที่คลุกคลีกับสมุนไพรมาค่อนชีวิต ยังมิอาจเก็บตังกุยป่าแดงได้สมบูรณ์จดจ่อถึงเพียงนี้!"

"ท่านหมอจางชมเกินไปแล้วเจ้าค่ะ" หลินเหม่ยหลินยิ้มบางๆ ตอบกลับอย่างถ่อมตน "ข้าเพียงคุ้นเคยกับการขุดหัวผักกาดและของป่าไปทำอาหาร หากขุดรุนแรงจนรากช้ำ รสชาติของผักหมักเกลือก็จะขมปร่า ข้าจึงเพียงใช้หลักการเดียวกันเท่านั้น"

คำอธิบายที่เรียบง่ายทว่าแฝงไปด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้งในสัจธรรมของธรรมชาติ ทำให้หมอจางมองสะใภ้รองสกุลหลี่ผู้นี้ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ข่าวลือในหมู่บ้านล้วนเป็นเรื่องเหลวไหล สตรีผู้มีทักษะระดับนี้ จะเป็นเพียงคนไร้ค่าได้อย่างไร!

"เอาล่ะ ป่าลึกนี้อันตราย เราลงเขากันเถิด ประเดี๋ยวฟ้าจะมืดเสียก่อน" หมอจางเสนอตัวเป็นผู้นำทาง

ระหว่างทางลงเขา หลินเหม่ยหลินยังคงแสร้งทำเป็นหาผักป่าไปเรื่อยเปื่อย ทว่าทุกครั้งที่นางก้มลงเก็บสิ่งใด ล้วนเป็นวัตถุดิบคุณภาพสูงทั้งสิ้น ไม่เว้นแม้แต่สมุนไพรพื้นฐานอย่าง ชะเอมเทศ หรือ หญ้าห้ามเลือด ที่นางบังเอิญพบผ่าน 'เนตรวิเคราะห์' นางก็ขุดมันขึ้นมาด้วยเทคนิคอันไร้ที่ติ เก็บใส่ตะกร้าสลับกับผักป่าอย่างเป็นระเบียบ

หมอจางลอบสังเกตทุกการกระทำของนางตลอดทางเดิน หัวใจของหมอเฒ่าเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ สมุนไพรที่นางเก็บได้ แม้จะเป็นเพียงสมุนไพรพื้นฐาน ทว่าคุณภาพและการเก็บรักษานั้นยอดเยี่ยมจนร้านยาในตำบลยังต้องแย่งชิงกัน

เมื่อทั้งสองเดินลงมาจนถึงตีนเขาหมอกคราม แสงตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงเป็นสีส้มอมแดง หลินเหม่ยหลินกำลังจะกล่าวลาเพื่อแยกย้ายกลับเรือน ทว่าหมอจางกลับก้าวเข้ามาขวางหน้าพรางสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับตัดสินใจเรื่องสำคัญบางอย่างได้

"แม่นางหลิน ช้าก่อน!" เสียงของหมอจางหนักแน่นและจริงจัง สายตาของเขาจับจ้องไปยังตะกร้าไม้ไผ่บนหลังของนาง "โสมตังกุยป่าแดงและสมุนไพรทั้งหมดในตะกร้าของเจ้า... เจ้ามีเจตนาจะนำไปทำสิ่งใด?"

หลินเหม่ยหลินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "สมุนไพรเหล่านี้ข้าตั้งใจจะนำไปต้มบำรุงร่างกายให้เสี่ยวเป่าและตัวข้าเองเจ้าค่ะ ส่วนที่เหลืออาจจะลองนำไปสอบถามราคาที่ร้านยาในตำบลดู..."

ยังไม่ทันที่นางจะกล่าวจบประโยค หมอจางก็ล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบก้อนเงินตำลึงที่แวววาวออกมาวางลงบนฝ่ามือของตนเอง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า

"ไม่ต้องไปถึงตำบลหรอก! ข้าขอรับซื้อสมุนไพรในตะกร้าของเจ้าทั้งหมดนี้เอง... ด้วยราคาหนึ่งตำลึงเงินกับอีกห้าร้อยอีแปะ! เจ้าจะตกลงหรือไม่?"

หลินเหม่ยหลินชะงักงัน ข้อเสนอนี้มากมายพอที่จะทำให้ครอบครัวชาวนาอยู่รอดได้หลายเดือน ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะเอื้อนเอ่ยคำตอบนั้นเอง เสียงเตือนภัยระดับสูงสุดจากระบบเสี่ยวชุ่ยพลันดังก้องกังวานขึ้นในโสตประสาท!

[ติ๊ง! แจ้งเตือนฉุกเฉิน! ตรวจพบไอสังหารรุนแรงมุ่งเป้ามายังโฮสต์! โปรดระวังตัว!]

หลินเหม่ยหลินสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตเย็นเยียบที่พุ่งตรงมาจากพุ่มหญ้าสูงด้านหลังหมอจาง นางตวัดสายตาขึ้นมองด้วยความรวดเร็ว ก่อนที่เงาโลหะสะท้อนแสงอาทิตย์อัสดงจะพุ่งแหวกรักแร้ของหมอจาง ตรงดิ่งมายังลำคอของนาง!

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: รายได้เสริมจากสมุนไพร]**