ตอนที่ 30

***บทที่ 30: ข้อเสนอจากหลงอวี้***

คำกล่าวที่แฝงไปด้วยอำนาจและกลิ่นอายของการต่อรองจากบุรุษแปลกหน้าหาได้ทำให้หลินเหม่ยหลินตื่นตระหนก ท่ามกลางเสียงจอแจของตลาดตำบลชิงจู๋ สตรีในชุดผ้าหยาบปะชุนกลับยืนหยัดด้วยแผ่นหลังตั้งตรง ดวงตาหงส์ที่ผ่านโลกมานับไม่ถ้วนจากการเป็นยอดแม่ครัวในอดีตชาติ สบประสานกับดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ

"พลิกเปลี่ยนชะตาชีวิตหรือเจ้าคะ?" หลินเหม่ยหลินแย้มรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทั้งสงวนท่าทีและไม่อ่อนข้อ "ถ้อยคำของนายท่านช่างยิ่งใหญ่นัก ทว่าข้าเป็นเพียงสตรีชาวบ้านธรรมดา อาศัยหยาดเหงื่อแลกเงินทองประทังชีวิต จะมีวาสนารับข้อเสนออันยิ่งใหญ่ปานนั้นเชียวหรือ?"

หลงอวี้หรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาประเมินค่าเปล่งประกายลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม สตรีผู้นี้แต่งกายซอมซ่อก็จริง ทว่ากิริยาท่าทางและวาจาฉะฉานกลับไม่เหมือนชาวบ้านร้านตลาดทั่วไป นางไม่มีความหวาดกลัวต่อชนชั้นที่สูงกว่า ซ้ำยังรู้จักใช้ถ้อยคำหยั่งเชิงเขาได้อย่างชาญฉลาด

"ข้าคือ หลงอวี้ หลงจู๊แห่งเหลาอาหารใหญ่ในตัวเมือง" เขากล่าวแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าทรงพลัง พัดจีบในมือถูกหุบฉับชี้ไปยังทิศทางของโรงเตี๊ยมที่ตั้งอยู่ไม่ไกล "สถานที่แห่งนี้พลุกพล่านเกินกว่าจะเจรจาการค้าหลักหมื่นหลักแสน หากแม่นางไม่รังเกียจ เชิญไปนั่งดื่มชาหารือกันที่โรงเตี๊ยมฝั่งตรงข้ามสักครึ่งชั่วยามเถิด"

เสียงหวานใสของ 'เสี่ยวชุ่ย' ปัญญาประดิษฐ์ในห้วงจิตของหลินเหม่ยหลินดังขึ้นทันที

*[ติ๊ง! ตรวจพบเป้าหมายทางการค้าระดับสูง ระบบประเมินว่าบุรุษผู้นี้มีกำลังทรัพย์มหาศาลและมีอิทธิพลในเส้นทางอาหาร ขอแนะนำให้โฮสต์เจรจาเพื่อดึงเขามาเป็นคู่ค้าหลัก!]*

หลินเหม่ยหลินลอบยิ้มในใจ นางพยักหน้ารับอย่างสง่างาม "เช่นนั้นก็รบกวนหลงจู๊หลงแล้วเจ้าค่ะ"

ณ ห้องรับรองส่วนตัวชั้นสองของโรงเตี๊ยม กลิ่นหอมของชาปี้หลัวชุนชั้นเลิศลอยกรุ่นเหนือจอกกระเบื้องเคลือบ หลงอวี้รินชาให้นางด้วยตนเอง ซึ่งถือเป็นการให้เกียรติอย่างยิ่งสำหรับสตรีชาวบ้าน หลินเหม่ยหลินยกจอกขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า ซึมซับรสชาติฝาดปนหวานที่ปลายลิ้น ก่อนจะวางลงและรอคอยให้อีกฝ่ายเปิดบทสนทนา

"ข้าขอไม่อ้อมค้อม" หลงอวี้เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้หนานมู่ สายตาจับจ้องสตรีตรงหน้า "น้ำพริกที่เจ้าขายเมื่อครู่ ข้าได้ให้คนของข้าแอบซื้อมาทดลองชิม รสชาติของมันล้ำลึกเกินกว่าจะเป็นเพียงอาหารริมทาง ทั้งความเผ็ดร้อนที่กลมกล่อม กลิ่นหอมของเครื่องเทศที่ถูกหมักบ่มอย่างพอดี... ข้าต้องการซื้อ 'สูตรลับ' น้ำพริกนี้ของเจ้า เสนอราคามาได้เลย ข้าพร้อมจ่ายไม่อั้น"

บรรยากาศในห้องเงียบสงบลงชั่วขณะ หลงอวี้มั่นใจว่าข้อเสนอนี้จะต้องทำให้สตรีชาวบ้านผู้นี้ตาลุกวาว เงินก้อนโตเพียงพอจะทำให้นางสุขสบายไปทั้งชีวิตโดยไม่ต้องมาทนหลังขดหลังแข็งขายของในตลาดอีก

ทว่า หลินเหม่ยหลินกลับส่ายหน้าช้าๆ รอยยิ้มบนใบหน้างดงามยังคงประดับอยู่เช่นเดิม "น้ำใจของหลงจู๊ ข้าน้อยรับไว้ด้วยความซาบซึ้ง ทว่า... ข้ามิอาจขายสูตรลับนี้ให้ท่านได้เจ้าค่ะ"

หลงอวี้ชะงัก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย "เจ้าคิดว่าข้าให้ราคาไม่สูงพอหรือ? หรือเจ้าเกรงว่าข้าจะกดราคา?"

"มิใช่เช่นนั้นเจ้าค่ะ" หลินเหม่ยหลินอธิบายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "สูตรลับนี้เปรียบดั่งหม้อข้าวของครอบครัว เป็นสมบัติชิ้นเดียวที่ข้าจะใช้เลี้ยงดูบุตรชายให้เติบใหญ่ ประการสำคัญ... ต่อให้ข้าจดสูตรมอบให้ท่านอย่างละเอียด พ่อครัวของท่านก็มิอาจปรุงรสชาติให้เหมือนของข้าได้ถึงสิบส่วน วัตถุดิบและการกะเกณฑ์ไฟในกระบวนการหมัก เป็นทักษะที่ต้องอาศัยสัมผัสเฉพาะตัว หากผิดเพี้ยนไปแม้แต่น้อย รสชาติก็จะเปลี่ยนไปทันที"

นางกล่าวความจริงเพียงครึ่งเดียว เพราะเคล็ดลับที่แท้จริงคือพืชผักที่ดูดซับน้ำทิพย์จากบ่อน้ำในมิติลับ และทักษะ 'เร่งกระบวนการหมัก' จากระบบเสี่ยวชุ่ย ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่มีมนุษย์คนใดบนโลกนี้ลอกเลียนแบบได้

หลงอวี้เงียบงันไป เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของนาง พยายามค้นหาความสั่นไหวลุกลี้ลุกลน ทว่ากลับพบเพียงความเด็ดเดี่ยวและมั่นใจอย่างเปี่ยมล้น บุรุษผู้คร่ำหวอดในวงการค้าพลันระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างถูกใจ

"ฮ่าๆๆ! ดี! เด็ดขาดยิ่งนัก! ข้าไม่เคยพบสตรีใดที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกลและใจแข็งเช่นเจ้ามาก่อน" หลงอวี้ตบเข่าฉาดใหญ่ แววตาที่มองหลินเหม่ยหลินเปลี่ยนจากความสนใจเป็นความชื่นชม "ในเมื่อเจ้าไม่ขายสูตร เช่นนั้นข้าขอเสนอทางเลือกที่สอง..."

เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ โทนเสียงจริงจังขึ้น "ข้าต้องการให้เจ้าเป็น 'ผู้จัดส่งสินค้า' ให้กับร้านของข้าแต่เพียงผู้เดียว ข้าจะรับซื้อน้ำพริกและของป่าหมักเกลือทั้งหมดที่เจ้าทำได้ ในราคาสูงกว่าตลาดถึงสามส่วน! ข้าจะนำมันไปเสิร์ฟเป็นเครื่องเคียงพิเศษประจำเหลาอาหาร ห้ามเจ้าไปส่งให้เหลาอาหารอื่นใดอีก โดยเฉพาะเหลาอาหารฝูหรง... เจ้าตกลงหรือไม่?"

ข้อเสนอนี้คือสิ่งที่หลินเหม่ยหลินคาดหวังไว้ตั้งแต่แรก การได้คู่ค้ารายใหญ่ที่มีกำลังซื้อไม่อั้น ย่อมดีกว่าการนั่งตากแดดขายทีละต่วนในตลาด นางจะได้มีเวลาโฟกัสกับการเพาะปลูกในมิติลับและดูแลเสี่ยวเป่ามากขึ้น

"หลงจู๊ช่างเป็นพ่อค้าผู้มีสายตาแหลมคม ข้ายินดีรับข้อเสนอนี้เจ้าค่ะ" หลินเหม่ยหลินพยักหน้าตอบรับอย่างไม่ลังเล

เมื่อการเจรจาบรรลุผล หลงอวี้พึงพอใจอย่างยิ่ง เขาล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อ รอยยิ้มมุมปากแฝงความท้าทายบางอย่าง ทันใดนั้น เขาก็วางสิ่งของบางอย่างลงบนโต๊ะไม้กะทัดรัดตรงหน้านาง...

*ตึง!*

เสียงของหนักกระทบเนื้อไม้ดังก้องในห้องที่เงียบสงัด สิ่งที่สะท้อนแสงอาทิตย์ยามสายเข้าตาหลินเหม่ยหลิน คือก้อนเงินตำลึงสุกปลั่งขนาดใหญ่ มันคือเงินแท้ที่นางไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนนับตั้งแต่ทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้ ก้อนเงินที่สามารถพลิกชีวิตความเป็นอยู่ของนางและเสี่ยวเป่าได้อย่างแท้จริง!

"นี่คือเงินมัดจำก้อนแรก..." หลงอวี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคมกริบจ้องมองปฏิกิริยาของนาง "ทว่า... ข้ามีเงื่อนไขสำคัญประการหนึ่ง เพื่อเปิดตัวเมนูใหม่นี้ให้สะเทือนไปทั้งเมือง ข้าต้องการน้ำพริกของเจ้าจำนวน 'ห้าสิบไห' และต้องส่งมอบให้ถึงมือข้า... ภายในสามวันเท่านั้น! หากเจ้าทำไม่ได้ สัญญาเป็นอันยกเลิก!"

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: ตำลึงเงินก้อนแรก]**