ตอนที่ 6

***บทที่ 6: เพาะปลูกในมิติลับ***

เมื่อเงาร่างของมารดาสามีและสะใภ้ใหญ่ลับหายไปจากสายตา หลินเหม่ยหลินจึงค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมายืดยาว นางหมุนตัวกลับเข้าเรือนไม้ซอมซ่อ จัดการลงดาลประตูอย่างแน่นหนาเพื่อป้องกันผู้ใดมารบกวน ภายในห้องที่แสงแดดส่องผ่านรอยแยกของหลังคาลงมาเป็นริ้ว นางทอดสายตามองหลี่เสี่ยวเป่า บุตรชายตัวน้อยที่บัดนี้หนังตาเริ่มหย่อนคล้อยด้วยความอิ่มเอมจากอาหารมื้อก่อน นางลูบศีรษะเล็กๆ นั้นอย่างแผ่วเบา ขับกล่อมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจนกระทั่งเด็กน้อยหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ

เมื่อแน่ใจว่าบุตรชายหลับใหลอย่างปลอดภัยแล้ว แววตาของหลินเหม่ยหลินก็แปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น นางขยับตัวไปนั่งขัดสมาธิบนแคร่ไม้ไผ่ที่มุมห้อง หลับตาลงแล้วเพ่งจิตเข้าสู่ห้วงลึกของจิตใจ

"เสี่ยวชุ่ย พาข้าเข้าไปในมิติลับสวนวิเศษ" นางเอ่ยสั่งการในใจ

วูบเดียวเท่านั้น สติสัมปชัญญะของนางก็ถูกดึงดูดเข้าสู่ห้วงมิติอันลี้ลับ ทัศนียภาพรอบกายแปรเปลี่ยนจากห้องหับอันคับแคบและทรุดโทรม กลายเป็นดินแดนอันกว้างขวางเบื้องหน้า ท้องฟ้าเบื้องบนเป็นสีครามกระจ่างใสไร้เมฆหมอก แสงแดดอ่อนละมุนสาดส่องลงมาให้ความอบอุ่นทว่าไม่ร้อนรังแค อากาศในที่แห่งนี้บริสุทธิ์สดชื่นจนแทบจะชะล้างความเหนื่อยล้าในกายให้ปลิดทิ้ง เบื้องหน้าของนางคือแปลงดินเพาะปลูกขนาดเล็กที่มีเนื้อดินสีนิลดำขลับ ร่วนซุยและส่งกลิ่นหอมของความอุดมสมบูรณ์ ถัดไปไม่ไกลนักคือบ่อน้ำทิพย์ขนาดย่อมที่น้ำใสกระจ่างจนเห็นก้นบ่อ ผิวน้ำส่องประกายระยิบระยับราวกับมีดวงดาวนับร้อยพันร่วงหล่นลงไป

"ยินดีต้อนรับสู่วิมานส่วนตัวเจ้าค่ะ นายหญิง" เสียงใสกระจ่างของเสี่ยวชุ่ย ระบบผู้ช่วยทรงปัญญาประดิษฐ์ดังขึ้นในห้วงความคิด "ท่านพร้อมที่จะเริ่มทำการเพาะปลูกครั้งแรกแล้วหรือยังเจ้าคะ?"

"แน่นอน ข้าเตรียมของมาพร้อมแล้ว" หลินเหม่ยหลินคลี่ยิ้ม นางล้วงหยิบห่อผ้าฝ้ายเก่าๆ ที่ซุกซ่อนไว้ในสาบเสื้อออกมา ภายในนั้นบรรจุเมล็ดพริกป่าที่แห้งเหี่ยวและละอองเชื้อเห็ดหูหนูภูเขาที่นางเก็บรวบรวมมาจากชายป่าหมอกครามเมื่อหลายวันก่อน แม้ภายนอกมันจะดูไร้ค่า ทว่าด้วยสัญชาตญาณของอดีตสุดยอดแม่ครัว นางรู้ดีว่าสิ่งเหล่านี้คือจุดเริ่มต้นของขุมทรัพย์

"ก่อนที่ท่านจะลงมือ เสี่ยวชุ่ยขออธิบายกฎเกณฑ์ของมิติลับแห่งนี้ให้ท่านรับทราบก่อนนะเจ้าคะ" เสียงของระบบดังขึ้นพร้อมกับปรากฏหน้าจอแสงสีฟ้าโปร่งใสเบื้องหน้าหลินเหม่ยหลิน บนนั้นแสดงแผนผังของมิติลับที่ยังมีพื้นที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกสีเทาอีกมากมาย "มิติลับสวนวิเศษแห่งนี้มิได้มีขนาดเพียงเท่าที่ท่านเห็นในปัจจุบัน หากท่านลงมือเพาะปลูก เก็บเกี่ยวผลผลิต และสะสม 'พลังงานพืช' ได้มากพอ หรือนำเงินตราจากโลกภายนอกมาแลกเปลี่ยน มิตินี้ก็จะสามารถขยายขนาดเพิ่มพื้นที่เพาะปลูก ปลดล็อกอาคารสิ่งปลูกสร้างใหม่ๆ และเลื่อนระดับอัปเกรดความสามารถได้อีกมากมายเจ้าค่ะ"

หลินเหม่ยหลินพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ดวงตาของนางเปล่งประกายด้วยความหวัง "หมายความว่ายิ่งข้าปลูกพืชและทำเงินได้มากเท่าใด ข้าก็จะยิ่งเนรมิตพื้นที่แห่งนี้ให้กลายเป็นสวรรค์แห่งการเพาะปลูกได้มากเท่านั้นสินะ เช่นนั้นก็อย่ารอช้าอยู่เลย"

นางเดินตรงไปยังแปลงดินวิเศษสีนิล ใช้มือเปล่าที่ผ่านการจับตะหลิวและมีดทำครัวมานับไม่ถ้วน ค่อยๆ ขุดคุ้ยหน้าดินที่ร่วนซุยอย่างเบามือ ดินในมิตินี้ช่างมหัศจรรย์นัก เพียงแค่สัมผัสก็รับรู้ได้ถึงพลังชีวิตที่อัดแน่นอยู่ภายใน หลินเหม่ยหลินแบ่งแปลงดินออกเป็นสองส่วนอย่างเป็นระเบียบ ส่วนแรกนางค่อยๆ หยอดเมล็ดพริกป่าลงไปทีละเมล็ด เว้นระยะห่างอย่างพอเหมาะเพื่อให้รากและกิ่งก้านได้แผ่ขยาย จากนั้นจึงกลบดินบางๆ ทับลงไป ส่วนแปลงที่สอง นางนำขอนไม้ผุพังที่ระบบเตรียมไว้ให้มาวางเรียง แล้วโรยละอองเชื้อเห็ดหูหนูภูเขาลงไปตามรอยแตกของเนื้อไม้อย่างพิถีพิถัน

"เสร็จไปหนึ่งขั้นตอน ต่อไปก็คือน้ำทิพย์" หลินเหม่ยหลินก้าวไปยังบ่อน้ำทิพย์ นางใช้กระบวยไม้ตักน้ำใสกระจ่างที่แผ่กลิ่นอายบริสุทธิ์ขึ้นมาหนึ่งจอก

"นายหญิงช้าก่อนเจ้าค่ะ!" เสี่ยวชุ่ยรีบเอ่ยเตือน "พืชพรรณเหล่านี้เป็นเพียงสายพันธุ์ธรรมดาจากโลกภายนอก หากรดด้วยน้ำทิพย์บริสุทธิ์โดยตรง พลังหยางที่เข้มข้นเกินไปอาจทำให้ต้นกล้าทนรับไม่ไหวและเฉาตายได้ ท่านต้องนำน้ำทิพย์ไปเจือจางกับน้ำธรรมดาในสัดส่วนที่พอเหมาะเสียก่อนเจ้าค่ะ"

หลินเหม่ยหลินรับฟังคำแนะนำอย่างตั้งใจ นางทำตามที่ระบบบอกอย่างเคร่งครัด ผสมน้ำทิพย์เข้ากับน้ำสะอาดในถังไม้จนได้สัดส่วนที่พอดี จากนั้นจึงค่อยๆ พรมน้ำที่ผสมแล้วลงบนแปลงดินและขอนไม้อย่างทะนุถนอม ทุกหยดน้ำที่ซึมซาบลงสู่ผืนดินราวกับเป็นการปลุกชีวิตที่หลับใหลให้ตื่นขึ้น

สิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องหน้าทำให้แม้อดีตสุดยอดแม่ครัวผู้ผ่านโลกมามากอย่างนางถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง

เวลาในมิติลับแห่งนี้เดินเร็วกว่าโลกภายนอกถึงห้าเท่า ผนวกกับสรรพคุณอันวิเศษของน้ำทิพย์และดินบริสุทธิ์ เพียงชั่วจิบน้ำชาเดียว ผิวดินก็เริ่มปริแตก ต้นอ่อนสีเขียวมรกตของพริกป่าค่อยๆ ชูคอแทงยอดทะลุดินขึ้นมา ราวกับมีเวทมนตร์เร่งเร้า กิ่งก้านของมันแผ่ขยายออกอย่างรวดเร็ว ใบสีเขียวสดแตกออกรับแสงแดดจำลองในมิติ ในขณะเดียวกัน บนขอนไม้ผุก็ปรากฏปุ่มปมสีน้ำตาลเข้มผุดขึ้นมา มันค่อยๆ ขยายขนาดกลายเป็นดอกเห็ดหูหนูภูเขาแผ่นหนา อวบอิ่ม และเงางามราวกับหยกสีนิล

เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วยามในมิติ ทว่าความเปลี่ยนแปลงนั้นช่างมหาศาล ต้นพริกป่าที่เคยเป็นเพียงเมล็ดแห้งเหี่ยว บัดนี้ได้เติบโตเป็นพุ่มไม้สูงระดับเอว ดอกสีขาวบริสุทธิ์ผลิบานเต็มต้น ก่อนจะร่วงหล่นและแทนที่ด้วยผลพริกสีแดงสดใสราวกับอัญมณีเม็ดงาม เปลือกพริกเต่งตึงสะท้อนแสงแวววาว ส่งกลิ่นหอมฉุนปนเผ็ดร้อนอันเป็นเอกลักษณ์ของเครื่องเทศชั้นเลิศออกมาเตะจมูก ส่วนเห็ดหูหนูภูเขาก็บานสะพรั่งเต็มขอนไม้ แต่ละดอกมีขนาดใหญ่กว่าที่พบเจอในป่าทั่วไปถึงหลายเท่าตัว

หลินเหม่ยหลินใช้วิชาเนตรวิเคราะห์ของระบบตรวจสอบผลผลิตทันที

[ พริกป่าสายพันธุ์วิเศษ: ระดับคุณภาพสูงลิ่ว รสชาติเผ็ดร้อนกลมกล่อม ช่วยบำรุงปราณและขับปราณเย็นในร่างกาย ]

[ เห็ดหูหนูภูเขาสวรรค์: ระดับคุณภาพสูงลิ่ว เนื้อสัมผัสกรุบกรอบ อุดมด้วยแร่ธาตุวิเศษ บำรุงโลหิตและผิวพรรณ ]

"เยี่ยม! ยอดเยี่ยมมาก!" หลินเหม่ยหลินอุทานด้วยความปีติยินดี นางแทบจะจินตนาการถึงรสชาติของน้ำพริกและของป่าหมักเกลือสูตรพิเศษที่ทำจากวัตถุดิบชั้นเลิศเหล่านี้ได้เลย มันจะต้องเป็นที่ต้องการของเหล่าเศรษฐีและเหลาอาหารในเมืองชิงจู๋อย่างแน่นอน "หากนำของพวกนี้ไปปรุงอาหารและนำไปขายที่ตลาด ข้าจะต้องได้เงินเป็นกอบเป็นกำ ปัญหาเรื่องเงินทองที่แม่สามีหน้าเลือดริบไปก็จะหมดสิ้น!"

นางเอื้อมมือไปเด็ดพริกสีแดงสดเม็ดหนึ่งขึ้นมาพินิจดู กลิ่นหอมเผ็ดร้อนที่ลอยแตะจมูกทำให้นางเลือดลมสูบฉีด ทว่าในจังหวะที่นางกำลังเพลิดเพลินกับความสำเร็จของการทำฟาร์มครั้งแรกอยู่นั้นเอง เสียงแจ้งเตือนของเสี่ยวชุ่ยก็แผดดังขึ้นในห้วงความคิดอย่างกะทันหัน เสียงนั้นแฝงไปด้วยความเร่งร้อนและตึงเครียด

"ติ๊ง! แจ้งเตือนฉุกเฉินเจ้าค่ะนายหญิง!"

หลินเหม่ยหลินชะงักมือ คิ้วเรียวงามขมวดเข้าหากัน "เกิดอันใดขึ้นเสี่ยวชุ่ย?"

"ระบบเรดาร์ตรวจจับของเสี่ยวชุ่ยสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานพืชระดับวิเศษที่หาได้ยากยิ่ง แผ่ซ่านออกมาจากส่วนลึกของภูเขาหมอกครามเจ้าค่ะ! พลังงานนี้บริสุทธิ์มาก หากท่านได้มันมาครอบครอง จะสามารถนำมาสกัดเพื่อก้าวกระโดดอัปเกรดมิติลับได้อย่างมหาศาล!"

"ของวิเศษในภูเขาหมอกครามงั้นหรือ?" แววตาของหลินเหม่ยหลินสว่างวาบ ความปรารถนาในฐานะแม่ครัวที่ต้องการวัตถุดิบชั้นยอดลุกโชนขึ้นในอก

"แต่ทว่า... สถานการณ์มิสู้ดีนักเจ้าค่ะ!" เสี่ยวชุ่ยกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงร้อนรน "มีคลื่นความตื่นตระหนกและพลังชีวิตที่ดุร้ายกำลังมุ่งหน้าตรงไปยังจุดกำเนิดของวัตถุดิบวิเศษนั้นด้วยความเร็วสูง คาดว่าเป็นสัตว์ป่าขนาดใหญ่ที่กำลังหิวโซ หากนายหญิงไม่รีบออกเดินทางไปตัดหน้าพวกมันในตอนนี้ วัตถุดิบสวรรค์ชิ้นนั้นจะต้องถูกทำลายหรือตกเป็นอาหารของสัตว์เดรัจฉานอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ!"

หลินเหม่ยหลินกำผลพริกในมือแน่น รอยยิ้มท้าทายผุดขึ้นที่มุมปาก นางรู้ดีว่าภูเขาหมอกครามนั้นเต็มไปด้วยภยันตราย ทว่าโอกาสทองที่ลอยมาอยู่ตรงหน้าเช่นนี้ นางจะปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไร! นางต้องได้วัตถุดิบชิ้นนั้นมาครอบครองเพื่อพลิกชะตาชีวิตของนางและบุตรชายให้จงได้!

นางรีบเก็บเกี่ยวผลผลิตลอตแรกบางส่วนใส่ตะกร้าสานในมิติ ก่อนจะสะบัดมือเบาๆ ร่างของนางก็วูบกลับคืนสู่ห้องพักซอมซ่อในโลกแห่งความเป็นจริง นางเหลือบมองหลี่เสี่ยวเป่าที่ยังคงหลับสนิท ก่อนจะคว้ามีดทำครัวเล่มเก่าและตะกร้าสะพายหลัง ก้าวเท้าออกจากเรือน มุ่งหน้าสู่ความลี้ลับแห่งภูเขาหมอกครามด้วยความรวดเร็ว!

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: ลึกเข้าไปในภูเขาหมอกคราม]**